Την αποκαλούν και «νόσο του φιλιού» και όχι άδικα αφού μπορεί να μεταδοθεί με ένα φιλί…
Ο λόγος για τηλοιμώδη μονοπυρήνωση, η οποία προκαλείται από έναν ιό που μοιάζει με αυτόν του ιού του έρπητα και μεταδίδεται κυρίως με το φιλί.
Το γεγονός ότι πολλά από τα συμπτώματά της μοιάζουν με εκείνα του απλού κρυολογήματος αρκετά συχνά υποδιαγνώσκεται.
Η τελική διάγνωση γίνεται με κλινική εξέταση και με ειδικές εξετάσεις αίματος.
Οι πάσχοντες μπορούν να μεταδώσουν τον ιό για μια περίοδο αρκετών μηνών (τουλάχιστον 6), αφού και μετά την υποχώρηση των συμπτωμάτων ο ιός παραμένει στη στοματική κοιλότητα.
Υπολογίζεται ότι, μόνο το 10% των παιδιών που μολύνονται, εκδηλώνουν την νόσο ενώ τα περισσότερα περιστατικά της λοιμώδους μονοπυρήνωσης, εμφανίζονται στην ομάδα ηλικιών 15-24 ετών.
Συμπτώματα
-Κόπωση
-Εξάντληση
-Αδιαθεσία
-Ανορεξία
-Πυρετός
-Πονόλαιμος (φαρυγγίτιδα)
-Διόγκωση των αδένων
-Διόγκωση συκωτιού και σπλήνα
Η διάγνωση γίνεται με κλινική εξέταση και με ειδικές εξετάσεις αίματος.
Αντιμετώπιση
Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την καταπολέμηση του ιού της λοιμώδους μονοπυρήνωσης.
H ασθένεια περιορίζεται μόνη της, χωρίς φάρμακα, και τα συμπτώματα υποχωρούν περίπου σε 1-3 εβδομάδες από την εμφάνισή τους.
Συστήνεται ξεκούραση και αποφυγή των έντονων δραστηριοτήτων και παρακολούθηση από το γιατρό έως την πλήρη υποχώρηση όλων των συμπτωμάτων
Η κοιλιοκάκη και δυσανεξία στη γλουτένη αν και μέχρι κάποιες δεκαετίες θεωρούνταν σπάνια πλέον όλο και περισσότεροι άνθρωποι πάσχουν από αυτή την νόσο.
Όπως εξηγούν οι ειδικοί επιστήμονες της mayo clinic η κοιλιοκάκη είναι μια ανοσολογική αντίδραση του οργανισμού στην κατανάλωση γλουτένης, μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται στο σιτάρι, το κριθάρι και τη σίκαλη.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic με την πάροδο του χρόνου, η αντίδραση αυτή παράγει φλεγμονή που βλάπτει την εσωτερική επένδυση του λεπτού εντέρου και εμποδίζει την απορρόφησηορισμένων θρεπτικών συστατικών (δυσαπορρόφηση).
Από την άλλη πλευρά η νόσος στα παιδιά μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξή τους.
Μάλιστα η εντερική βλάβη μπορεί να προκαλέσει απώλεια βάρους, φούσκωμα και ενίοτε διάρροια.
Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει μέχρι θεραπεία οι γιατροί συστήνουν ένα αυστηρό διατροφικό πλάνο με τροφές χωρίς γλουτένη, το οποίο μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση των συμπτωμάτων και την επούλωση του εντέρου.
Συμπτώματα σε ενήλικες
Εκτός από πεπτικά προβλήματα, άλλα συμπτώματα της κοιλιοκάκης περιλαμβάνουν:
Αναιμία, η οποία συνήθως προκύπτει από έλλειψη σιδήρου ελέω της δυσαπορρόφησης θρεπτικών συστατικών
Απώλεια οστικής πυκνότητας (οστεοπόρωση) ή μαλάκωμα των οστών (οστεομαλακία)
Φαγούρα, δερματικό εξάνθημα με φουσκάλες (ερπητοειδής δερματίτιδα)
Βλάβη στο οδοντικό σμάλτο
Πονοκέφαλοι και κόπωση
Βλάβες του νευρικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του μουδιάσματος και της φαγούρας σε πόδια και χέρια και ενδεχομένως κάποια προβλήματα με την ισορροπία
Πόνος στις αρθρώσεις
Μειωμένη λειτουργία της σπλήνας
Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και καούρα
Ασφαλή συστατικά/προϊόντα
Τα προϊόντα που είναι ασφαλή για κατανάλωση σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρεία Κοιλιοκάκης περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:
Αμάρανθος, κινόα, ταπιόκα, κεχρί, φαγόπυρο, σόργο, ρίζα τάρο, αραρούτι, τεφ
Πατάτα, ρύζι, καλαμπόκι (και τα άλευρά τους)
Γαλακτοκομικά
Φρούτα, λαχανικά
Κρέας, πουλερικά, ψάρια, θαλασσινά, αυγά
Όσπρια, σόγια (και τα άλευρά τους)
Ξηροί καρποί (ωμοί)
Λίπη και έλαια
Κόμμι βρώμης (Oats Gum)
Κόμμι Γκουάρ (Guar Gum)
Ξανθανικό κόμμι (Xanthan gum)
Λεκιθίνη (σόγιας)
Μαλτοδεξτρίνη
Ορός γάλακτος
Γλουταμινικό νάτριο
Σόγια
Μονογλυκερίδια, Διγλυκερίδια
Σιρόπι γλυκόζης
Βανίλια (άρωμα)
Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών είναι μία από τις συχνότερες ορμονικές διαταραχές και κύρια αιτία υπογονιμότητας στα κορίτσια εφηβικής ηλικίας και τις νεαρές γυναίκες.
