Ο υπερθυρεοειδισμός (υπερδραστήριος θυρεοειδής) είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο θυρεοειδής αδένας σας παράγει υπερβολική ποσότητα της ορμόνης θυροξίνης.
Υπάρχουν πολλές θεραπείες για τον υπερθυρεοειδισμό.
Οι γιατροί χρησιμοποιούν συνήθως φαρμακευτική αγωγή και ραδιενεργό ιώδιο για να επιβραδύνουν τεχνητά την παραγωγή ορμονών από τον θυρεοειδή.
Μερικές φορές, η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του συνόλου ή μέρους του αδένα.
Παρά το γεγονός ότι ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί -αν τον αγνοήσετε- να εξελιχθεί σε σοβαρή πάθηση, οι περισσότεροι άνθρωποι ανταποκρίνονται καλά στις κατάλληλες αγωγές, εφόσον ο υπερθυρεοειδισμός εντοπιστεί εγκαίρως.
Πώς θα καταλάβετε αν έχετε υπερθυρεοειδισμό
Ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί να “μιμηθεί” άλλα προβλήματα υγείας, κάτι που καθιστά πιο δύσκολο για το γιατρό σας να κάνει τη σωστή διάγνωση.
Μπορεί, επίσης, να προκαλέσει μια μεγάλη ποικιλία από συμπτώματα, όπως:
- Ξαφνική απώλεια βάρους, ακόμα και όταν η ποσότητα και το είδος των τροφών που καταναλώνετε παραμείνουν ίδια ή ακόμη και αυξάνονται.
- Ταχυκαρδία (συνήθως πάνω από 100 παλμούς/λεπτό), ή ακανόνιστος καρδιακός ρυθμός (αρρυθμία)
- Αυξημένη όρεξη
- Νευρικότητα, άγχος και ευερεθιστότητα
- Τρέμουλο (συνήθως στα χέρια και τα δάχτυλά σας)
- Εφίδρωση
- Αλλαγές στην συχνότητα της έμμηνης ρύσης στις γυναίκες
- Αυξημένη ευαισθησία στην θερμότητα
- Αλλαγές στις συνήθειές σας όσον αφορά τις επισκέψεις σας στην τουαλέτα για την κένωση του εντέρου σας
- Διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα (βρογχοκήλη), που μπορεί να εμφανιστεί και ως μια διόγκωση στην βάση του λαιμού σας
- Κόπωση, αδυναμία των μυών
- Δυσκολία στον ύπνο
- Λέπτυνση του δέρματος
- Πιο λεπτά και εύθραυστα μαλλιά
Οι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας είναι πιο πιθανό, είτε να μην έχουν καθόλου, είτε να έχουν πολύ λίγα/ήπια συμπτώματα, όπως η αύξηση του καρδιακού ρυθμού, η δυσανεξία στη ζέστη και μια τάση να κουράζονται κατά τη διάρκεια της συνήθους δραστηριότητας.
Φάρμακα που ονομάζονται βήτα-αναστολείς, τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης και άλλων ασθενειών, μπορεί να καλύψουν πολλά από τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού.
Υπερθυρεοειδισμός και οφθαλμοπάθεια Graves
Μερικές φορές ένα ασυνήθιστο πρόβλημα που καλείται “οφθαλμοπάθεια Graves” μπορεί να επηρεάσει τα μάτια σας, ειδικά αν καπνίζετε.
Σε αυτή τη διαταραχή, τα μάτια σας προεξέχουν πέρα από το κανονικό, καθώς οι ιστοί και οι μυς πίσω από αυτά πρήζονται.
Αυτό μπορεί να προκαλέσει αυξημένη ξηρότητα στην επιφάνεια του οφθαλμικού βολβού.
Τα συμπτώματα της οφθαλμοπάθεια Graves, περιλαμβάνουν:
- Μάτια που προεξέχουν
- Κόκκινα ή πρησμένα μάτια
- Υπερβολική δακρύρροια ή δυσφορία στο ένα ή και στα δύο μάτια
- Ευαισθησία στο φως, θολή ή διπλή όραση, φλεγμονή, ή μειωμένη κινητικότητας του οφθαλμού
Tα συμπτώματα εξαρτώνται από τον τύπο της κολίτιδας που έχει ο ασθενής.
Σε γενικές γραμμές, η κολίτιδα συνήθως εκδηλώνεται με κοιλιακό άλγος (πόνος στην κοιλιά) και διάρροια.
Άλλα συμπτώματα της κολίτιδας περιλαμβάνουν:
Αίμα στα κόπρανα όταν πηγαίνετε στην τουαλέτα, ανάλογα με την υποκείμενη νόσο.
