Ένα παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, που ονομάζεται επίσης μίνι εγκεφαλικό, εμφανίζεται όταν ένας θρόμβος αίματος εμποδίζει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο. Αυτή η απόφραξη είναι προσωρινή (παροδική).
Σε αντίθεση με το κανονικό εγκεφαλικό επεισόδιο, το “μίνι” εγκεφαλικό δεν σκοτώνει γενικά τον εγκεφαλικό ιστό.
Συμπτώματα
Τα πιο κοινά συμπτώματα περιλαμβάνουν την κινητική δυσλειτουργία.
Τις περισσότερες φορές, αυτό εκδηλώνεται ως αδυναμία στη μία πλευρά του σώματος.
Αυτή ονομάζεται ημιπάρεση.
Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να κυμαίνονται από ήπια έως σοβαρά.
Εάν, ένας φίλος ή κάποιος κοντινός σας άνθρωπος βιώνει ένα μίνι εγκεφαλικό επεισόδιο, μπορεί να παρατηρήσετε ήπια συμπτώματα, όπως αδεξιότητα των χεριών ή των δακτύλων.
Ή, μπορεί να παρατηρήσετε πιο σοβαρά συμπτώματα, όπως μια πλήρη ανικανότητα βαδίσματος, ή αδυναμία μετακίνησης των χεριών και των μυών του προσώπου.
Ένας ασθενής μπορεί επίσης να παραπονεθεί για αδυναμία και στις δύο πλευρές του σώματος.
Είναι επίσης πιθανό για έναν ασθενή, ο οποίος την στιγμή του επεισοδίου περπατάει, να παραπονεθεί για πόνο στο ένα πόδι, στο αντίστοιχο χέρι και αδυναμία στο πρόσωπο.
Επίσης, ένα “μίνι” εγκεφαλικό μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην ομιλία και προσωρινή τύφλωση στο ένα μάτι.
Οι ασθενείς συχνά αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια του επεισοδίου δεν μπορούσαν να αρθρώσουν ή και να κατανοήσουν λέξεις (δυσφασία).
Μάλιστα, η δυσφασία είναι πιθανό να αποτελέσει το μοναδικό σύμπτωμα του “μίνι εγκεφαλικού”.
Όσον αφορά την τύφλωση στο ένα μάτι, αυτό είναι κάτι που διαρκεί από λίγα δευτερόλεπτα μέχρι μερικά λεπτά.
Ο ασθενής με μίνι εγκεφαλικό επεισόδιο μπορεί επίσης να νιώθει μεγάλη ενόχληση, όταν εκτίθεται σε έντονο φως.
Αν συμβαίνει αυτό, ίσως να μην είναι σε θέση να διαβάσει τις λέξεις σε λευκές σελίδες.
Τέλος, ένα άτομο που παθαίνει παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, είναι πολύ πιθανό να αισθανθεί ζαλάδα, ίλιγγο και απώλεια προσανατολισμού.
Ανησυχία έχει προκαλέσει στην Κοινή γνώμη η εμφάνιση των πρώτων κρουσμάτων του ιού του Δυτικού Νείλου στην Ελλάδα.
Οι επιστήμονες του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) έχουν εκδώσει οδηγίες σχετικά με τον τρόπο μετάδοσης του ιού, τα συμπτώματα της λοίμωξης, κθώς και τρόπους προστασίας από τα κουνούπια.
Πώς μεταδίδεται ο ιός του Δυτικού Νείλου:
Με μολυσμένα κουνούπια: Ο κύριος τρόπος μετάδοσης είναι με το τσίμπημα μολυσμένου κουνουπιού(συνήθως αφορά το κοινό κουνούπι).
Με μεταγγίσεις, μεταμοσχεύσεις: Σε πολύ μικρό αριθμό περιπτώσεων έχει αναφερθεί μετάδοση του ιού από μεταμόσχευση οργάνου, μετάγγιση αίματος και σπανιότατα από τη μητέρα στο έμβρυο.
Ο ιός δε μεταδίδεται από άτομο σε άτομο: Δε μεταδίδεται μέσω της συνήθους κοινωνικής (π.χ. άγγιγμα, φιλί), σεξουαλικής ή άλλης επαφής.
Επίσης δε μεταδίδεται από νοσηλευόμενους ασθενείς στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό.
Πώς εκδηλώνεται η λοίμωξη από τον ιό του Δυτικού Νείλου;
Στα περισσότερα άτομα, χωρίς συμπτώματα: Το 80% των ατόμων που μολύνονται, δεν εκδηλώνουν κανένα σύμπτωμα.
Σε λίγα άτομα, με ήπια συμπτώματα: Το 20% αυτών που μολύνονται, μπορεί να εμφανίσουν πυρετό,κόπωση, πονοκέφαλο, μυαλγίες, αρθραλγίες, εμετούς, εξάνθημα και σπανιότερα διόγκωση των λεμφαδένων.
Η νόσος περνάει από μόνη της, συνήθως σε 3-10 ημέρες.