Ωστόσο πολλές ασθενείς δεν γνωρίζουν αρκετά γι’ αυτό, με συνέπεια να καθυστερεί η διάγνωση και η αντιμετώπισή του.
Δεν προκαλεί απαραιτήτως κύστεις
Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον μία γυναίκα στις τέσσερις έχει μορφολογία πολυκυστικών ωοθηκών, δηλαδή στο γυναικολογικό υπερηχογράφημα εντοπίζονται πάνω από 9 ωοθυλάκια σε κάθε ωοθήκη της (δηλαδή πάνω από 18 συνολικά).
Ωστόσο από αυτές τις γυναίκες μόνο οι μισές έχουν σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, γιατί μόνο αυτές πληρούν τα λεγόμενα κριτήρια του Rotterdam.
Τα κριτήρια αυτά είναι τρία, αλλά για να διαγνωστεί μία γυναίκα με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών πρέπει να πληροί τουλάχιστον τα δύο από τα τρία.
Έτσι, η ασθενής μπορεί να έχει:
* Ασταθή εμμηνόρροια ή/και
* Υπερπαραγωγή ανδρογόνων (είναι οι ορμόνες του ανδρικού φύλου) ή/και
* Πολλαπλές κύστεις στις ωοθήκες.
Επομένως, μία γυναίκα μπορεί να πάσχει από το σύνδρομο και χωρίς να έχει εμφανείς κύστεις στις ωοθήκες της.
Εκδηλώνεται με πολλά συμπτώματα
Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών μπορεί να έχει πολλές εκδηλώσεις, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με την ορμονική διαταραχή που προκαλεί.
Μερικές από τις πιο συνηθισμένες είναι οι εξής:
Ασταθής εμμηνόρροια. Η γυναίκα μπορεί να μην έχει περίοδο κάθε μήνα, μπορεί να έχει περίοδο πολύ συχνά ή πολύ αραιά, να χάνει πολύ αίμα σε κάθε περίοδο ή να έχει απρόβλεπτη περίοδο.
Παχυσαρκία. Έως και το 80% των γυναικών που πάσχουν από το σύνδρομο είναι παχύσαρκες.
Υπερτρίχωση/δασυτριχισμός. Περισσότερο από το 70% των γυναικών με το σύνδρομο έχουν αυξημένη τριχοφυΐα στο πρόσωπο, το στήθος, την κοιλιά ή/και στο άνω μέρος των μηρών.
Η αυξημένη τριχοφυΐα οφείλεται στην υπερπαραγωγή των ανδρογόνων.
Σοβαρή ακμή ή ακμή που εκδηλώνεται μετά την εφηβεία και δεν ανταποκρίνεται στις κλασικές θεραπείες και επίμονα λιπαρό δέρμα.
Και αυτά οφείλονται στην υπερπαραγωγή των ανδρογόνων.
Αραίωση των μαλλιών και ανδρικού τύπου αλωπεκία (τριχόπτωση). Επίσης είναι απόρροια των αυξημένων ανδρογόνων.
Yπογονιμότητα. Το σύνδρομο αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες γυναικείας υπογονιμότητας.
Κάθε γυναίκα που πάσχει από το σύνδρομο μπορεί να παρουσιάζει λίγα ή πολλά από τα προαναφερθέντα συμπτώματα.
Η διάγνωσή του δεν είναι πάντοτε εύκολη
Επιβεβαιώνεται όμως με διάφορες εξετάσεις (π.χ. γυναικολογική εξέταση, υπερηχογράφημα κάτω κοιλίας, προσδιορισμός ορμονικού προφίλ, καμπύλες σακχάρου και ινσουλίνης κ.λπ.).
Η αιτία του δεν είναι γνωστή
Σύμφωνα με το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων & Γυναικολόγων (ACOG) η αιτία του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών δεν είναι γνωστή.
Αυτό που είναι γνωστό είναι πως εμπλέκονται πολύπλοκοι γενετικοί, περιβαλλοντικοί και ορμονικοί παράγοντες.
Είναι επίσης γνωστό ότι στη βάση του συνδρόμου βρίσκεται η αντοχή στην ινσουλίνη.
Η ινσουλίνη είναι ορμόνη που παράγεται στο πάγκρεας και ρυθμίζει τα επίπεδα της γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα.
Αναπτύσσεται και σε αδύνατες γυναίκες
Αν και το σύνδρομο έχει στη ρίζα του την δυσκολία του οργανισμού να χρησιμοποιεί σωστά την ινσουλίνη (δηλαδή την αυξημένη αντοχή στην ινσουλίνη), αυτή δεν παρατηρείται μόνο στις υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες.
Αντιθέτως, το σύνδρομο παρατηρείται σε γυναίκες κάθε σωματικού τύπου και βάρους.