Πάντως, η παρουσία αίματος κάθε φορά που πηγαίνετε στην τουαλέτα δεν είναι φυσιολογικό.
Αν συμβαίνει, ο ασθενής πρέπει να ενημερώσει σχετικά τον προσωπικό του γιατρό.
Την ίδια στιγμή πολλές φορές οι πάσχοντες νιώθουν πολύ συχνά μέσα στην ημέρα, ότι πρέπει άμεσα να επισκεφτούν την τουαλέτα.
Άλλες φορές πάλι μπορεί “να έρχεται και να φεύγει”, να εξελίσσεται σε διάρροια, και στη συνέχεια να υποχωρεί.
Βέβαια δεν λείπουν και εκείνες οι περιπτώσεις όπου μπορεί οι ασθενείς να αισθάνονται συνεχόμενο πόνο στην κοιλιά.
Ο πυρετός , τα ρίγη είναι δυνατόν να εκδηλωθούν ανάλογα με την αιτία της κολίτιδας.
Τύποι κολίτιδας
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι κολίτιδας. Οι πιο κοινοί περιλαμβάνουν:
Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (νόσος του Crohn, ή ελκώδης κολίτιδα)
Μικροσκοπική κολίτιδα
Χημική κολίτιδα
Ισχαιμική κολίτιδα
Λοιμώδης κολίτιδα (τροφική δηλητηρίαση, που προκαλείται από λοιμώξεις και μολύνσεις οι οποίες προκαλούνται από παράσιτα ή βακτήρια)
Θεραπεία- Αντιμετώπιση
Η οριστική θεραπεία της κολίτιδας εξαρτάται από την αιτία.
Σε πολλές περιπτώσεις απαιτείται πολύ λίγη φροντίδα, όπως άφθονη λήψη καθαρών υγρών για να ηρεμήσει το έντερο και κάποια φάρμακα για τον έλεγχο του πόνου.
Υπάρχουν όμως και κάποιες φορές που ο ασθενής θα χρειαστεί ενδοφλέβιο ορό και άλλες παρεμβάσεις για τη θεραπεία της ασθένειάς του.
Η σιδηροπενική αναιμία οφείλεται στην ανεπάρκεια σιδήρου στον οργανισμό!
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic η σιδηροπενική αναιμία οφείλεται σε ανεπάρκεια σιδήρου στον οργανισμό.
Χωρίς αρκετό σίδηρο ο οργανισμός, δεν μπορεί να παράγει αρκετή ποσότητα αιμοσφαιρίνης, μιας ουσίας στα ερυθρά αιμοσφαίρια που τους επιτρέπει να μεταφέρουν οξυγόνο.
Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι όσοι πάσχουν από σιδηροπενική αναιμία μπορεί να προκαλέσει κόπωση και δύσπνοια.
Ποια είναι τα συμπτώματα της έλλειψης σιδήρου, που οδηγεί σε αναιμία
Αρχικά, η σιδηροπενική αναιμία μπορεί να είναι τόσο ήπια ώστε να περνά απαρατήρητη.
Όσο όμως οι αποθήκες του σιδήρου λιγοστεύουν τόσο, η αναιμία επιδεινώνεται και τα συμπτώματα εντείνονται.
Τα συμπτώματα όπως επισημαίνουν οι ειδικοί της mayo clinic που πρέπει να κινητοποιήσουν τους πάσχοντες περιλαμβάνουν:
Ακραία κόπωση
Χλωμό δέρμα
Αδυναμία
Δυσκολία στην αναπνοή
Πόνος στο στήθος
Συχνές λοιμώξεις
Πονοκέφαλος
Ζάλη, ή αδιαθεσία
Κρύα χέρια και πόδια
Φλεγμονή, ή πόνος στην γλώσσα
Εύθραυστα νύχια
Ταχυκαρδία
Ασυνήθιστη λαχτάρα για μη-θρεπτικές ουσίες, όπως πάγος, ή χώμα
Ανορεξία (ειδικά σε νήπια και παιδιά)
Ένα δυσάρεστο “μυρμήγκιασμα” ή αίσθηση ότι έχετε πολύ “βαριά πόδια”
Ο ρόλος της διατροφής
Η διατροφή παίζει καταλυτικό ρόλο, καθώς ο σίδηρος υπάρχει σε μεγάλη ποικιλία τροφών.
Η Συνιστώμενη Ημερήσια Δόση (ΣΗΔ) διαφέρει, ανάλογα με το φύλλο, την ηλικία και το στάδιο ζωής (εγκυμοσύνη).
-Για τους άντρες από 19 έως 70 χρόνων είναι 8.0 mg την ημέρα.