Σε πολύ λίγα άτομα, με σοβαρά συμπτώματα: Λιγότερο από το 1%, μπορεί να εμφανίσει τη σοβαρή μορφή της νόσου (εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα ή χαλαρή παράλυση), με υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο, δυσκαμψία αυχένα, αποπροσανατολισμό, τρόμο, κώμα, μυϊκή παράλυση.
Τρόποι προφύλαξης από τα κουνούπια σε ατομικό επίπεδο:
Με τη χρήση εντομοαπωθητικών στο ακάλυπτο δέρμα και επάνω από τα ρούχα, που περιέχουν τις παρακάτω δραστικές ουσίες:
DEET (N,N-διεθυλοτολουαμίδη)
Πικαριδίνη (picaridin) ή ικαριδίνη (icaridin)
Αιθέρια έλαια ευκαλύπτου
Για τα εντομοαπωθητικά που περιέχουν DEET, προτιμώνται τα σκευάσματα με συγκέντρωση 20-50% για τους ενήλικες και 10-30% για τα παιδιά.
Οι έγκυες και οι θηλάζουσες μητέρες θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες χρήσης των σκευασμάτων και να συμβουλεύονται το γιατρό τους.
Εντομοαπωθητικά με DEET αντενδείκνυνται σε βρέφη μέχρι 2 μηνών, ενώ όσα περιέχουν αιθέρια
Τα έλαια ευκαλύπτου αντενδείκνυνται σε παιδιά μικρότερα των 3 ετών.
Τα εντομοαπωθητικά προϊόντα πρέπει να επαλείφονται μετά από τα αντιηλιακά, και δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με το στόμα, τα μάτια, το βλεννογόνο της μύτης καθώς επίσης και με τραύματα ή αμυχές (κοψίματα).
Σε όλες τις περιπτώσεις, θα πρέπει να ακολουθούνται οι οδηγίες χρήσης του σκευάσματος.
Πως να προφυλαχθούμε από τα κουνούπια στο σπίτι
Με κατάλληλα ενδύματα δηλαδή ρούχα, που καλύπτουν όσο περισσότερο γίνεται το σώμα (μακριά μανίκια και παντελόνια).
Πιο αποτελεσματικά είναι τα ανοιχτόχρωμα και φαρδιά ρούχα.
Προσοχή πρέπει να δίνεται κατά τις πιο επικίνδυνες ώρες έκθεσης στα τσιμπήματα των κουνουπιών.
Τα περισσότερα είδη κουνουπιών, που μεταφέρουν τον ιό, τσιμπούν από το σούρουπο μέχρι το χάραμα.
Πώς μπορώ να αποφύγω τα κουνούπια στο σπίτι;
Με αντικουνουπικά πλέγματα (σήτες), που εμποδίζουν τη δίοδο των κουνουπιών στα ανοίγματα του σπιτιού (π.χ. παράθυρα, φεγγίτες, αεραγωγοί τζακιού).
Προσοχή απαιτείται στον περιοδικό έλεγχο και τη συντήρησή τους.
Με χρήση εντομοκτόνων στον αέρα. Περιέχουν πυρεθρινοειδή (π.χ. περμεθρίνη).
Κυκλοφορούν στο εμπόριο στις εξής μορφές: αερόλυμα (αεροζόλ), ταμπλέτες, εξατμιζόμενο διάλυμα, σπιράλ («φιδάκια») κ.λπ.
Τα εντομοκτόνα δεν πρέπει να εφαρμόζονται στο δέρμα.
Σε όλες τις περιπτώσεις θα πρέπει να ακολουθούνται οι οδηγίες χρήσης του σκευάσματος ή της συσκευής.
Με χρήση κουνουπιέρας σε περιοχές με μεγάλη πυκνότητα κουνουπιών ή σε περιπτώσεις που αντενδείκνυται η χρήση άλλων προστατευτικών μέσων (όπως για παράδειγμα η χρήση εντομοαπωθητικών με DEET, σε βρέφη μικρότερα των 2 μηνών).
Με απομάκρυνση του στάσιμου νερού από λεκάνες, βάζα, γλάστρες, παλιά λάστιχα, υδρορροές και άλλα μέρη του κήπου, ώστε να μην έχουν πρόσβαση τα κουνούπια σε λιμνάζοντα νερά, που αποτελούν σημεία εναπόθεσης των αυγών τους.
Με χρήση ανεμιστήρων ή κλιματιστικών.
Ο δροσερός αέρας μειώνει τη δραστηριότητα των κουνουπιών, αλλά δεν τα σκοτώνει.
Η χρήση ανεμιστήρων (ιδίως οροφής) δυσχεραίνει την προσέγγιση των εντόμων.
Με κούρεμα γρασιδιού, θάμνων και φυλλωσιών (σημεία που βρίσκουν καταφύγιο τα ενήλικα κουνούπια).
