Η παθολογική αύξηση των διαστάσεων του θυρεοειδούς αδένα προκαλεί τη βρογχοκήλη η οποία αν και είναι συνήθως ανώδυνη, μπορεί να προκαλέσει βήχα και να δυσκολέψει την αναπνοή και την κατάποση.
Έλλειψη ιωδίου.
Νόσος Graves.
Στη νόσο του Graves, τα αντισώματα που παράγονται από το ανοσοποιητικό σας σύστημα λανθασμένα επιτίθενται στον θυρεοειδή σας, με αποτέλεσμα αυτός να παράγει πλεόνασμα θυροξίνης.
Αυτή η υπερδιέγερση κάνει τον θυρεοειδή να πρηστεί.
Νόσος του Hashimoto.
Η β Όπως η νόσος του Graves, έτσι και η νόσος του Hashimoto είναι μια αυτοάνοση διαταραχή.
Όμως, αντί να κάνει τον θυρεοειδή να παράγει πάρα πολλή ορμόνη, προκαλεί το ακριβώς αντίθετο.
Όταν οι ορμόνες σας πέσουν χαμηλά, η υπόφυση παράγει περισσότερο TSH για την τόνωση του θυρεοειδούς, κάτι που εν συνεχεία διογκώνει τον αδένα.
Πολυοζώδης βρογχοκήλη.
Σε αυτή την περίπτωση, εξογκώματα που ονομάζονται όζοι αναπτύσσονται εκατέρωθεν του θυρεοειδούς σας, με αποτέλεσμα να διογκώνεται ο αδένας.
Καρκίνος του θυρεοειδούς.
Ο καρκίνος του θυρεοειδούς συχνά εμφανίζεται ως μια διόγκωση στην μία πλευρά του θυρεοειδούς.
Εγκυμοσύνη.
Μια ορμόνη που παράγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη(HCG), μπορεί να προκαλέσει την ελαφρά διόγκωση του θυρεοειδή σας αδένα.
Φλεγμονή.
Η θυρεοειδίτιδα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει πόνο και πρήξιμο στον θυρεοειδή. Μπορεί επίσης να προκαλέσει υπερβολική ή μειωμένη παραγωγή θυροξίνης.
Ύπουλα σημάδια
Τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζεται η βρογχοκήλη περιλαμβάνουν:
Μία ορατή διόγκωση στην βάση του λαιμού
Μια αίσθηση “σφιξίματος” στον λαιμό
Βήχα
Βραχνάδα
Δυσκολία στην κατάποση
Δυσκολία στην αναπνοή
Το ασβέστιο είναι ένα μεταλλικό στοιχείο που συμβάλλει στη διατήρηση των οστών.Επίσης είναι υπεύθυνογια την πήξη του αίματος, τη μυϊκή σύσπαση, αλλά και την μεταβίβαση των νευρικών ερεθισμάτων, κ.ά.
Τα συνηθέστερα συμπτώματα έλλειψης ασβεστίου είναι τα εξής:
Οστεομαλάκυνση και οστεοπόρωση, που προκαλούν:
Πόνος στα οστά
Μυϊκή αδυναμία
Αργή αποκατάσταση καταγμάτων
Εύθρυπτα οστά
Παραμόρφωση σπονδυλικής στήλης
Απώλεια ύψους
Άλλες ιατρικές καταστάσεις που σχετίζονται με την μειωμένη πρόσληψη είναι η κακή διατροφή, η δυσαπορρόφηση, ο υποπαραθυρεοειδισμός, ορισμένα νεφρικά νοσήματα, όπως η ραβδομυόλυση.
Παράγοντες που μειώνουν την απορρόφηση ασβεστίου:
Στρες
Καθιστική ζωή
Έλλειψη βιταμίνης D
Έλλειψη μαγνησίου
Μειωμένο υδροχλωρικό οξύ στομάχου
Φυτικό οξύ
Φυτικές ίνες
Τι πρέπει να γνωρίζετε
Η απορρόφηση του ασβεστίου εξαρτάται και από την ηλικιακή ομάδα των ατόμων. Η απορρόφηση στα βρέφη είναι υψηλή ενώ μειώνεται δραματικά σε μεγάλες ηλικίες.
Η μεγάλη κατανάλωση πρωτεΐνης και καφέ προκαλούν αυξημένη αποβολή ασβεστίου από τα ούρα.