-Για τις γυναίκες 19-50 ετών είναι 18.0 mg την ημέρα, ενώ κατά την εγκυμοσύνη είναι 27mg την ημέρα.
Οι καλύτερες πηγές σιδήρου
-Συκώτι
-Οστρακοειδή
-Κόκκινο κρέας
-Ψάρι
-Πουλερικά
Σημαντικές ποσότητες σιδήρου επίσης βρίσκονται σε προϊόντα φυτικής προελεύσεως, όπως είναι:
-Φρούτα
-Λαχανικά
-Όσπρια
-Ξηροί καρποί
-Δημητριακά
Ο κολικός είναι μία επίπονη κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την ποιότητα της ζωής των πασχόντων.
Οι κολικοί δεν εμφανίζονται μόνο στα βρέφη αλλά και στους ενήλικες
Οι αιτίες που ενοχοποιούνται είναι από το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου μέχρι και την ύπαρξη πετρών στα νεφρά.
Αιτίες
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo cinic ο κοιλιακός πόνος θα μπορούσε να οφείλεται σε κάποιου τύπου τροφική δυσανεξία ή στην αλλεργία σε γαλακτοκομικά προϊόντα ή τη σόγια.
Ο κολικός μπορεί επίσης να οφείλεται σε πέτρες στα νεφρά, ή στο σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου ή ακόμη και στο άγχος.
Πρόληψη
Η πρόληψη και η λύση για το κολικό κοιλιακό άλγος εξαρτάται πάντα από την αιτία που το έχει προκαλέσει.
Εάν τα συμπτώματα δεν είναι άμεσα θεραπεύσιμα, ο γιατρός σας θα συνταγογραφήσει την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.
Εάν η αιτία είναι κάποια δυσανεξία, τότε θα πρέπει οι ασθενείς να αποφεύγουν τις τροφές που προκαλούν πόνο.
Στην περίπτωση που ο θεράπων γιατρός υποψιάζεται ότι έχετε σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, θα ζητήσει εξέταση αίματος προκειμένου να αποκλείσει άλλες παθήσεις που μπορεί να προκαλούν τον κολικό πόνο, όπως η αναιμία, η κοιλιοκάκη, διάφορες λοιμώξεις κολίτιδα
Σιωπηλός εχθρός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η δυσλιπιδαιμία, μια από τις σύγχρονες επιδημίες που κοστίζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων κάθε χρόνο σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.
Για την πάθηση, που “ύπουλα” φράζει τις αρτηρίες και θέτει τον ασθενή σε υψηλό κίνδυνο καρδιακής προσβολής, διεξάγεται μεγάλος αριθμός μελετών, προκειμένου να καταστεί εφικτή η πρόληψη και αντιμετώπισή της, με απώτερο στόχο τον επαρκέστερο έλεγχό της.
Η δυσλιπιδαιμία είναι η παθολογική διαταραχή των λιπιδίων στο αίμα.
Τα λιπίδια αποτελούνται από τα τριγλυκερίδια, που είναι η μορφή με την οποία τα λιπίδια αποθηκεύονται στο λιπώδη ιστό και χρησιμεύουν ως “καύσιμο”, η LDL-χοληστερόλη («κακή» χοληστερόλη), οι αυξημένες τιμές της οποίας προκαλούν αθηροσκλήρωσηκαι η HDL-χοληστερόλη («καλή» χοληστερόλη), ρόλος της οποίας είναι η απομάκρυνση της κακής χοληστερόλης από τα τοιχώματα των αγγείων και η μεταφορά της στο ήπαρ, έτσι ώστε να αποβληθεί από τον οργανισμό.
Η δυσλιπιδαιμία μπορεί να είναι πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για την επικινδυνότητα των λιπιδίων, τα οποία όχι μόνο δεν είναι επιβλαβή αλλά είναι και απαραίτητα, αρκεί να βρίσκονται σε υγιή επίπεδα.
Για παράδειγμα, από τους κυριότερους ρόλους της χοληστερόλης είναι η διαμόρφωση και η διατήρηση των κυτταρικών μεμβρανών και δομών.
Βοηθά τα κύτταρα να προσαρμοστούν στις αλλαγές της θερμοκρασίας, είναι δομικό συστατικό αρκετών ορμονών, μεταξύ αυτών της κορτιζόλης της τεστοστερόνης και των οιστρογόνων, βοηθά στην παραγωγή της βιταμίνης D, χολικών οξέων, τα οποία βοηθούν στην πέψη των λιπών, και στον μεταβολισμό των λιποδιαλυτών βιταμινών.
Παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στον εγκέφαλο, που περιέχει περίπου το 25% της χοληστερόλης στο σώμα.