Σχετίζεται ισχυρά με τον διαβήτη
Μελέτες έχουν δείξει πως περισσότερες από τις μισές γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, αναπτύσσουν διαβήτη ή προδιαβήτη (δυσανεξία στη γλυκόζη) πριν κλείσουν τα 40 τους χρόνια.
Μετά την εμμηνόπαυση ο κίνδυνος εκδήλωσης διαβήτη αυξάνεται ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό τον λόγο, οι γυναίκες με το σύνδρομο πρέπει να ελέγχουν συχνά το σάκχαρό τους.
Αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας
Δυστυχώς, το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών δεν είναι μία «αθώα» νόσος, αλλά σχετίζεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο.
Δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να μείνετε έγκυος
Παρότι, όμως, αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες υπογονιμότητας στις γυναίκες, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνουν ποτέ μητέρες.
Αντιθέτως, με την κατάλληλη αγωγή οι περισσότερες κατορθώνουν να αποκτήσουν παιδί με φυσικό τρόπο ή, μερικές φορές, με τη βοήθεια τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Αυξάνει τις πιθανότητες καρκίνου του ενδομητρίου
Οι γυναίκες με σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου, κυρίως επειδή δεν έχουν τακτική έμμηνο ρύση.
Σύμφωνα με το ACOG, οι γυναίκες με το σύνδρομο έχουν την τάση να αναπτύσσουν υπερπλασία του ενδομητρίου, δηλαδή πάχυνση στο εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας.
Η νόσος των Λεγεωναρίων ή αλλιώς «νόσος των κλιματιστικών», είναι μια σοβαρή μορφή πνευμονίας που προκαλείται από λοίμωξη και χαρακτηρίζεται από τη φλεγμονή στους πνεύμονες.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται αύξηση των ασθενών που πλήττει η νόσος των Λεγεωνάριων, εξαιτίας της ραγδαίας εξάπλωσης των κλιματιστικών (air condition) σε κάθε κλειστό χώρο (σπίτι, γραφείο, αυτοκίνητο, καταστήματα, εστιατόρια κλπ).
Η ελλιπής, ή κακή συντήρηση του κλιματιστικού, φέρνει συσσώρευση επικίνδυνων βακτηρίων στο εσωτερικό του, τα οποία μεταφέρονται στον αέρα που αναπνέει το άτομο.
Η νόσος των Λεγεωνάριων δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο μέσω της επαφής αλλά οι περισσότεροι την κολλούν από την εισπνοή των βακτηρίων.
Οι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, οι καπνιστές και τα άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα είναι περισσότερο επιρρεπείς!
Παρά το γεγονός, ότι η έγκαιρη θεραπεία με αντιβιοτικά συνήθως θεραπεύει τη νόσο, μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα μετά τη θεραπεία.
Συμπτώματα
Η νόσος των Λεγεωνάριων αναπτύσσεται συνήθως 2 έως 10 ημέρες μετά την έκθεση του ατόμου στο βακτήριο της λεγιονέλλας.
Τις περισσότερες φορές επισημαίνουν οι επιστήμονες της mayo clinic εκδηλώνεται με τα παρακάτω συμπτώματα:
Πονοκέφαλος
Μυϊκός πόνος
Ρίγη
Πυρετός που μπορεί να φτάσει τους 40° C και παραπάνω
Μέχρι τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα, ο ασθενής θα αναπτύξει και άλλα συμπτώματα που μπορεί να περιλαμβάνουν:
Βήχας, ο οποίος μπορεί να έχει και βλέννα και μερικές φορές, αίμα
Δύσπνοια
Πόνος στο στήθος
Συμπτώματα στο γαστρεντερικό σύστημα, όπως ναυτία, έμετος και διάρροια
Σύγχυση, ή άλλες ψυχικές αλλαγές
Πότε να επισκεφτείτε γιατρό
Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της νόσου, ιδιαίτερα για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, επιταχύνει την ανάρρωση και αποτρέπει σοβαρές επιπλοκές, όπως η αναπνευστική ανεπάρκεια, το σηπτικό σοκ και η οξεία νεφρική ανεπάρκεια.
Η αιμορροφιλία είναι σπάνια νόσος του αίματος.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αιμορροφιλίας, η συχνότητα της νόσου εκτιμάται σε 1:10.000 άνδρες παγκοσμίως, ενώ η σχέση μεταξύ αιμορροφιλίας Α και Β είναι 4:1.
Υπολογίζεται ότι στη χώρα μας οι άνθρωποι με αιμορροφιλία προσεγγίζουν τους 1.000.
Πρόκειται για μια διαταραχή του μηχανισμού πήξης του αίματος.
Οι ασθενείς γεννιούνται με την πάθηση.
Συνήθως είναι κληρονομική, αλλά ορισμένες φορές εμφανίζεται χωρίς να υπάρχει οικογενειακό ιστορικό.
Η πάθηση οφείλεται στην απουσία του παράγοντα VIII ή IX της πήξης.
Άνθρωποι που πάσχουν από αυτήν δεν αιμορραγούν πιο γρήγορα από το φυσιολογικό αλλά μπορούν να αιμορραγούν για μεγαλύτερο διάστημα.
Οι επιπτώσεις της νόσου στην ποιότητα ζωής των ασθενών είναι σημαντικές, ιδιαίτερα όσο αυξάνει η σοβαρότητα της νόσου.