Υπερβολική κατανάλωση αναψυκτικών, που περιέχουν πολύ φωσφόρο, μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη ασβεστίου, αυξάνοντας τον κίνδυνο οστεοπόρωσης.
Το ασβέστιο στον οργανισμό προστατεύει τα οστά και τα δόντια από τη συσσώρευση μολύβδου, ενός πολύ τοξικού μετάλλου.
Τροφές πλούσιες σε ασβέστιο
Λευκά φασόλια: περίπου 191mg ασβεστίου σε μία κούπα κονσέρβα
Σολομός: περίπου 232 mg ασβεστίου σε μισή κονσέρβα
Σαρδέλα: περίπου 321 mg ασβεστίου σε 7 σαρδέλες
Αποξηραμένα σύκα: περίπου 107 mg ασβεστίου σε 8 ολόκληρα αποξηραμένα σύκα
Μαυρομάτικα φασόλια: περίπου 185 mg ασβεστίου σε μισή κούπα κονσέρβα
Αμύγδαλα: περίπου 72 mg ασβεστίου σε ¼ της κούπας ψημένα αμύγδαλα (περίπου 20 αμύγδαλα)
Μπορεί οι περισσότεροι να πιστεύουν ότι τα εμβόλια είναι μόνο για τα παιδιά αλλά καλό είναι να γνωρίζουν πως υπάρχουν και εμβόλια τα οποία πρέπει να γίνονται και στην ενήλικη ζωή.
– Ηλικία >60 ετών
– Ενήλικες που παρουσιάζουν έναν η περισσότερους από τους παρακάτω επιβαρυντικούς παράγοντες ή χρόνια νοσήματα:
– Άσθμα ή άλλες χρόνιες πνευμονοπάθειες
– Καρδιακή νόσο με σοβαρή αιμοδυναμική διαταραχή – Ανοσοκαταστολή (κληρονομική ή επίκτητη)
– Μεταμόσχευση οργάνων
– Δρεπανοκυτταρική αναιμία και άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες – Σακχαρώδη διαβήτη ή άλλο χρόνιο μεταβολικό νόσημα – Χρόνια νεφροπάθεια – Νευρολογικά ή νευρομυϊκά νοσήματα
– Έγκυες ανεξαρτήτως ηλικίας κύησης, λεχωΐδες, θηλάζουσες – Άτομα με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) >40 kg/m2
– Άτομα που βρίσκονται σε στενή επαφή με παιδιά 6 μηνών ή φροντίζουν άτομα με υποκείμενο νόσημα που τους κατατάσσει σε ομάδα υψηλού κινδύνου
– Κλειστοί πληθυσμοί όπως το προσωπικό και οι εσωτερικοί σπουδαστές σχολείων, στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών και ειδικών σχολείων, νεοσύλλεκτοι στις ένοπλες δυνάμεις, καθώς και οι τρόφιμοι και το προσωπικό ιδρυμάτων, κλπ.
– Εργαζόμενοι σε χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας (ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και λοιποί εργαζόμενοι) και σε κέντρα διαμονής προσφύγων – μεταναστών –
– Κτηνίατροι καθώς και επαγγελματίες στον χώρο της ζωϊκής παραγωγής και ειδικά: πτηνοτρόφοι, χοιροτρόφοι, εκτροφείς, σφαγείς και γενικά άτομα που έρχονται σε συστηματική επαφή με πουλερικά.
Επιτροπή Εμβολιασμών, προβλέπει τη διενέργεια δωρεάν εμβολιασμού για τα εξής εμβόλια:
Εμβολιασμός κατά της ηπατίτιδας Α
Το εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας Α χορηγείται σε σχήμα 2 δόσεων και πρέπει να το κάνουν οι εξής ομάδες:
Όσοι εργάζονται στο χώρο της υγείας
Όσοι ασχολούνται με πειραματόζωα, με επεξεργασία και διακίνηση τροφίμων
Το προσωπικό καθαριότητας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων
Κλειστοί πληθυσμοί (προσωπικό και εσωτερικοί σπουδαστές γυμνασίων-λυκείων, στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών, ειδικών σχολείων ή σχολών, τρόφιμοι και προσωπικό ιδρυμάτων κ.ά.)