Είναι ζωτικής σημασίας για το σχηματισμό συνάψεων, δηλαδή τις συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων που επιτρέπουν τη σκέψη, τη μάθηση ακόμα και το σχηματισμό αναμνήσεων.
Η χοληστερόλη όμως έχει δαιμονοποιηθεί. «Λόγω ελλιπών γνώσεων θεωρείτο ότι η αύξηση της χοληστερίνης οφειλόταν σε διατροφικούς λόγους, οπότε επικράτησε η αντίληψη ότι πρέπει να αποφεύγονται τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε χοληστερίνη.
Η επιστήμη προχώρησε, αλλά ακόμα και σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι οι έχοντες υψηλή χοληστερίνη δεν επιτρέπεται να τρώνε ορισμένες από τις πιο υγιεινές τροφές, όπως τα αυγά.
Τα δύο τρίτα της χοληστερόλης του οργανισμού παράγονται από το ήπαρ.
Είναι απολύτως αναληθές ότι η υψηλή χοληστερόλη προκαλείται μόνο από το είδος των τροφών που καταναλώνονται.
Γενετικοί και κληρονομικοί είναι κυρίως οι λόγοι που παρουσιάζεται η δυσλιπιδαιμία.
Στα άτομα π.χ. με οικογενή υπερχοληστερολαιμία, η υψηλή χοληστερόλη επιμένει ακόμα και με αλλαγή της διατροφής και ένταξη της άσκησης στο καθημερινό πρόγραμμα.
Η διαιτητική χοληστερόλη δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο πίστευαν κάποτε, για τους περισσότερους τουλάχιστον ανθρώπους.
Μόνο πολύ μικρές ποσότητες χοληστερόλης που προέρχονται από τα τρόφιμα καταλήγουν ως χοληστερόλη στο αίμα, και όταν η πρόσληψη διαιτητικής χοληστερόληςαυξάνεται, το σώμα προσαρμόζει ανάλογα την χοληστερόλη που θα παραγάγει.
Η ισορροπημένη διατροφή και η συστηματική αποφυγή κορεσμένων και τρανς λιπαρών εξασφαλίζει στην πλειοψηφία των ανθρώπων φυσιολογικά επίπεδα χοληστερόλης».
Ένας άλλος μύθος, που ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αρχίζει να “αποδομείται”, είναι ότι τα παιδιά δεν έχουν υψηλή χοληστερόλη.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να υποφέρουν από δυσλιπιδαιμία, η οποία συνήθως οφείλεται σε πρόβλημα του ήπατος που προκαλεί αδυναμία του οργάνου να απομακρύνει την περίσσεια χοληστερόλης από το σώμα.
Αλλαγές στον τρόπο ζωής, συμπεριλαμβανομένης της σωματικής άσκησης, ο περιορισμός της πρόσληψης ζάχαρης και η αποφυγή επεξεργασμένων τροφίμων, συχνά βοηθά να αποκατασταθούν τα επίπεδα της χοληστερόλης.
Οι υψηλές τιμές τριγλυκεριδίων προδίδουν την ανισορροπία της ποσότητας των θερμίδων που προσλαμβάνονται μέσω διατροφής και της ποσότητας που “καίγονται”.
Οι θερμίδες που περισσεύουν μετατρέπονται από τον οργανισμό σε τριγλυκερίδια, τα οποία οδηγούν σε αθηροσκλήρυνση, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων.
Ο έλεγχος της ποσότητας και ποιότητας τωντροφίμων, η απώλεια βάρους και η σωματική άσκηση επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Στον αντίποδα, «οι χαμηλές τιμές της καλής χοληστερόλης HDL έχουν συσχετισθεί με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.
Η χαμηλή HDL χοληστερόλη που δεν συνοδεύεται από υψηλή LDL χοληστερόλη, αντιμετωπίζεται κυρίως με αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες και με άσκηση.
Φαρμακευτική αγωγή δίδεται όταν συνυπάρχουν άλλες ασθένειες ή προδιαθεσιακοί παράγοντες καρδιαγγειακών νόσων.
Όταν η υγιεινοδιαιτητική αγωγή δεν επαρκεί για τη εξισορρόπηση των λιπιδίων στον οργανισμό, αυτή επιτυγχάνεται με φάρμακα και συμπληρώματα διατροφής με ωμέγα 3»
Η βιταμίνη Β12 συμβάλλει στην ανάπτυξη και τη διατήρηση ενός υγιούς νευρικού συστήματος αλλά και για τη δημιουργία των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες βιταμίνες, τη Β12 δεν μπορεί να τη συνθέσει ο οργανισμός από μόνος του, επομένως θα πρέπει ληφθεί από τις τροφές ζωικής προέλευσης, ή από συμπληρώματα διατροφής και, μάλιστα, σε τακτική βάση.