Ο πόνος επηρεάζει τις αρθρώσεις, κυρίως στα γόνατα, τους αγκώνες και το ισχίο, καθώς και τους μυς, κάτι που οδηγεί σε δυσφορία ή -στη βαριά μορφή της νόσου, σε μικρό ποσοστό ασθενών- σε άγχος και κατάθλιψη.
Μελέτη που έγινε στην Ελλάδα με σκοπό να διαπιστωθεί η επίπτωση της νόσου στην ποιότητα ζωής των ασθενών, έδειξε ότι τα άτομα με βαριά αιμορροφιλία έχουν σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο ποιότητας ζωής σε σχέση με τα άτομα που πάσχουν από ήπια/μέση βαρύτητα.
Η ηλικία αποτελεί ισχυρό προγνωστικό παράγοντα για την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Τύποι
Ο πιο συνήθης τύπος είναι ο A. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει αρκετό παράγοντα πήξης VIII.
Ο τύπος B είναι λιγότερο συνήθης. Κάποιος με αυτόν δεν έχει αρκετό παράγοντα πήξης IX. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για ανθρώπους με αιμορροφιλία A και B. Αιμορραγούν για περισσότερο χρόνο από το φυσιολογικό.
Τα συμπτώματα του τύπου Α και του τύπου Β είναι ίδια:
- Μεγάλες μελανιές
- Αιμορραγία στους μυς και τις αρθρώσεις
- Αυθόρμητη αιμορραγία (συμβαίνει ξαφνικά μέσα στο σώμα χωρίς σαφή αίτια)
- Παρατεταμένη αιμορραγία μετά από κόψιμο, εξαγωγή δοντιού ή εγχείρηση
- Αιμορραγία για πολλή ώρα μετά από ατύχημα, ιδιαίτερα μετά από τραυματισμό στο κεφάλι.
Αιμορραγία σε άρθρωση ή μυ προκαλεί
- Πόνο
- Οίδημα
- Δυσκαμψία
- Δυσκολία χρήσης άρθρωσης ή μυός.
- Tα συμπτώματα προκαλούν συχνά μόνιμη βλάβη στις αρθρώσεις, σοβαρό πόνο, ανικανότητα και γενικότερα βλάβη στη σχετιζόμενη με την υγεία ποιότητα ζωής.
Πού εμφανίζεται η αιμορραγία
Άνθρωποι με αιμορροφιλία μπορούν να αιμορραγούν εσωτερικά ή εξωτερικά.
Οι περισσότερες αιμορραγίες συμβαίνουν εσωτερικά στους μύες ή τις αρθρώσεις.
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται με λήψη δείγματος και μέτρηση του επιπέδου της δραστηριότητας του παράγοντα πήξης στο αίμα.
Ο τύπος Α διαγιγνώσκεται με έλεγχο του επιπέδου του παράγοντα VIII και ο Β με έλεγχο της δραστηριότητας του παράγοντα IX.
Αν η μητέρα είναι γνωστός φορέας αιμορροφιλίας, ο έλεγχος μπορεί να γίνει πριν γεννηθεί ένα μωρό.
Θεραπευτική αγωγή
Έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στις μεθόδους θεραπείας της αιμορροφιλίας, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως στη μείωση των επεισοδίων αιμορραγίας και στην αποτροπή των βλαβών στις αρθρώσεις.
Η αγωγή είναι πολύ αποτελεσματική.
Ο παράγοντας πήξης που λείπει εγχέεται στο κυκλοφορικό με μια βελόνα.
Σταματά η αιμορραγία όταν αρκετός παράγοντας πήξης φτάσει στο σημείο που αιμορραγεί.
Η αιμορραγία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Η έγκαιρη αγωγή συμβάλλει στη μείωση του πόνου και της βλάβης στους μύες, στις αρθρώσεις και στα όργανα.
Με επαρκή ποσότητα προϊόντων θεραπευτικής αγωγής και σωστή φροντίδα, άνθρωποι με αιμορροφιλία μπορούν να έχουν υγιείς ζωές.
Χωρίς αγωγή, τα περισσότερα παιδιά με σοβαρή αιμορροφιλία θα πεθάνουν σε νεαρή ηλικία.
Ο υπερθυρεοειδισμός είναι μια διαταραχή κατά την οποία ο θυρεοειδής αδένας απελευθερώνει περισσότερες ορμόνες από τις ανάγκες του οργανισμού με συνέπεια να επηρεάζουν σχεδόν κάθε μέρος του σώματος: από τον εγκέφαλο και το δέρμα έως και τους μυς.
Ο υπερθυρεοειδισμός είναι πέντε έως δέκα φορές πιο πιθανό να εκδηλωθεί στις γυναίκες παρά στους άντρες.
Αιτίες υπερθυρεοειδισμού
- Νόσος του Graves: Η πιο κοινή αιτία του υπερθυρεοειδισμού είναι μια αυτοάνοση πάθηση που ονομάζεται νόσος του Graves. Το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος δημιουργεί ένα αντίσωμα το οποίο ευθύνεται για την υπερβολική ποσότητα των θυρεοειδικών ορμονών.