Εμβολιασμός κατά της ηπατίτιδας Β
Το εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας Β χορηγείται σε τρείς δόσεις και πρέπει να το κάνουν οι εξής ομάδες:
Οι επαγγελματίες υγείας (ιατροί, νοσηλευτές, προσωπικό εργαστηρίων, φοιτητές ιατρικών επαγγελμάτων, οδοντίατροι και βοηθητικό προσωπικό)
Τα άτομα που έχουν σεξουαλικές σχέσεις με πάσχοντες από ηπατίτιδα Β
Τα άτομα που έχουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον άτομα με ηπατίτιδα Β
Οι ομοφυλόφιλοι
Όσοι έχουν πολλαπλούς συντρόφους και εκδιδόμενα άτομα
Οι χρήστες ενδοφλεβίων ουσιών
Τα άτομα που πρόκειται να ταξιδέψουν σε χώρες με υψηλή συχνότητα ηπατίτιδας Β
Οι νεφροπαθείς που κάνουν αιμοκάθαρση
Οι ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε μεταμόσχευση οργάνων
Εμβολιασμός κατά του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV)
Ο εμβολιασμός κατά του HPV γίνεται είτε με το 4δύναμο (HPV4) ή με το διδύναμο (HPV2) εμβόλιο σε 3 δόσεις.
Συστήνεται να εμβολιάζονται όλες οι γυναίκες από την ηλικία των 11 ετών και μέχρι την ηλικία των 26 ετών. Τ
Εμβολιασμός κατά του πνευμονιόκοκκου
Συστήνεται ο εμβολιασμός όλων των ατόμων ηλικίας >50 ετών με μία δόση PCV13. Για τα άτομα ηλικίας 19-50 ετών συστήνονται 1-2 δόσεις PPSV όταν ανήκουν σε κάποια από τις παρακάτω κατηγορίες:
Χρόνιοι καπνιστές
Χρόνια καρδιακή νόσος
Χρόνια πνευμονοπάθεια
Σακχαρώδης διαβήτης
Χρόνια νεφρική νόσος
Μειονεκτική σπληνική λειτουργία ή ασπληνία π.χ. δρεπανοκυτταρική νόσο, υπερσπληνισμό, χειρουργική αφαίρεση του σπλήνα
Ανοσοκαταστολή (λόγω ασθένειας, λήψης ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων ή ανοσοκατασταλτικής θεραπείας)
Εμβολιασμός κατά του έρπητα ζωστήρα
Μία δόση εμβολίου κατά του έρπητα ζωστήρα συστήνεται για ενήλικες ηλικίας 60 ετών και άνω ανεξάρτητα αν είχαν προηγούμενο επεισόδιο έρπητα ζωστήρα.
Εμβολιασμός κατά του αιμοφίλου, τύπου b (Hib)
Συστήνεται να χορηγηθεί 1 δόση του εμβολίου σε άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία ή σπληνεκτομή και σε ανοσοκατασταλμένα άτομα που δεν είχαν ποτέ εμβολιασθεί με το εμβόλιο.
Εμβολιασμός κατά της διφθερίτιδας, τετάνου και κοκκύτη
Συστήνεται σε όλους τους ανεμβολίαστους ενήλικες, ανεξαρτήτως ηλικίας, να εμβολιάζονται πλήρως με 3 δόσεις. Ο εμβολιασμός συνεχίζεται με μία αναμνηστική δόση ανά 10ετία.
Εμβολιασμός κατά της ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς (MMR)
Γενικά, οι ενήλικες που γεννήθηκαν πριν το 1957 θεωρούνται ότι έχουν ανοσία για ιλαρά και παρωτίτιδα. Οι ενήλικες που γεννήθηκαν μετά το 1957 πρέπει να έχουν πιστοποίηση εμβολιασμού με 1 ή 2 δόσεις MMR, εκτός και αν έχουν νοσήσει (με εργαστηριακή επιβεβαίωση ανοσίας) και από τα 3 νοσήματα.
Εμβολιασμός κατά της ανεμευλογιάς
Όλοι οι ενήλικες χωρίς ένδειξη ανοσίας στην ανεμευλογιά (προηγηθείσα νόσηση ή εμβολιασμός) πρέπει να εμβολιάζονται με 2 δόσεις μονοδύναμου εμβολίου ανεμοβλογιάς.