Με χρήση λαμπτήρων κίτρινου χρώματος για το φωτισμό εξωτερικών χώρων (προσελκύουν λιγότερο τα κουνούπια).
Παραπλανητικά είναι μερικές φορές τα ρινικά συμπτώματα αυτή την εποχή του χρόνου, καθώς συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υποφέρουν από κάποια λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού – όπως ιγμορίτιδα ή παραρρινοκολπίτιδα – ενώ στην πραγματικότητα εμφανίζουν κλινικά σημεία αλλεργικής ρινίτιδας.
«Η παραρρινοκολπίτιδα είναι μια φλεγμονή των ρινικών κόλπων (ιγμόρεια, ηθμοειδείς, μετωπιαίοι και σφηνοειδείς) η οποία μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια.
Η οξεία, αποτελεί λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού με συνοδό εμπύρετο, κεφαλαλγία και αίσθημα βάρους στο κεφάλι αλλά και έντονη πυώδη έκκριση από τη μύτη.
Η χρόνια μπορεί να οφείλεται σε αλλεργίες και / ή ανατομικά προβλήματα της ρινός, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής του ασθενή, αφού πέρα από τη καταρροή, οδηγούν σε συμπτώματα όπως χρόνια κεφαλαλγία και δυσχέρεια ρινικής αναπνοής.
Άλλοι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξή της είναι το κάπνισμα, οι ρινικοί πολύποδες, οι διογκωμένες ρινικές κόγχες, το στραβό ρινικό διάφραγμα καθώς όλα τα παραπάνω συντελούν στη δημιουργία συλλογής-υγρού στους παραρρίνιους κόλπους».
Οι ρινικοί κόλποι είναι κοιλότητες μέσα στο κρανίο, που βρίσκονται πίσω από το μέτωπο, τα μάγουλα, ανάμεσα στα μάτια και πίσω από αυτά.
Συνδέονται με τη μύτη μέσω μικρών σωληνίσκων που έχουν λίγο πιο μεγάλο φάρδος από την κεφαλή της καρφίτσας.
Οι φραγμένοι ρινικοί κόλποι δημιουργούν ένα περιβάλλον που ευνοεί την ανάπτυξη των βακτηρίων.
Η οξεία παραρρινοκολπίτιδα διαρκεί συνήθως κάποιες ημέρες ή λίγες εβδομάδες, ενώ η χρόνια αρκετά περισσότερο από εβδομάδες έως και μήνες ή ακόμη χρόνια αν δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.
Τα συμπτώματα της ασθένειας ποικίλουν ανάλογα με το επίπεδο της σοβαρότητας της φλεγμονής και με τους εμπλεκόμενους κόλπους.
Έτσι, ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει έντονη, πράσινη ή κίτρινη βλέννα, πονόλαιμο και βήχα, πυρετό, πόνο στο πρόσωπο ή στα δόντια, απώλεια όσφρησης και γεύσης και δύσοσμη αναπνοή ή γεύση στο στόμα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όλα αυτά τα συμπτώματα συνυπάρχουν, ενώ σε άλλες ο ασθενής βιώνει μερικά από αυτά.
«Η αλλεργική ρινίτιδα προκαλείται από διάφορους περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως η γύρη στον αέρα, οι τρίχες των κατοικίδιων ζώων ή η οικιακή σκόνη.
Μεταξύ των συμπτωμάτων είναι η ρινική καταρροή.
Συνήθως η ανακούφιση του ασθενούς από τα συμπτώματα γίνεται με αντισταμινικά και κορτιζονούχα ρινικά σπρέι, αλλά για την ουσιαστική βελτίωσή τους απαιτείται είτε η απομάκρυνση του αλλεργιογόνου από το περιβάλλον ή η απευαισθητοποίησή του με ανοσοθεραπεία (εμβόλια δλδ έναντι του αλλεργικού παράγοντα).
Συχνά καταστάσεις αλλεργικής ρινίτιδας σε έξαρση, με βλέννα που δεν απομακρύνεται επαρκώς, λόγω πλημμελούς θεραπευτικής αντιμετώπισης, μπορεί να οδηγήσουν σε παραρρινοκολπίτιδα.
Για την ευχερέστερη διάκριση των δύο καταστάσεων θα πρέπει να λαμβάνεται εκτενές ιατρικό ιστορικό για την έκθεση ή όχι σε αλλεργιογόνα, τη διάρκεια των συμπτωμάτων και την εμφάνιση των ρινικών εκκρίσεων».
Επειδή, όμως, πολλά από τα συμπτώματα είναι παρόμοια, συγχέεται η παραρρινοκολπίτιδα με την αλλεργική ρινίτιδα.
Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ ο ασθενής να αρκείται στην αυτοδιάγνωση, αλλά να απευθύνεται σε ωτορινολαρυγγολόγο.
Εκείνος θα λάβει το ιατρικό ιστορικό, θα διενεργήσει κλινική εξέταση και, εάν κριθεί απαραίτητο, θα παραγγείλει εξετάσεις (τεστ αλλεργίας και ακτινογραφία παραρρινίων κόλπων).