- Θυρεοειδίτιδα: Η θυρεοειδίτιδα είναι φλεγμονή του θυρεοειδούς. Ένας ιός ή κάποιο πρόβλημα στο ανοσοποιητικό σύστημα προκαλεί διόγκωση του αδένα. Υπάρχουν διάφοροι τύποι θυρεοειδίτιδας. Οι πιο κοινοί είναι:
- Υποξεία: Μια ξαφνική, επώδυνη μορφή θυρεοειδίτιδας από άγνωστη αιτία. Ο θυρεοειδής θεραπεύεται συνήθως από μόνος του μετά από λίγους μήνες.
- Μετά τον τοκετό: Αυτό το είδος της θυρεοειδίτιδας πλήττει τις γυναίκες μετά την εγκυμοσύνη . Διαρκεί συνήθως ένα ή δύο μήνες και στις περισσότερες γυναίκες, ο θυρεοειδής επιστρέφει στο φυσιολογικό.
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνουν:
- Άγχος , νευρικότητα και ευερεθιστότητα
- Δυσκολία στον ύπνο
- Διπλή όραση
- Μάτια που διογκώνονται, ή «προεξέχουν» (σε ασθενείς με νόσο του Graves)
- Αλλαγές στην υγεία των μαλλιών (εύθραυστα μαλλιά , λέπτυνση των μαλλιών και απώλεια τριχών)
- Καρδιακή αρρυθμία (ειδικά σε ηλικιωμένους ενήλικες)
- Αλλαγές στην έμμηνο ρύση
- Μυϊκή αδυναμία (ιδιαίτερα στους μηρούς και τα μπράτσα)
- Ταχυκαρδία (συνήθως πάνω από 100 παλμούς ανά λεπτό)
- Τρεμάμενα χέρια
- Εφίδρωση
- Απώλεια βάρους παρά την αυξημένη όρεξη
Η εμφάνιση των σπίλων είναι ιδιαίτερα συχνή, καθώς σχεδόν όλοι οι ενήλικες έχουν στο δέρμα τους από 10-40 ελιές, ενώ φυσιολογική κρίνεται η ύπαρξη ακόμα περισσοτέρων σε ανθρώπους με ανοιχτόχρωμο δέρμα.
Μπορεί να εμφανιστούν στη βρεφική, παιδική ή εφηβική ηλικία και να αυξηθούν με την πάροδο του χρόνου, άλλοτε σκουραίνοντας και άλλοτε γινόμενες χρωματικά ανοιχτότερες.
Πρόκειται για ογκίδια στο δέρμα που αποτελούνται από μελανινοκύτταρα επισημαίνει ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος.
Συνήθως είναι καφέ, σπανιότερα μπορεί να είναι μπλε, μαύρα, ή να έχουν το χρώμα του δέρματος.
Οι σπίλοι, ή ελιές όπως συνηθέστερα καλούνται, μπορεί να είναι επίπεδες ή επηρμένες και το σχήμα τους είναι συνήθως στρογγυλό ή σφαιρικό.
Οι περισσότερες είναι ακίνδυνες και ασυμπτωματικές εκτός κι αν τραυματιστούν.
Εμφανίζονται δε κυρίως λόγω της έκθεσης του δέρματος στον ήλιο.
Οι σπίλοι δεν πρέπει να προκαλούν σε γενικές γραμμές ανησυχία, ωστόσο καλό είναι να γνωρίζετε ότι το μελάνωμα, ένας τύπος καρκίνου του δέρματος, εμφανίζεται μέσα ή δίπλα σε έναν σπίλο αναφέρει ο ειδικός.
Το πρώτο σημάδι της ύπαρξης μελανώματος είναι η ανάπτυξη μιας νέας ελιάς ή η αλλαγή της εμφάνισης μιας υπάρχουσας.
Εμφανισιακά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια άσχημη, χωρίς σχήμα και σαφή όρια ελιά.
Χαρτογράφηση των σπίλων
Όλες οι ελιές και οι άλλες δερματικές βλάβες του ασθενούς καταγράφονται και αποθηκεύονται σε ειδικό πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή και έτσι μπορούν να επανελέγχονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε να μπορεί ο γιατρός να διαπιστώσει εάν άλλαξαν ή μεγάλωσαν κ.τ.λ.
Ουσιαστικά, η χαρτογράφηση γίνεται για λόγους συγκριτικούς.
Σε ποιες περιπτώσεις επιβάλλεται να επισκεφθείτε άμεσα δερματολόγο
Ζητήστε αμέσως ιατρική βοήθεια, εάν μία ελιά παρουσιάσει:
Αλλαγή στο σχήμα ή στο μέγεθος
Αλλαγή στο χρώμα (αν γίνει λιγότερο ομοιόμορφος και, κυρίως, αν αποκτήσει μαύρη, μπλε ή γκρι χροιά)
Μέγεθος μεγαλύτερο από αυτό της μύτης ενός μολυβιού (διάμετρος πάνω από 8 χιλιοστά)
Όρια ασαφή και οδοντωτά
Επιφάνεια τραχεία ή που αιμορραγεί ή αρχίζει να προκαλεί κνησμό (φαγούρα)
Το λίπος στο συκώτι ή η λεγόμενη λιπώδης νόσος του ήπατος εμφανίζεται όταν πάνω από το 5% των κυττάρων του ήπατος περιέχουν λίπος.