Μάλιστα η απαραίτητη δόση εξαρτάται από την ηλικία, τη διατροφή, τυχόν ιατρικές παθήσεις και από το τι φάρμακα ενδεχομένως λαμβάνει κάποιος.
Αν και τα φυσιολογικά επίπεδά της διαφέρουν από εργαστήριο σε εργαστήριο, σε γενικές γραμμές ανεπάρκεια της Β12 θεωρείται στους ενηλίκους κάθε επίπεδο κάτω από 250 πικογραμμάρια ανά χιλιοστό του λίτρου ορού αίματος (pg/ml).
Συμπτώματα έλλειψης σε βιταμίνη Β12
Η ανεπάρκεια της βιταμίνης Β12 μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία. Μια ήπια ανεπάρκεια μπορεί να μην προκαλέσει και κανένα σύμπτωμα. Αλλά αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί αργότερα να προχωρήσει και να προκαλέσει συμπτώματα όπως:
Αδυναμία, κόπωση ή ζαλάδα
Ταχυπαλμία και δύσπνοια
Χλωμό δέρμα
Δυσκοιλιότητα, διάρροια, απώλεια της όρεξης, ή αέρια
Νευρικές διαταραχές, όπως μούδιασμα, ή μυρμήγκιασμα, μυϊκή αδυναμία και προβλήματα με τα πόδια
Απώλεια όρασης
Ψυχικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη, απώλεια μνήμης, ή αλλαγές στη συμπεριφορά
Οι τροφές με την μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε βιταμίνη Β12
Γιαούρτι: 1,3 mcg ανά μερίδα 180 γρ.
Γάλα με χαμηλά λιπαρά: 1,2 mcg σε 1 φλιτζάνι γάλα
Τυρί: π.χ. 0,65 mcg σε 30 γρ. μοτσαρέλα
Αυγό: 0,6 mcg σε 1 μεγάλο αυγό
Σολομός: 4,9 mcg ανά μερίδα 90 γρ.
Τόνος σε κονσέρβα: 2,5 mcg ανά μερίδα 90 γρ.
Αυστηρά για χορτοφάγους
Όσοι ακολουθούν vegan διατροφή και δεν καταναλώνουν ψάρι, αυγά και γαλακτοκομικά μπορούν να πάρουν τις απαραίτητες ποσότητες βιταμίνης Β12 από τα εξής προϊόντα:
– ενισχυμένο φυτικό γάλα (π.χ. γάλα αμυγδάλου)
– ενισχυμένα δημητριακά
– διατροφική μαγιά
Ο προδιαβήτης είναι το στάδιο πριν από τη διάγνωση διαβήτη τύπου 2
Ένα πιθανό σημάδι ότι μπορεί να διατρέχετε κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2 είναι το πιο σκούρο δέρμα σε ορισμένα μέρη του σώματος. Οι επηρεαζόμενες περιοχές περιλαμβάνουν τον αυχένα, τις μασχάλες, τους αγκώνες, τα γόνατα και τις αρθρώσεις.
Τα πιο συχνά συμπτώματα, που υποδηλώνουν έχετε ξεπεράσει τον προδιαβήτη και έχετε πλέον διαβήτη τύπου 2, περιλαμβάνουν:
Αυξημένη δίψα
Συχνουρία
Κούραση
Θολή όραση
Η «καλή» χοληστερόλη, (HDL) έχει αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις ενώ συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.
Οι περισσότεροι ειδικοί στον τομέα της υγείας συνιστούν ως ελάχιστο επίπεδο HDL στο αίμα τα 40 mg/dl στους άνδρες και τα 50 mg/dl στις γυναίκες.
Δείτε τι να κάνετε για να αυξήσετε την «καλή» χοληστερόλη HDL.
Ελαιόλαδο
Το ελαιόλαδο είναι ένα από τα πιο υγιεινά λίπη καθώς ενισχύει την αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική λειτουργία της HDL, όπως αποδείχτηκε σε μελέτες ηλικιωμένων και ατόμων με υψηλά επίπεδα χοληστερόλης.
Δίαιτα χαμηλών υδατανθράκων ή μια κετογονική δίαιτα
Οι χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες και οι κετογονικές δίαιτες παρέχουν διάφορα οφέλη για την υγεία, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας βάρους και της μείωσης του σακχάρου στο αίμα.
Έχει επίσης αποδειχθεί ότι αυξάνουν την HDL χοληστερόλη σε άτομα που τείνουν να έχουν χαμηλότερα επίπεδα. .