Εμβολιασμός κατά του μηνιγγιτιδόκοκκου
Συστήνεται εμβολιασμός με 1 δόση του μηνιγγιτιδοκοκκικού εμβολίου στα εξής άτομα:
Με λειτουργική ή ανατομική ασπληνία π.χ. δρεπανοκυτταρική νόσο, υπερσπληνισμό, χειρουργική αφαίρεση του σπλήνα
Με ανεπάρκεια του συμπληρώματος ή ανεπάρκεια της lgG2
Με HIV λοίμωξη
Ανεμβολίαστοι πρωτοετείς φοιτητές, που μένουν σε φοιτητικές εστίες.
Μικροβιολόγοι που εκτίθενται σε καλλιέργειες.
Στρατιώτες και πρόσωπα που μένουν ή ταξιδεύουν σε ενδημικές περιοχές (Ζώνη μηνιγγίτιδας, υπο-Σαχάριος Αφρική) κατά την ξηρά περίοδο (Δεκέμβριος-Ιούνιος) και ιδιαίτερα εάν υπάρχει μεγάλης διάρκειας επαφή με τους κατοίκους της περιοχής.
Ο πνευμονιόκοκκος (Streptococcus pneumoniae) είναι Gram(+) βακτήριο που αποικίζει στο ανώτερο αναπνευστικό σύστημα και αποτελεί συχνό στοιχείο της φυσιολογικής χλωρίδας του ρινοφάρυγγα των παιδιών (μέχρι 65% σε παιδιά βρεφονηπιακών σταθμών) και σε μικρότερο βαθμό των ενηλίκων (15%)
Ο πνευμονιόκοκκος προκαλεί τόσο διεισδυτικές λοιμώξεις (ΔΠΝ), όπως σηψαιμία, μηνιγγίτιδα, βακτηριαιμία, πνευμονία με βακτηριαιμία ή/και εμπύημα, όσο και μη διεισδυτικές λοιμώξεις ,όπως οξεία μέση ωτίτιδα, πνευμονία, παραρρινοκολπίτιδα κ.α.
Στα παιδιά ως 2 ετών η βακτηριαιμία χωρίς σαφή εστία λοίμωξης αποτελεί τη συχνότερη εκδήλωση διεισδυτικής νόσου (70%), ενώ η βακτηριαιμική πνευμονία αναλογεί σε ένα ποσοστό 12-16% .
Στους ενήλικες πιο συχνή κλινική εκδήλωση πνευμονιοκοκκικής λοίμωξης είναι η πνευμονία καλύπτοντας το 36% των περιστατικών πνευμονίας της κοινότητας (CAP) και το 50% των νοσοκομειακών πνευμονιών.
Η οξεία μέση ωτίτιδα (ΟΜΩ) αποτελεί ιδιαίτερα συχνή λοίμωξη της παιδικής ηλικίας.
Υπολογίζεται ότι μέσα στους πρώτους 12 μήνες ζωής, 60% των βρεφών θα έχουν περάσει τουλάχιστον ένα επεισόδιο οξείας μέσης ωτίτιδας [1].
Ο πνευμονιόκοκκος ευθύνεται για την πλειονότητα των περιπτώσεων μικροβιακής ΟΜΩ στα παιδιά και κυρίως για το πρώτο επεισόδιο σε ηλικία κάτω του έτους, αλλά και στους ενήλικες.
Ο πνευμονιόκοκκος αποτελεί επίσης το κύριο αίτιο βακτηριακής μηνιγγίτιδας τόσο για τα παιδιά <5 ετών όσο και για τους ενήλικες, στους οποίους υπολείπεται μόνο σε περιπτώσεις επιδημικής έξαρσης του μηνιγγιτιδόκοκκου.
Η σημασία του είναι βαρύνουσα σε άτομα υψηλού κινδύνου για εμφάνιση σοβαρών πνευμονιοκοκκικών λοιμώξεων, όπως άτομα με ανοσοανεπάρκεια, ασπληνία ή μειονεκτική σπληνική λειτουργία, νεφρωσικό σύνδρομο, σακχαρώδη διαβήτη, χρόνια πνευμονοπάθεια, κοχλιακά εμφυτεύματα κλπ.
Συνολικά κάθε χρόνο 1,6 εκατ. άνθρωποι στον κόσμο πεθαίνουν από ασθένειες που προκαλούνται από τον πνευμονιόκοκκο, από τους οποίους περίπου 700.000-1.000.000 είναι παιδιά κάτω των 5 ετών
Ασπίδα προστασίας ο εμβολιασμός
Τα πνευμονιοκοκκικά εμβόλια αποτελούν την πιο σημαντική παρέμβαση για την πρόληψη των λοιμώξεων που προκαλούνται από τον πνευμονιόκοκκο, καθώς συμβάλλουν στη:
• Μείωση της νοσηρότητας και θνητότητας εξαιτίας αυτών των νοσημάτων – Περιορισμό της επιβάρυνσης στα συστήματα υγείας.