Η συντηρητική αντιμετώπιση για την απομάκρυνση της βλέννας είναι ο καθαρισμός της μύτης με φυσιολογικό ορό και η χρήση κάποιου ρινικού σπρέι.
Εάν αυτά δεν είναι αποτελεσματικά και τα συμπτώματα επιμένουν ο γιατρός πιθανόν να προτείνει χορήγηση αντιβίωσης.
Όμως, περίπου οι μισές από όλες τις λοιμώξεις των παραρρινίων κόλπων επιλύονται χωρίς αντιβιοτικά, αρκεί τα συμπτώματα να αντιμετωπιστούν αμέσως.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που χρήζουν την εφαρμογή πιο δραστικών μέτρων.
Σε ασθενείς με επίμονη νόσο, παρά την επαρκή ιατρική θεραπεία, συστήνεται η χειρουργική επέμβαση στους κόλπους.
«Όταν η αιτία της χρόνιας παραρρινοκολπίτιδας είναι οι ανατομικές ανωμαλίες ο χειρουργός επεμβαίνει με ειδικές κάμερες και ενδοσκόπια, με τα οποία επισκοπούνται οι στενές ανατομικές περιοχές των παραρρινίων κόλπων.
Με τη βοήθεια ειδικών εργαλείων αφαιρεί τους ανεπιθύμητους ιστούς ή τους πολύποδες και παροχετεύει τους παραρρίνιους κόλπους, προχωρά σε διόρθωση του ρινικού διαφράγματος προσφέροντας πλήρη θεραπεία στον ασθενή.
Πολλοί άνδρες δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται ο προστάτης αδένας τους, ποια είναι η λειτουργία του και πότε πρέπει να αρχίζει ο προληπτικός έλεγχός του.
Ακόμα περισσότεροι, δε, πιστεύουν πως τα προβλήματά του θα τους απασχολήσουν αργά στη ζωή, μετά τα 60-70 τους χρόνια.
Ωστόσο η σωστή πληροφόρηση γι’ αυτόν είναι πολύ σημαντική από μικρή ηλικία. Και αυτό, διότι μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζουμε.
1. Ο προστάτης αδένας, που υπάρχει μόνο στους άνδρες, βρίσκεται ακριβώς κάτω από την ουροδόχο κύστη και περιβάλλει την ουρήθρα στο σημείο όπου αυτή ενώνεται με την κύστη (η ουρήθρα είναι το «σωληνάκι» που ενώνει την ουροδόχο κύστη με το πέος).
Ο κύριος ρόλος του προστάτη είναι να παράγει ένα υγρό (προστατικό υγρό) το οποίο τροφοδοτεί με θρεπτικά συστατικά το σπέρμα.
2. Επειδή ο προστάτης περιβάλλει το ένα άκρο της ουρήθρας, η διόγκωσή του συμπιέζει το «σωληνάκι» αυτό με συνέπεια να προκαλούνται προβλήματα ούρησης, όπως η συχνουρία, η νυκτερινή ούρηση, η μειωμένη ροή ούρων κ.λπ.
3. Ο προστάτης υποτίθεται ότι έχει σχήμα και μέγεθος καρυδιού. Καθώς μεγαλώνουν οι άνδρες, όμως, το μέγεθός του συνήθως αυξάνεται.
Έτσι, έως ότου φθάσουν στα 40 τους χρόνια, στους περισσότερους άνδρες ο προστάτης έχει μέγεθος βερίκοκου και όταν γίνουν 60 ετών σε πολλούς θυμίζει πια περισσότερο λεμόνι.
4. Οι περισσότεροι άνδρες (το 80%) θα παρουσιάσουν καλοήθη διόγκωση (υπερπλασία) του προστάτη μέχρι να φθάσουν στα 70-80 τους χρόνια.
Ωστόσο στο 20% των ανδρών η υπερπλασία αρχίζει πριν τα 50 και στους μισούς σε ηλικία 50-60 ετών.
Παρότι, όμως, είναι τόσο συχνή, μόνο στο 30% των ανδρών προκαλεί πολύ ενοχλητικά συμπτώματα που δεν ελέγχονται με φάρμακα και χρειάζονται χειρουργική αντιμετώπιση.
5. Οι άνδρες ηλικίας κυρίως κάτω των 40 ετών μπορεί να εκδηλώσουν φλεγμονή στον προστάτη.
Η φλεγμονή αυτή λέγεται προστατίτιδα και μπορεί να προκληθεί από βακτήρια ή ιούς.
Στο 90-95% των περιπτώσεων είναι χρόνια και δεν οφείλεται σε βακτήρια, επομένως δεν χρειάζεται αντιμετώπιση με αντιβιοτικά.
Υπολογίζεται ότι ένας στους δύο άνδρες εκδηλώνει προστατίτιδα τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.