Επιπλέον, εκτός από την αύξηση της χοληστερόλης HDL, οι δίαιτες πολύ χαμηλών υδατανθράκων έχει αποδειχθεί ότι μειώνουν τα τριγλυκερίδια και βελτιώνουν αρκετούς άλλους παράγοντες κινδύνου για καρδιακές παθήσεις.
Τακτική άσκηση
Η σωματική δραστηριότητα είναι σημαντική για την υγεία της καρδιάς.
Μελέτες έχουν δείξει, ότι πολλοί διαφορετικοί τύποι άσκησης είναι αποτελεσματικοί στην αύξηση της χοληστερόλης HDL, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης για ενδυνάμωση, της άσκησης υψηλής έντασης και της αερόβιας άσκησης.
Κόψτε το κάπνισμα
Το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο πολλών προβλημάτων υγείας, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών παθήσεων και του καρκίνου του πνεύμονα.
Ένα από τα αρνητικά αποτελέσματά του είναι και η μείωση της καλής χοληστερόλης.
Μερικές μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι η διακοπή του καπνίσματος μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα της HDL.
Μάλιστα, μία από αυτές τις έρευνες, δεν διαπίστωσε σημαντικές διαφορές στα επίπεδα της HDL μεταξύ πρώην καπνιστών και ανθρώπων που δεν είχαν καπνίσει ποτέ.
Χάστε βάρος
Όταν τα υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα χάσουν βάρος, τα επίπεδα της HDL χοληστερόλης συνήθως αυξάνονται.
Αυτό το όφελος φαίνεται να συμβαίνει εάν η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται με καταμέτρηση θερμίδων, περιορισμό υδατανθράκων, διαλείπουσα νηστεία, χειρουργική επέμβαση απώλειας βάρους, ή συνδυασμό δίαιτας και άσκησης.
Τρώτε λιπαρά ψάρια
Τα ωμέγα-3 λιπαρά στα ψάρια παρέχουν σημαντικά οφέλη για την υγεία της καρδιάς, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης της φλεγμονής και της καλύτερης λειτουργίας των κυττάρων που επιστρώνουν το εσωτερικό τοίχωμα στις αρτηρίες σας.
Υπάρχουν μερικές έρευνες που δείχνουν ότι η κατανάλωση λιπαρών ψαριών, ή η λήψη ιχθυελαίου, μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αύξηση της HDL.
Εκτός από τη ρέγκα, άλλοι τύποι λιπαρών ψαριών που μπορούν να βοηθήσουν στην αύξηση της HDL είναι ο σολομός, οι σαρδέλες, το σκουμπρί και οι αντσούγιες.
Οι πιο συχνές βακτηριακές λοιμώξεις στις γυναίκες κάθε ηλικίας είναι αυτές του επηρεάζουν το ουροποιητικό σύστημα.
Στο 30% έως το 44% των γυναικών αυτών η λοίμωξη δεν ιάται με την αρχική θεραπεία, οπότε παρουσιάζεται υποτροπή της εντός έξι μηνών από την αρχική λοίμωξη.
Μάλιστα, παρά τη διαδεδομένη άποψη ότι η αιτία είναι ανατομική, ειδικοί επισημαίνουν ότι οι υγιείς γυναίκες με φυσιολογική ουρολογική ανατομία αντιπροσωπεύουν τις περισσότερες ασθενείς με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις.
«Ως υποτροπιάζουσα λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος ορίζεται συνήθως η επανεμφάνιση 3 ή περισσότερων επεισοδίων μέσα σε διάστημα ενός έτους, ή 2 ή περισσότερων εντός εξαμήνου.
Το Escherichia coli προκαλεί περίπου το 75% των υποτροπιαζουσών ουρολοιμώξεων, ενώ υψηλά είναι και τα ποσοστά λοιμώξεων από Enterococcus faecalis, Proteus mirabilis, Klebsiella ή Staphylococcus saprophyticus.
Το είδος του μικροβίου που προκάλεσε την αρχική λοίμωξη είναι συνήθως υπεύθυνο και για τις υποτροπές».
Τα συνηθέστερα συμπτώματα των επαναλαμβανόμενων υποτροπών είναι η δυσουρία, δηλαδή η δυσκολία έναρξης της ούρησης, η συχνοουρία και η στραγγουρία, δηλαδή η επώδυνη ούρηση.
Η διάγνωση τίθεται μετά τη λήψη του ιατρικού ιστορικού του ασθενή και την κλινική εξέτασή του.
Η ουρολοίμωξη θα πρέπει να επαληθεύεται τουλάχιστον με μία καλλιέργεια ούρων για την επιβεβαίωση της διάγνωσης και τον καθορισμό της ενδεδειγμένης θεραπείας.