• Μείωση της επίπτωσης της νόσου στην κοινότητα μέσω της συλλογικής ανοσίας (ανοσία αγέλης).
• Ορθολογική χρήση των αντιβιοτικών. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η αντιμετώπιση των πνευμονιοκοκκικών λοιμώξεων με τη χορήγηση αντιβιοτικής αγωγής, συμβάλλει στο πρόβλημα της αύξησης της αντοχής του πνευμονιοκόκκου, και κατά συνέπεια τα αντιβιοτικά καθίστανται ολοένα και λιγότερο αποτελεσματικά.
Ο εμβολιασμός έναντι του πνευμονιοκόκκου (PCV) έχει ενταχθεί στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών από το 2006 και συνιστάται για όλα τα υγιή παιδιά 2-59 μηνών.
Για παιδιά 2-6 μηνών συνιστώνται 3 αρχικές δόσεις συζευγμένου πνευμονιοκοκκικού εμβολίου με μεσοδιάστημα ενός μηνός και μία αναμνηστική δόση 12-15 μηνών.
Η GSK διαθέτει ένα 10δύναμο πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο.
Συνολικά, οι 10 ορότυποι που περιλαμβάνονται στο εμβόλιο ευθύνονται για έως και 90% των περιστατικών διεισδυτικής πνευμονιοκοκκικής νόσου σε μικρά παιδιά, καθώς και για σημαντική επιβάρυνση από τη νόσο, παγκοσμίως.
Ο σίδηρος είναι ένα απαραίτητο συστατικό για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού.
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι η έλλειψή του προκαλεί κόπωση, κακή απόδοση στην εργασία και αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα.
Σημαντικό ρόλο στην επάρκεια του οργανισμού παίζει η απορρόφηση σιδήρου
Έτσι η απορρόφηση του σιδήρου αυξάνεται περισσότερο όταν οι αποθήκες του σώματος είναι σε χαμηλά επίπεδα.
Αντίθετα, όταν τα αποθέματα σιδήρου είναι υψηλά, η απορρόφηση μειώνεται για να υπάρξει ισορροπία στον οργανισμό.
Άλλες τροφές που έχουν τις ίδιες ιδιότητες είναι:
Το μοσχαρίσιο κρέας και το χοιρινό κρέας
Τα πουλερικά
Ο σολομός
Καλό είναι να ξέρουμε ότι τροφές που περιέχουν συστατικά όπως ασβέστιο, ψευδάργυρος, μαγνήσιο, καφεΐνη και κακάο αναστέλλουν την απορρόφηση του σιδήρου από τον οργανισμό.
Η σκωληκοειδής απόφυση γνωστή σαν υπόλειμμα ή κατάλοιπο οργάνου από τα αρχικά στάδια της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, έχει χαρακτηριστεί σαν όργανο χωρίς καμία ιδιαίτερη λειτουργία.
Όμως, πολλές μελέτες αναφέρουν ότι η σκωληκοειδής απόφυση συμβάλει στην άμυνα του οργανισμού διότι παράγει ανοσοσφαιρίνες.
Ωστόσο η αφαίρεση της δεν προκαλεί διαταραχή στην άμυνα του οργανισμού.
Η οξεία σκωληκοειδίτιδα αποτελεί την συχνότερη αιτία της οξείας χειρουργικής κοιλίας. Η πάθηση εμφανίζεται σε όλες τις ηλικίες αλλά με μεγαλύτερη συχνότητα στην δεύτερη και τρίτη δεκαετία της ζωής, προσβάλλει με ίδια περίπου συχνότητα τα δύο φύλα, με μία μικρή υπεροχή των ανδρών σε αυτές τις ηλικίες.
Η απόφραξη του αυλού του οργάνου είναι η κυρίαρχη αίτια που προκαλεί την οξεία φλεγμονή αυτού και συνήθως ευθύνεται κάποιος κοπρόλιθος και σπανιότερα, η υπερτροφία του ιδίου λεμφικού ιστού, υπολείμματα από φυτικές ίνες, ή σπόροι φρούτων, ή ακόμα εντερικά παράσιτα ιδιαίτερα ασκαρίδες.