6. Οι περισσότεροι άνδρες που ξεπερνούν τα 80 τους χρόνια φέρουν κάποια καρκινικά κύτταρα στον προστάτη, τα οποία όμως αναπτύσσονται επί δεκαετίες και τόσο αργά ώστε δεν επηρεάζουν με κανέναν τρόπο την υγεία.
Καρκίνο που να γίνεται αντιληπτός αναπτύσσουν περίπου ένας στους επτά άνδρες, συνήθως μετά τα 65 έτη.
Σε μία στις τρεις περιπτώσεις ο καρκίνος αυτός έχει πολύ βραδεία εξέλιξη και μπορεί να μην χρειασθεί θεραπεία τα πρώτα χρόνια (έως και μία δεκαετία) μετά τη διάγνωση.
7. Ποσοστό έως 10% των ανδρών με καρκίνο του προστάτη έχουν οικογενειακό ιστορικό της νόσου και είναι φορείς ογκογόνων γονιδίων.
Ωστόσο μερικοί μπορεί να έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού ή/και των ωοθηκών, δεδομένου ότι ορισμένα ογκογόνα γονίδια (π.χ. το BRCA2) είναι κοινά στιςτρεις μορφές καρκίνου (προστάτη, ωοθηκών και μαστού).
8. Ο περιοδικός προληπτικός έλεγχος (τσεκάπ) του προστάτη συνήθως συνιστάται να αρχίζει στα 40 έτηόταν ο άνδρας έχει έναν ή περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού (πατέρα, αδελφό ή γιο) με καρκίνο προστάτη σε νεαρή ηλικία ή στα 45 έτη αν ο συγγενής του διαγνώστηκε μετά τα 65 έτη.
Στους άνδρες χωρίς οικογενειακό ιστορικό, το τσεκάπ συνιστάται να αρχίζει στα 50 έτη.
Το τσεκάπ συνίσταται σε μέτρηση του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) στο αίμα και σε δακτυλική εξέταση.
Η συχνότητα του τσεκάπ καθορίζεται εξατομικευμένα, αναλόγως με τα ευρήματα του πρώτου και κάθε επόμενου ελέγχου.
9. Στους περισσότερους άνδρες με καρκίνο του προστάτη σε αρχικά στάδια τα συμπτώματα είναι παρόμοια με αυτά της καλοήθους υπερπλασίας (κυρίως διαταραχές της ούρησης), αν και μερικοί μπορεί να παρουσιάσουν και πόνο χαμηλά στη μέση ή στο ισχίο.
Στα πιο προχωρημένα στάδια μπορεί να παρατηρηθούν αίμα στα ούρα και στο σπέρμα, απώλεια βάρους και πόνος στα οστά, την πύελο ή την μέση.
10. Η παχυσαρκία μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο αναπτύξεως καρκίνου του προστάτη.
Μελέτες έχουν δείξει ότι ειδικά η συσσώρευση περιττών κιλών στην κοιλιά (κοιλιακή ή ανδρικού τύπου παχυσαρκία) διπλασιάζει τον κίνδυνο.
Όσον αφορά τη διατροφή, αρκετές παλαιότερες μελέτες είχαν δείξει ότι ευεργετικά δρουν ορισμένα τρόφιμα ή μεμονωμένα θρεπτικά συστατικά (π.χ. σελήνιο, λυκοπένιο).
Ωστόσο οι νεότερες έρευνες δεν το επιβεβαιώνουν.
Αυτό που δείχνουν είναι πως προστατευτική είναι η ακολούθηση μιας συνολικά υγιεινής, μεσογειακής διατροφής (καθημερινά λαχανικά, φρούτα, πολλά όσπρια και ψάρια, δημητριακά ολικής αλέσεως, λογικές ποσότητες αλκοόλ, ελαιολάδου, ξηρών καρπών, λιγοστό αλάτι και γλυκά).
Η διατροφή αυτή, σε συνδυασμό με συστηματική άσκηση, είναι «αντίδοτο» στην παχυσαρκία.
Σχετίζεται επίσης με μειωμένο κίνδυνο καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη και καλύτερες εκβάσεις σε περίπτωση καρκίνου.
Οστεοπόρωση ονομάζεται η σκελετική πάθηση με χαρακτηριστικά τόσο την αποδυνάμωση και την ευθραυστότητα των οστών, όσο και τον αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων.
Τα κατάγματα, μπορούν να καταδείξουν την αρχή της οστεοπόρωσης σε πολλούς ασθενείς. Με αφορμή κάποιο τραυματισμό, ο γιατρός μπορεί να εντοπίσει και την οστεοπόρωση.
Σε ποιες περιοχές είναι πιο συνηθισμένα τα κατάγματα;
- Kαρποί
- Σπονδυλική στήλη
- Γοφοί
Ποια είναι τα συμπτώματα της οστεοπόρωσης;
Ουσιαστικά, τα συμπτώματα της οστεοπόρωσης δεν είναι εμφανή μόνο σε περίπτωση που η ασθένεια έχει προχωρήσει.