Ποιοι είναι, όμως, οι παράγοντες κινδύνου για τις υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις;
Oι ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου στις γυναίκες που βρίσκονται πριν από την εμμηνόπαυση είναι η σεξουαλική επαφή 3 ή περισσότερες φορές την εβδομάδα, η χρήση σπερματοκτόνων, η ύπαρξη καινούργιων ή πολλαπλών σεξουαλικών συντρόφων και η ύπαρξη περιστατικού ουρολοίμωξης πριν από την ηλικία των 15 ετών.
Οι συχνές σεξουαλικές επαφές προκαλούν μόλυνση της ουρήθρας και της ουροδόχου κύστης από τα βακτήρια που ζουν στο έντερο, ενώ η χρήση σπερματοκτόνου διαταράσσει την υγιή χλωρίδα του Lactobacillus του κόλπου, επιτρέποντας έτσι την αύξηση των ουροπαθογόνων.
Στις γυναίκες που βρίσκονται πριν από την εμμηνόπαυση, η σεξουαλική επαφή τρεις ή περισσότερες φορές την εβδομάδα τριπλασιάζει τον κίνδυνο. «Ο δείκτης μάζας σώματος, ο τρόπος σκουπίσματος μετά την κένωση και η συχνή χρήση ταμπόν δεν έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν παράγοντες κινδύνου.
Ομοίως, το ζεστό μπάνιο, το ντουζ, η αύξηση των προσλαμβανομένων υγρών και η χρήση βαμβακερών εσώρουχων δεν έχει καμία επίδραση στον κίνδυνο επανεμφάνισης των ουρολοιμώξεων, σύμφωνα με μελέτες.
Μήπως η προδιάθεση για ουρολοιμώξεις είναι κληρονομική;
Κληρονομικοί παράγοντες φαίνεται να επηρεάζουν την ευαισθησία μιας γυναίκας να εμφανίζει πολλαπλά επεισόδια. Επιπλέον, διαφορές στην ανατομία της ουρογεννητικής οδού, συμπεριλαμβανομένης της μικρής απόστασης ουρήθρας-πρωκτού, ενδέχεται να προδιαθέτουν ορισμένες γυναίκες για εμφάνιση ουρολοιμώξεων.
Πότε συνιστάται περαιτέρω κλινική αξιολόγηση;
H ύπαρξη ιστορικού που υποδηλώνει απλή κυστίτιδα σε ασθενείς με προηγούμενη επιβεβαιωμένη ουρολοίμωξη είναι συνήθως αρκετή για τη διάγνωση της υποτροπιάζουσας λοίμωξης.
Κλινική εξέταση, εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις έχουν περιορισμένη χρησιμότητα και γενικά δεν συστήνονται.
Ποια είναι τα οφέλη της έναρξης της θεραπείας από τον ασθενή;
Η θεραπεία της υποτροπιάζουσας ουρολοίμωξης που ξεκινά από τον ασθενή μειώνει το κόστος της διάγνωσης, τον αριθμό των ιατρικών επισκέψεων και τον αριθμό των ημερών που ταλαιπωρούνται οι ασθενείς με συμπτώματα, σε σύγκριση με τη θεραπεία που ξεκινά από τον γιατρό.
Ωστόσο, δεν επιτυγχάνεται μείωση των υποτροπών.
Επίσης, η αντιβιοτική προφύλαξη περιορίζει αποτελεσματικά την υποτροπή της ουρολοίμωξης, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά και των ανεπιθύμητων ενεργειών.
Πώς μπορώ να προφυλαχθώ;
Η καθημερινή ή η μετά τη συνουσία λήψη προληπτικών σχημάτων αντιβιοτικών χαμηλών δόσεων μειώνουν την επανεμφάνιση συμπτωματικών ουρολοιμώξεων κατά 95% περίπου, παρόλο που οι ασθενείς μπορεί να επανέλθουν στα ποσοστά επανεμφάνισης πριν από την προφύλαξη μόλις διακοπεί η φαρμακευτική θεραπεία.
Υπάρχουν εναλλακτικές θεραπευτικές στρατηγικές για τον περιορισμό της χρήσης αντιβιοτικών;
Η λήψη αναλγητικών ή αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της ουρολοίμωξης μπορεί να περιορίσει τη χρήση αντιβιοτικών σε πρόθυμους ασθενείς όταν όμως παρακολουθούνται στενά από τον θεράποντα ιατρό τους.
Η καθυστέρηση έναρξης της αντιβιοτικής θεραπείας έως ότου βγουν τα αποτελέσματα των ουρολογικών εξετάσεων σε ασθενείς με τυπικά συμπτώματαδεν συστήνεται.