Αν και τα αίτια της πάθησης δεν είναι γνωστά, οι παράγοντες που ενοχοποιούνται είναι η κακή διατροφή και η κληρονομικότητα.
Η νόσος διακρίνεται:
στην αλκοολική λιπώδη νόσος του ήπατος και
στη μη αλκοολική λιπώδη νόσος του ήπατος που προκαλεί σοβαρές βλάβες στο συκώτι.
Αποτοξίνωση
Η βασική κατεύθυνση για την αντιμετώπισης της λιπώδους νόσου του ήπατος περιλαμβάνει αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες, κυρίως στη διατροφή και στα επίπεδα σωματικής άσκησης.
Επίσης υπάρχουν και ορισμένες τροφές οι οποίες χάρη στην ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση, που διαθέτουν το βοηθούν να επιδιορθώσει βλάβες στα κύτταρά του.
Σκόρδο
Μελέτη στην επιθεώρηση Advanced Biomedical Research έδειξε πως το σκόρδο συμβάλλει στη μείωση του σωματικού βάρους και των αποθεμάτων λίπους στο σώμα σε ασθενείς με λιπώδη νόσο του ήπατος.
Ω-3 λιπαρά οξέα
Τα Ω-3 λιπαρά οξέα που υπάρχουν σε ψάρια όπως ο τόνος, ο σολομός, το σκουμπρί και οι ξηροί καρποί βελτιώνουν τα επίπεδα λίπους στο συκώτι και τα επίπεδα της «καλής» HDL χοληστερόλης στα άτομα με λιπώδη νόσο του ήπατος.
Καφές
Μελέτη στην επιθεώρηση Annals of Hepatology, ο καφές είναι ιδιαίτερα ευεργετικός για το συκώτι καθώς έχει ισχυρή αντιοξειδωτική και αντιφλεγμονώδη δράση και βοηθά στην αντιμετώπιση της υψηλής χοληστερόλης και της υπέρτασης.
Ποικιλία λαχανικών
Η διατροφή για να αντιμετωπιστεί το λίπος στο συκώτι πρέπει να περιλαμβάνει ποικιλία λαχανικών.
Μελέτη στην επιθεώρηση Journal of Nutrition που βασίστηκε σε πειράματα σε ποντίκια έδειξε ότι το μπρόκολο μπορεί να αποτρέψει τη συσσώρευση επιπρόσθετου λίπους στο συκώτι.
Ποιες τροφές δεν πρέπει να περιλαμβάνει η διατροφή
Η προσθήκη υγιεινών τροφών στο καθημερινό διαιτολόγιο βοηθά να αντιμετωπιστεί το λίπος στο συκώτι. Εξίσου σημαντικό είναι όμως να αποφεύγονται προϊόντα που επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Ζάχαρη
Όσες τροφές περιέχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε επεξεργασμένη (λευκή) ζάχαρη αυξάνουν τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα κι έτσι συμβάλλουν μακροπρόθεσμα στη συσσώρευση λίπους σε ολόκληρο το σώμα –και στο συκώτι.
Αλκοόλ
Το αλκοόλ, όταν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και για μεγάλο χρονικό διάστημα, οδηγεί και στην κίρρωση.
Για αυτό οι ειδικοί συνιστούν πλήρης αποχή από το αλκοόλ
Επεξεργασμένοι υδατάνθρακες
Το λευκό ψωμί, τα λευκά ζυμαρικά και το λευκό ρύζι αυξάνουν τα επίπεδα του σακχάρου και οδηγούν σταδιακά στη συσσώρευση λίπους.
Αντικαταστήστε τα με τα αντίστοιχα προϊόντα ολικής άλεσης.
Τηγανητά
Τα τηγανητά φαγητά είναι πλούσια σε ανθυγιεινά λιπαρά, τα οποία προωθούν την αύξηση του σωματικού βάρους.
Κόκκινο κρέας
Τα κόκκινα κρέατα πρέπει να καταναλώνονται σε ελάχιστες μόνο ποσότητες και οι ειδικοί συστήνουν να καταναλώνονται είδη άπαχου κρέατος (όπως το κοτόπουλο και η γαλοπούλα), το ψάρι και η σόγια.
Η βιταμίνη D ή αλλιώς «βιταμίνη του ήλιου» είναι ζωτικής σημασίας για την καλή σωματική αλλά και ψυχική υγεία.
Σε αντίθεση με ορισμένες άλλες βιταμίνες η βιταμίνη D δεν λαμβάνεται από τις τροφές, αλλά συντίθεται από την έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία.
Όμως ο σύγχρονος τρόπος ζωής όμως, με την πολύωρη παραμονή στους κλειστούς χώρους αλλά και την υπερβολική χρήση αντιηλιακών, έχει ως αποτέλεσμα ένας στους πέντε να έχει έλλειψη ή ανεπάρκεια της βιταμίνης D στον οργανισμό τους.
Πόνoς στα κόκκαλα
Ο πόνος στα κόκαλα και στις αρθρώσεις που επιμένει και δεν υποχωρεί ούτε το χειμώνα αλλά ούτε το καλοκαίρι ίσως να οφείλετε στην έλλειψη βιταμίνης D.
Επιστημονική μελέτη έδειξε ότι η ανεπάρκεια βιταμίνης D αυξάνει τον κίνδυνο για πόνους στις αρθρώσεις των ισχίων και των γονάτων.