Για τον λόγο αυτό, η διάγνωση γίνεται συνήθως όταν προκαλείται κάταγμα για κάποιο λόγο όπως πτώση, στραμπούληγμα ή χτύπημα.
Όμως, υπάρχουν δύο ορατά στοιχεία τα οποία προδίδουν την ασθένεια.
Αρχικά, η αλλαγή της στάσης του σώματος αποτελεί ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της οστεοπόρωσης.
Όταν τα οστά της σπονδυλικής στήλης αδυνατούν να υποστηρίξουν σωστά το βάρος του σώματος παρατηρούνται αλλαγές στη στάση του, όπως η κάμψη του αυχένα ή των ώμων προς τα εμπρός.
Οι αλλαγές στη στάση του σώματος υποδεικνύουν τη σταδιακή αποδυνάμωση του σκελετού.
Ακόμη ένα σύμπτωμα είναι η απώλεια ύψους.
Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, η απώλεια ύψους παρατηρείται σε άτομα που εμφανίζουν την ασθένεια και προκαλείται όταν η σπονδυλική στήλη κάμπτεται ή συμπιέζεται από αδυναμία ή κατάγματα στους σπονδύλους.
Πως αντιμετωπίζεται η οστεοπόρωση;
Η αντιμετώπιση της ασθένειας πραγματοποιείται με ποικίλους τρόπους.
Ένας εύκολος και άμεσος τρόπος αντιμετώπισης είναι η καθημερινή, ήπια άσκηση με βάρη με στόχο την ανάπτυξη οστικής μάζας.
Ακόμη, η λήψη ασβεστίου από τα τρόφιμα αλλά και η λήψη βιταμίνης D από συμπληρώματα διατροφής είναι ένας ακόμη τρόπος τόσο αποφυγής όσο και καταπολέμησης της ασθένειας.
Γενικότερα, η τακτική σωματική άσκηση και η υγιεινή διατροφή αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά την οστεοπόρωση.
Βέβαια, η ανάπτυξη και η δημιουργία πολλών φαρμάκων συμβάλλουν στην καταπολέμηση της οστεοπόρωσης.
Τα φάρμακα αυτά μπορούν να επιβραδύνουν την οστική απώλεια.
Αν και η οστική μάζα συνήθως δεν επιστρέφει στο φυσιολογικό μετά τη θεραπεία, ο κίνδυνος κατάγματος μπορεί να μειωθεί δραματικά.
Στα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης περιλαμβάνονται
- Mιφωσφονικά όπως παμιδρονάτη, αλενδρονάτη, ριζεδρονάτη και άλλα
- Οιστρογόνα και φάρμακα που επηρεάζουν τους υποδοχείς για τα οιστρογόνα
- Ραλοξιφένη (SERMS)
- Καλσιτονίνη
- Τεριπαρατίδη (οστεοπαραγωγικά φάρμακα)
- Ρανελικό στρόντιο.
Γενικότερα, καθώς η πρόληψη της ασθένειας είναι προτιμότερη από την αντιμετώπισή της, επιτυγχάνεται με έναν υγιεινό τρόπο ζωής που περιλαμβάνει ισορροπημένη διατροφή, απουσία καπνίσματος, μικρή ποσότητα αλκοόλ και σωματική άσκηση.
Ο αιματοκρίτης είναι η αιματολογική εξέταση που δείχνει το ποσοστό των ερυθρών αιμοσφαιρίων στο αίμα.
Οι τιμές του αιματοκρίτη συνήθως κυμαίνονται μεταξύ 40-52% για τους άνδρες και 36-48% για τις γυναίκες (όταν δεν βρίσκονται σε εγκυμοσύνη).
Ωστόσο οι τιμές του αιματοκρίτη ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, την πιθανή εγκυμοσύνη και το υψόμετρο στο οποίο ζει κανείς.
Πάντως τα βασικότερα συμπτώματα που προειδοποιούν ότι ο αιματοκρίτης βρίσκεται κάτω από τα όριατου φυσιολογικού είναι τα εξής:
– κόπωση
– δύσπνοια
– αδυναμία
– συχνές ζαλάδες
– χλωμό δέρμα
– ερυθρίαση (ξαφνικό κοκκίνισμα του δέρματος)
– συχνοί πονοκέφαλοι
– αφυδάτωση (ξηροστομία, μειωμένη εφίδρωση, μικρή παραγωγή ούρων)
Μια απλή αιματολογική εξέταση μπορεί να καταδείξει εάν οι τιμές του αιματοκρίτη κυμαίνονται στα όρια του φυσιολογικού.
Η χαμηλή φερριτίνη είναι μία από τις συχνότερες αιτίες εμφάνισης ατονίας ενώ αρκεί μια αιματολογική εξέταση για να διαπιστώσετε τα επίπεδα της φερριτίνης στο αίμα.
Στην περίπτωση που είναι σε χαμηλότερα από το φυσιολογικό επίπεδα μπορεί να σημαίνει, ότι έχουν λιγοστέψει τα αποθέματα σιδήρου στο αίμα.