Large intestine: Παχύ έντερο, Appendix: Σκωληκοειδής απόφυση
Σκωληκοειδίτιδα: Συμπτώματα
- Ο κοιλιακός πόνος είναι το κυρίαρχο σύμπτωμα. Κλασσικά,ο πόνος είναι διάχυτος και εντοπίζεται στο κατώτερο επιγάστριο και περιομφαλικά, μπορεί να έχει και κολικοειδή χαρακτήρες. Με την πάροδο του χρόνου από 1 έως 12 ώρες, αλλά συνήθως σε 4-6 ώρες, ο πόνος εντοπίζεται στην δεξιά κάτω κοιλιακή χώρα ( δεξιός λαγόνιος βόθρος ).
- Η ανορεξία σχεδόν πάντα συνοδεύει την σκωληκοειδίτιδα, σε σημείο που αν δεν υπάρχει, πρέπει να αμφιβάλλει κανείς για την διάγνωση.
- Ο εμετός παρουσιάζεται σε 75% των ασθενών, άλλα συμπώματα όπως καταβολή, ναυτία και δυσκοιλιότητα, ή διάρροια δεν είναι σταθερά ευρήματα.
- Τα ζωτικά σημεία: η θερμοκρασία παρουσιάζει συνήθως μικρή μεταβολή της τάξεως του 1 βαθμού Κελσίου, οι σφύξεις είναι φυσιολογικές ή ελάχιστα αυξημένες. Μεγαλύτερες μεταβολές των τιμών σημαίνει ή επιπλοκή της νόσου ή πρέπει να αναζητηθεί άλλη νόσος.
Σκωληκοειδίτιδα: Διάγνωση
Οι εργαστηριακές εξετάσεις που θα υποβληθεί ο ασθενής πολλές φορές δεν βοηθούν στην διάγνωση, έτσι, η διάγνωση της οξείας σκωληκοειδίτιδας τίθεται από την κλινική εμπειρία του χειρουργού από τα στοιχεία της κλινικής εξέτασης του ασθενούς.
Από την ακτινογραφία θώρακος πρέπει να αποκλειστούν θωρακικές και υποδιαφραγματικές παθήσεις, από την ακτινογραφία κοιλίας να αναζητηθούν σημεία που συνηγορούν για άλλές οξείες παθήσεις της κοιλιακής χώρας ή σημεία που συνηγορούν για οξεία σκωληκοειδίτιδα π.χ. ακτινοσκιερών κοπρολίθων.
Στη γενική αίματος σε 75% των ασθενών υπάρχει αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων (10.000-18.000) με συνοδό αύξηση των πολυμορφοπύρηνων.
Από την γενική ούρων συνήθως δεν παρατηρούνται παθολογικά ευρήματα.
Η παραπάνω εικόνα συμπτωμάτων της οξείας σκωληκοειδίτιδας είναι λιγότερο “τυπική” στα παιδιά, κυρίως κάτω των 2 ετών και στους ηλικιωμένους, πάνω από 60 ετών.
Η θνητότητα στην οξεία σκωληκοειδίτιδα κυμαίνεται από 0,2 έως 15%, το δε ποσοστό εξαρτάται από την ηλικία του αρρώστου, την ύπαρξη επιπλοκής καθώς και από την έγκαιρη διάγνωση και την γρήγορη χειρουργική αντιμετώπιση.
Σκωληκοειδίτιδα: Αντιμετώπιση
Δεν υπάρχει παρά μία θεραπευτική αντιμετώπιση για την οξεία σκωληκοειδίτιδα και τις επιπλοκές τις.
Η αντιμετώπιση της με αντιβιοτικά αναφέρεται μόνο για να καταδικαστεί.
Το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι ο χρόνος της χειρουργικής επεμβάσεις και το είδος της.
Η απάντηση είναι “άμεσα” (εφόσον είναι δυνατόν).
Το είδος της χειρουργικής επέμβασης αφορά είτε με την κλασσική “ανοικτή” τομή,ή με την λαπαροσκοπική τεχνική.
Λαπαροσκοπική: Τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής
- Αποτελεί μία μέθοδο επίλυσης των διαφοροδιαγνωστικών προβλημάτων σε ασθενείς με άλγος δεξιού λαγονίου βόθρου και ιδιαίτερα σε γυναίκες, διότι παρέχει την δυνατότητα πλήρους ελέγχου των ενδοκοιλιακών οργάνων (μήτρα,δεξιά & αριστερή ωοθήκη και σάλπιγγα) χωρίς επέκταση της εγχειρητικής τομής.