Εναλλακτικά της αντιβίωσης μπορεί ο γιατρός να προτείνει προϊόντα cranberry, τα οποία μπορούν να μειώσουν τις υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικά από την αντιβιοτική προφύλαξη.
Ωστόσο, τα δεδομένα από μελέτες είναι αντικρουόμενα, ενώ άγνωστη είναι και η βέλτιστη δοσολογία.
Τέλος, οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με ατροφική κολπίτιδα μπορεί να ωφεληθούν από τοπική θεραπεία με οιστρογόνα.
Η ιγμορίτιδα είναι μια φλεγμονή ή πρήξιμο του ιστού που καλύπτει τα ιγμόρεια.
Η ιγμορίτιδα μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια, μολυσματική ή μη-μολυσματική.
Ο τύπος και η σοβαρότητα της ασθένειας ορίζονται από το χρονικό διάστημα, που διαρκεί η φλεγμονή.
Πάντως σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, μπορεί να προκαλέσει:
- βλενογοννοκήλη
οστεομυελίτιδα οστών του κρανίου
μηνιγγίτιδα - εγκεφαλικό απόστημα
επέκταση της φλεγμονής στο μάτι με συνέπεια διπλωπία ή και τύφλωση
Αιτίες
Οι αιτίες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση της ιγμορίτιδας βάση των ειδικών της mayo clinic είναι!
- Ρινικοί πολύποδες: Είναι η ανάπτυξη ιστών που κλείνουν τις ρινικές διόδους και τα ιγμόρεια.
- Αλλεργικές αντιδράσεις: Ένας από τους παράγοντες εκδήλωσης αλλεργίας είναι και η μυκητιασική λοίμωξη των ρινικών κόλπων.
- Σκολίωση ρινικού διαφράγματος: Ένα στραβό διάφραγμα (το τείχος μεταξύ των ρουθουνιών) μπορεί να προκαλέσει συσσώρευση βλέννας και ιγμορίτιδα.
- Τραύμα στο πρόσωπο: Ένα κάταγμα στα οστά του προσώπου μπορεί να προκαλέσει απόφραξη των ρινικών κόλπων.
- Λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος: Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού όπως τα κρυολογήματα, μπορεί να προκαλέσουν την ιγμορίτιδα.
- Αλλεργίες όπως η αλλεργική ρινίτιδα: Η φλεγμονή που εμφανίζεται με τέτοιου τύπου αλλεργίες μπορούν να μπλοκάρουν τα ιγμόρεια σας.
Συμπτώματα
Τουλάχιστον δύο από τα ακόλουθα συμπτώματα πρέπει να συμβαίνουν ταυτόχρονα για τη διάγνωση της χρόνιας ιγμορίτιδας:
- Ρινική απόφραξη ή συμφόρηση, η οποία προκαλεί δυσκολία στην αναπνοή από την μύτη
Πόνος, ευαισθησία και πρήξιμο γύρω από τα μάτια, τα μάγουλα, την μύτη ή το μέτωπό
Μειωμένη αίσθηση όσφρησης και γεύσης - Πόνος στο αυτί
Πόνος στην άνω γνάθο και στα δόντια σας
Βήχας, ο οποίος μπορεί να επιδεινώνεται τη νύχτα - Πονόλαιμος
Δυσοσμία του στόματος - Κόπωση
Ναυτία
Τρόποι αντιμετώπισης
- Εκτός από την φαρμακευτική αγωγή που πιθανώς να σας συστήσει ο γιατρός σας, υπάρχουν απλοί φυσικοί τρόποι αντιμετώπισης της νόσου:
- Πίνετε άφθονα υγρά για να κάνετε πιο υδαρή την βλέννα και άρα πιο εύκολο για να την απομακρύνετε από τα ιγμόρεια.
- Κάντε ένα ζεστό ντους και εισπνεύστε τον ατμό για να χαλαρώσετε τη βλέννα και να ανοίξετε τις ρινικές οδούς.
- Αλλιώς, γεμίστε ένα μπολ/κατσαρόλα με ζεστό νερό, τοποθετήστε μια πετσέτα πάνω από το κεφάλι σας, σκύψτε πάνω από το δοχείο για να παγιδεύσετε τον ατμό και αναπνέετε κανονικά.
- Χρησιμοποιήστε έναν υγραντήρα για να διατηρήσετε τον αέρα στο σπίτι σας πιο υγρό. (Αλλά όχι υπερβολικά υγρό, αφού τότε μπορεί να αναπτυχθούν βακτήρια και μύκητες).
- Αποφύγετε το αλκοόλ, το κάπνισμα και τον ξηρό αέρα για να μην στεγνώσουν τα ιγμόρεια.