Αιτίες
Οι αιτίες που «ρίχνουν» τη φερρίτινη είναι:
Η διατροφή, που δεν περιέχει τρόφιμα πλούσια σε σίδηρο όπως κόκκινο κρέας, αυγά, φακές, σπανάκι, κουνουπίδι, ελιές).
Νοσήματα του γαστρεντερικού
Γυναικολογικές παθήσεις
Αιματολογικές παθήσεις
Ορμονικές διαταραχές
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα της χαμηλής φερριτίνης περιλαμβάνουν:
Αδυναμία συγκέντρωσης
Ατονία
Ζαλάδες
Κόπωση η απώλεια αντοχής
δύσπνοια
αίσθημα ταχυκαρδίας
λιποθυμία
Στο μεταξύ νέες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι έχουν χαμηλή φεριττίνη στο αίμα έχουν αυξημένες πιθανότητες να εκδηλώσουν δερματολογικά προβλήματα και τριχόπτωση.
Πάντως σε μικρές ηλικίες η έλλειψη της προκαλεί καθυστέρηση στη σωματική αλλά και στην πνευματική ανάπτυξη.
Για να αποφευχθεί η χαμηλή φερριτίνη καλό είναι οι ασθενείς να καταναλώνουν τροφές με φυσικά υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο όπως είναι τα μύδια, τα στρείδια, η σόγια, οι φακές, το σπανάκι, το βόειο κρέας και τα όσπρια.
Η παθολογική αύξηση των διαστάσεων του θυρεοειδούς αδένα προκαλεί τη βρογχοκήλη, η οποία αν και είναι συνήθως ανώδυνη, μπορεί να προκαλέσει βήχα και να δυσκολέψει την αναπνοή και την κατάποση.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic οι πιο κοινές αιτίες που προκαλούν τη βρογχοκήλη είναι:
Έλλειψη ιωδίου.
Το ιώδιο, το οποίο είναι απαραίτητο για την παραγωγή των ορμονών του θυρεοειδούς, βρίσκεται κυρίως στο θαλασσινό νερό και στο έδαφος σε παράκτιες περιοχές.
Όσοι ζουν στην ενδοχώρα ή σε μεγάλα υψόμετρα συχνά έχουν έλλειψη ιωδίου και είναι πιο συχνό να αναπτύξουν βρογχοκήλη, επειδή ο θυρεοειδής μεγαλώνει σε όγκο σε μια προσπάθεια να βρει περισσότερο ιώδιο.
Νόσος Graves.
Στη νόσο του Graves, τα αντισώματα που παράγονται από το ανοσοποιητικό σας σύστημα λανθασμένα επιτίθενται στον θυρεοειδή σας, με αποτέλεσμα αυτός να παράγει πλεόνασμα θυροξίνης.
Αυτή η υπερδιέγερση κάνει τον θυρεοειδή να πρηστεί.
Νόσος του Hashimoto.
Όπως η νόσος του Graves, έτσι και η νόσος του Hashimoto είναι μια αυτοάνοση διαταραχή.
Όμως, αντί να κάνει τον θυρεοειδή να παράγει πάρα πολλή ορμόνη, προκαλεί το ακριβώς αντίθετο.
Όταν οι ορμόνες σας πέσουν χαμηλά, η υπόφυση παράγει περισσότερο TSH για την τόνωση του θυρεοειδούς, κάτι που εν συνεχεία διογκώνει τον αδένα.
Πολυοζώδης βρογχοκήλη.
Σε αυτή την περίπτωση, εξογκώματα που ονομάζονται όζοι αναπτύσσονται εκατέρωθεν του θυρεοειδούς σας, με αποτέλεσμα να διογκώνεται ο αδένας.
Καρκίνος του θυρεοειδούς.
Ο καρκίνος του θυρεοειδούς συχνά εμφανίζεται ως μια διόγκωση στην μία πλευρά του θυρεοειδούς.
Εγκυμοσύνη.
Μια ορμόνη που παράγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη(HCG), μπορεί να προκαλέσει την ελαφρά διόγκωση του θυρεοειδή σας αδένα.
Φλεγμονή.
Η θυρεοειδίτιδα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει πόνο και πρήξιμο στον θυρεοειδή.
Μπορεί επίσης να προκαλέσει υπερβολική ή μειωμένη παραγωγή θυροξίνης.
Ύπουλα σημάδια
Τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται η βρογχοκήλη περιλαμβάνουν:
Μία ορατή διόγκωση στην βάση του λαιμού
Μια αίσθηση “σφιξίματος” στον λαιμό
Βήχα
Βραχνάδα
Δυσκολία στην κατάποση
Δυσκολία στην αναπνοή
Η φερριτίνη είναι η κύρια πρωτεΐνη αποθήκευσης σιδήρου του σώματος που βρίσκεται στο εσωτερικό των κυττάρων.