Ο πόνος επιδεινώνεται εάν η ανεπάρκεια δεν αντιμετωπιστεί με συμπληρώματα.
Πεσμένη διάθεση
Η έλλειψη της βιταμίνης D μπορεί να συνδέεται με τη μειωμένη σερατονίνη η οποία ως γνωστόν ευθύνεται για τη κακή διάθεση
Ιδρώνει το κεφάλι
Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά ένα από πρώτα και κλασικότερα συμπτώματα της έλλειψης της βιταμίνης είναι ο υπερβολικός ιδρώτας στο κεφάλι.
Γαστρεντερικά προβλήματα
Όσοι έχουν έλλειψη της πολύτιμης αυτής βιταμίνης μπορεί να αντιμετωπίζουν στομαχικές διαταραχέςόπως φούσκωμα στην κοιλιά, δυσκοιλιότητα και άλλα.
Αδύναμα οστά
Όσοι αντιμετωπίζουν έλλειψη βιταμίνης D αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο καταγμάτων.
Πως να την αυξήσετε
Τα επίπεδα βιταμίνης D μπορεί να αυξηθούν με την έκθεση στον ήλιο περίπου 20 λεπτά την ημέρα, με ακάλυπτα τα χέρια ή τα κάτω άκρα και χωρίς αντηλιακό από τα τέλη Μαρτίου ή τις αρχές Απριλίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου, τις ώρες 11πμ. έως 3μμ.
Από την άλλη πλευρά οι τροφές που είναι πλούσιες σε βιταμίνη D είναι το τυρί, τα λιπαρά ψάρια, το συκώτι, τα τρόφιμα εμπλουτισμένα με βιταμίνη D, όπως ορισμένα δημητριακά.
Πρόκειται για μια σοβαρή πάθηση, που μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστες επιπλοκές.
Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να οδηγήσει στον σχηματισμό θρόμβων στην καρδιά.
Αυτοί με την σειρά τους μπορεί να φτάσουν μέσω των αρτηριών σε άλλα όργανα και να μπλοκάρουν τη ροή του αίματος (ισχαιμία).
Στην κολπική μαρμαρυγή, ο καρδιακός ρυθμός μπορεί να φτάσει ακόμα και πάνω από 140 παλμούς το λεπτό.
Η κύρια διαφορά μεταξύ ενός κανονικού ρυθμού και της κολπικής μαρμαρυγής είναι ότι δεν μπορείτε να προβλέψετε πότε θα είναι ο επόμενος καρδιακός παλμός.
Αυτό συμβαίνει, επειδή υπάρχει ταυτόχρονα και αρρυθμία.
Δηλαδή, κατά τη διάρκεια της κολπικής μαρμαρυγής, οι δύο άνω κοιλίες της καρδιάς χτυπούν ακανόνιστα και εκτός συγχρονισμού με τις δύο κάτω κοιλίες.
Ο φυσιολογικός καρδιακός ρυθμός ενός ατόμου θα πρέπει να είναι μεταξύ 60 και 100 παλμών το λεπτό όταν είναι σε κατάσταση ηρεμίας.
Μπορείτε να μετρήσετε τον καρδιακό σας ρυθμό ψηλαφίζοντας τον καρπό ή το λαιμό σας.
Κολπική μαρμαρυγή: Συμπτώματα
Μια καρδιά με κολπική μαρμαρυγή δεν είναι σε θέση να αντλήσει αρκετό αίμα στο σώμα.
Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι με κολπική μαρμαρυγή δεν εκδηλώνουν συμπτώματα και δεν γνωρίζουν την κατάστασή τους μέχρι αυτή να αποκαλυφθεί κατά τη διάρκεια κάποιας εξέτασης.
Όσοι έχουν κολπική μαρμαρυγή μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα όπως:
- Ταχυπαλμίες, ή/και αρρυθμίες στον χτύπο της καρδιάς
- Αδυναμία
- Μειωμένη ικανότητα για σωματική άσκηση
- Αυξημένη κόπωση
- Ζαλάδα
- Σύγχυση
- Δύσπνοια
- Πόνος στο στήθος
Κολπική μαρμαρυγή: Τύποι
- Περιστασιακή: Σε αυτή την περίπτωση ονομάζεται παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Μπορεί να έχετε συμπτώματα που έρχονται και παρέρχονται, διαρκούν για λίγα λεπτά έως ώρες και στη συνέχεια σταματούν από μόνα τους.
- Επίμονη: Με αυτόν τον τύπο της κολπικής μαρμαρυγής, ο καρδιακός σας ρυθμός δεν επανέρχεται στο κανονικό από μόνος του. Σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστείτε ειδική θεραπεία (ηλεκτρικό σοκ ή φάρμακα), προκειμένου να αποκατασταθεί ο καρδιακός σας ρυθμός.
- Μόνιμη: Σε αυτό το είδος της κολπικής μαρμαρυγής, ο κανονικός καρδιακός ρυθμός δεν μπορεί να αποκατασταθεί. Θα έχετε κολπική μαρμαρυγή μόνιμα και σίγουρα θα χρειαστεί να ακολουθείτε κάποια φαρμακευτική αγωγή. Οι περισσότεροι άνθρωποι με μόνιμη κολπική μαρμαρυγή, λαμβάνουν αντιπηκτικά για την πρόληψη του σχηματισμού θρόμβων στο αίμα.