Μια αιματολογική εξέταση μπορεί να φανερώσει αν τα επίπεδα της φερριτίνης βρίσκονται σε φυσιολογικά επίπεδα ή κάτω από το φυσιολογικό πράγμα, που σημαίνει ότι τα αποθέματα σιδήρου στον οργανισμό είναι χαμηλά.
Ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές φερριτίνης στο αίμα
Τα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν από τη μία εργαστηριακή εξέταση στην άλλη, αλλά, σε γενικές γραμμές, τα κανονικά επίπεδα φερριτίνης είναι τα 12-300 νανογραμμάρια ανά χιλιοστόλιτρο αίματος(ng/mL) για τους άνδρες και τα 12-150 ng/ml για τις γυναίκες.
Τι δείχνει η αυξημένη φερριτίνη στο αίμα
Τα υψηλά επίπεδα της φερριτίνης μπορεί να είναι ενδεικτικά της αιμοχρωμάτωσης, μιας διαταραχής του οργανισμού στην αποθήκευση σιδήρου.
Τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται είναι:
Σεξουαλική δυσλειτουργία
Καρδιακή ανεπάρκεια
Πόνοι στις αρθρώσεις
Κίρρωση του ήπατος
Σακχαρώδης διαβήτης
Κόπωση
Σκούρο χρώμα του δέρματος
Άλλες αιτίες για την αυξημένη φερριτίνη είναι τα χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα, όπως η ασθένεια του ήπατος, ή η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ή ορισμένοι τύποι καρκίνου.
Τι σημαίνει η χαμηλή φερριτίνη στο αίμα
Τα χαμηλά επίπεδα της φερριτίνης υποδηλώνουν ανεπάρκεια σιδήρου.
Τα ύποπτα σημάδια που πρέπει να κινητοποιήσουν τους πάσχοντες περιλαμβάνουν:
Δύσπνοια
Κόπωση
Ζάλη
Χλωμό δέρμα
Ταχυκαρδία
Η φαγούρα ή αλλιώς κνησμός στο δέρμα μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός εξανθήματος ή κάποιας άλλης πάθησης, όπως η ψωρίαση, ή η δερματίτιδα.
Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση εκείνη που νιώσουμε την ανάγκη να ξύσουμε το δέρμα μας χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος;
Στην ιατρική ορολογία το φαινόμενο είναι γνωστό με την ονομασία pruritus sine materia, δηλαδή κνησμός άγνωστης αιτιολογίας.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυσάρεστο σύμπτωμα, καθώς είναι δύσκολο να βρεθεί η υποκείμενη αιτία του και επομένως να χορηγηθεί αποτελεσματική αγωγή για την αντιμετώπισή του.
Η φαγούρα μπορεί να οφείλεται σε δερματοπάθεια που δεν εκδηλώνεται με ορατά σημάδια, αλλά δεν αποκλείεται να αποτελεί σύμπτωμα δυσλειτουργίας εσωτερικού οργάνου, μεταβολικής ή ενδοκρινικής διαταραχής, ψυχικής νόσου ή λοίμωξης.
Οι παθήσεις που μπορεί να κρύβονται πίσω από τη φαγούρα χωρίς εξανθήματα είναι οι εξής:
Χρόνια νεφροπάθεια
Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό που αγγίζει το 50% των πασχόντων από χρόνια δυσλειτουργία των νεφρών εκδηλώνουν αυτόν τον τύπο φαγούρας.
Εξίσου όμως και δευτεροπαθείς δερματικές αλλοιώσεις μπορεί να προκύψουν από το έντονο ξύσιμο.
Χολόσταση
Εκδηλώνεται όταν η χολή δε μεταφέρεται από το συκώτι στο τμήμα του λεπτού εντέρου που ονομάζεται δωδεκαδάκτυλος.
Συνήθως η φαγούρα ξεκινά από τα άκρα και επεκτείνεται στο υπόλοιπο σώμα.
Παθήσεις του ενδοκρινικού
Η φαγούρα μπορεί να είναι αποτέλεσμα του υποθυρεοειδισμού, λόγω της αυξημένης ξηρότητας του δέρματος.
Παθήσεις αιματολογικής φύσεως
Η φαγούρα εκδηλώνεται στο 50% των ασθενών με πολυερυθραιμία (πολυκυτταραιμία), συνήθως μετά την επαφή με το νερό.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, σχετίζεται με τα αυξημένα επίπεδα ισταμίνης στο αίμα.
Η φαγούρα μπορεί να αποτελεί επίσης ένδειξη λευχαιμίας.
Λοίμωξη από τον ιό HIV
Η φαγούρα μπορεί να αποτελεί πρώιμη ένδειξη της λοίμωξης ή να προκύπτει από επιπλοκές σε εσωτερικά όργανα έπειτα από τη λοίμωξη στον HIV.
Ψυχογενή αίτια
Η φαγούρα χωρίς συμπτώματα εμφανίζεται πολύ συχνά και σε όσους υποφέρουν από χρόνιο άγχος.