Κολπική μαρμαρυγή: Οι πιο σημαντικοί παράγοντες κινδύνου
Ορισμένοι παράγοντες μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής. Αυτοί περιλαμβάνουν:
- Ηλικία: Όσο μεγαλύτεροι είστε, τόσο αυξημένος είναι και ο κίνδυνος εμφάνισης κολπικής μαρμαρυγής.
- Καρδιακή νόσος: Οι άνθρωποι με προβλήματα στις βαλβίδες τς καρδιάς, με συγγενή καρδιοπάθεια, με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, με στεφανιαία νόσο, ή με ιστορικό καρδιακής προσβολής, έχουν αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής.
- Υψηλή πίεση του αίματος: Τα άτομα με υπέρταση είναι πιο πιθανό να εκδηλώσουν συμπτώματα κολπικής μαρμαρυγής.
- Άλλες χρόνιες παθήσεις: Τα άτομα με ορισμένες χρόνιες παθήσεις, όπως προβλήματα του θυρεοειδούς, υπνική άπνοια, μεταβολικό σύνδρομο, διαβήτη, χρόνια νεφρική νόσο και πνευμονική νόσο έχουν αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής.
- Αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ: Για μερικούς ανθρώπους, η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει επεισόδιο κολπικής μαρμαρυγής. Η ευκαιριακή -και χωρίς μέτρο- κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να σας φέρει σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο.
- Παχυσαρκία: Οι άνθρωποι που είναι παχύσαρκοι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν κολπική μαρμαρυγή.
- Οικογενειακό ιστορικό: Σε ορισμένες οικογένειες, η κολπική μαρμαρυγή εμφανίζεται πολύ πιο συχνά από ό,τι σε άλλες.
Κολπική μαρμαρυγή: Οι 6 βασικοί κανόνες πρόληψης
- Ακολουθείτε μια υγιεινή διατροφή για την καρδιά
- Αυξήστε την καθημερινή σας σωματική δραστηριότητα
- Αποφύγετε ή περιορίστε το κάπνισμα
- Διατηρείστε ένα υγιές σωματικό βάρος
- Περιορίστε ή αποφύγετε εντελώς την κατανάλωση καφεΐνης και αλκοόλ
- Μειώστε το στρες και τις εξάρσεις θυμού, καθώς μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στον καρδιακό σας ρυθμό
Κολπική μαρμαρυγή: Πώς συνδέεται με το εγκεφαλικό και ποιες οι ευθύνες των ίδιων των ασθενών
Η αδυναμία συμμόρφωσης των ασθενών στις θεραπείες σε συνδυασμό με τη δύσκολη συμμόρφωσή τους στα υγιεινά πρότυπα ζωής, κοστίζει πολλές ανθρώπινες ζώες, οι οποίες χάνονται ενώ θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν οι επιστήμονες που συμμετέχουν στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας που συνεχίζει τις εργασίες του στο Λονδίνο μετά από νέα ευρήματα μελετών για την πιο συχνή αρρυθμία, την κολπική μαρμαρυγή.
Πλέον, όλες οι τελευταίες μελέτες δείχνουν οτι 1 στα 5 εγκεφαλικά επεισόδιασυμβαίνουν σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή.
Η νόσος συνήθως δίνει συμπτώματα με κύριο την ασυνήθιστη αίσθηση παλμών που οδηγεί τον ασθενή στο γιατρό.
Ομως σε ηλικιωμένους ασθενείς τα συμπτώματα αυτά είναι ήπια ή δεν υπάρχουν, με αποτέλεσμα να γίνεται η διάγνωση δυστυχώς έπειτα από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η αρρυθμία αυτή συμβάλλει αποδεδειγμένα στην αποκόληση των θρόμβων και μπορεί να προκαλέσει ξαφνικά εγκεφαλικό ή να οδηγήσει την καρδιά στο να χτυπά ασυντόνιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα και ο ασθενής να φθάσει σε καρδιακή ανεπάρκεια.
Η συχνότητα της κολπικής μαρμαρυγής, αυξάνει όσο αυξάνει και η ηλικία.
Ομως εμφανίζεται και σε νέους χωρίς άλλους παράγοντες κινδύνου, κυρίως άνδρες και έχει πολύ καλή πρόγνωση αν αντιμετωπιστεί σωστά από την αρχή.
Όμως, το μεγάλο πρόβλημα παραμένει η συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία για την πρόληψη του εγκεφαλικού.
Οι αναστολείς της βιταμίνης Κ, παρότι είναι αντιπηκτικά φάρμακα πολύ αποτελεσματικά, σωτήρια στην πρόληψη του εγκεφαλικού, εμφανίζουν δυσκολίες στη χορήγησή τους, καθώς οι ασθενείς θα πρέπει να τροποποιούν τη διατροφή τους και να αποφεύγουν τα περισσότερα φυλλώδη λαχανικά με έντονο πράσινο χρώμα που περιέχουν βιταμίνη Κ , κάτι που επηρεάζει αρνητικά τη θεραπεία καθώς μειώνεται η αποτελεσματικότητα των φαρμάκων αυτών.