- Το οπτικό πεδίο που παρέχει το λαπαροσκόπιο (λαπαροσκόπιο 30 μοιρών ) και ιδιαίτερα με την μεγέθυση της εικόνας μέχρι και 16 φορές δίνει στο χειρουργό την ακρίβεια που απαιτεί μία χειρουργική επέμβαση.
- Το εγχειρητικό τραύμα αποτελείται από δύο τομές του ενός εκατοστού και μία 0.5 εκατοστά, με αποτέλεσμα ο μετεγχειρητικός πόνος σχεδόν να εκμηδενίζεται και το αισθητικό αποτέλεσμα άριστο. Τέταρτον, η νοσηλεία περιορίζεται σε ένα ή δύο εικοσιτετράωρα και ο ασθενής επανέρχεται στην πλήρη δραστηριότητα του σε 5-6 ημέρες.
Τέλος, η πρόγνωση της οξείας σκωληκοειδίτιδας εξαρτάται από πολλούς παράγοντες:
- Σωστή διάγνωση
- Σωστή αντιμετώπιση
- Στάδιο της φλεγμονής κατά την εγχείρηση
- Εγχειρητικές και μετεγχειρητικές επιπλοκές
- Ηλικία και γενική κατάσταση του ασθενή
- Εγχειρητική τεχνική
Ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) είναι ένα μέλος της οικογένειας των ιών Picornaviridae στο γένος των εντεροϊών. Οι ιοί κοξάκι έχουν έναν μόνο κλώνο ριβονουκλεϊκού οξέος (RNA) στο γενετικό τους υλικό.
Οι εντεροϊοί αναφέρονται επίσης ως πικορναϊών (pico σημαίνει “μικρό”, και το “ρνα” στην λέξη αντιστοιχεί στο “RNA”).
Ο ιός Coxsackie απομονώθηκε για πρώτη φορά από ανθρώπινα περιττώματα στην πόλη Coxsackie της Νέας Υόρκης το 1948 από τον G. Dalldorf.
Αυτή η περίοδος επώασης διαρκεί περίπου μία έως δύο ημέρες.
Μικρά έλκη (σαν σπυράκια) στη συνέχεια δημιουργούνται στο στόμα σε περίπου 1 ή 2 ημέρες μετά τον αρχικό πυρετό και κάποιες από αυτές τις μικρές φουσκάλες μπορεί να έχουν και υγρό.
Οι περισσότεροι ασθενείς με κοξάκι (συνήθως παιδιά ηλικίας 10 ετών και κάτω) εκδηλώνουν ένα εξάνθημα με έντονη φαγούρα στις παλάμες των χεριών και τα πέλματα των ποδιών.
Άλλα σημεία στο σώμα, όπως οι γλουτοί και τα γεννητικά όργανα μπορεί επίσης να εμφανίσουν παρόμοια σημάδια, αλλά είναι πιο σπάνιο.
Μερικοί ασθενείς με κοξάκι αναπτύσσουν και επιπεφυκίτιδα.
Αυτά τα συμπτώματα συνήθως διαρκούν περίπου 7 έως 10 ημέρες, προτού το πρόσωπο του ασθενούς να συνέλθει εντελώς.
Οι ασθενείς με κοξάκι είναι πιο μεταδοτικοί για περίπου μια εβδομάδα αφότου αρχίσουν τα συμπτώματα, αλλά επειδή ο ιός μπορεί να μεταφερθεί από το μολυσμένο άτομο μερικές φορές ακόμα και εβδομάδες αφότου έχουν υποχωρήσει πλήρως τα συμπτώματα, ο ασθενής μπορεί να είναι ήπια μεταδοτικός/ή για αρκετές εβδομάδες.
Θεραπεία
Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για αυτήν τη -συνήθως- αυτοπεριοριζόμενη νόσο (τα συμπτώματα υποχωρούν χωρίς ειδική αντιική θεραπεία σε περίπου 2 έως 10 ημέρες).
Ωστόσο, η θεραπεία των συμπτωμάτων με ακεταμινοφαίνη μειώνει τον πυρετό και τη δυσφορία και συνιστάται στις περισσότερες περιπτώσεις.
Οι πλύσεις στο στόμα με ειδικά διαλύματα μπορεί να μειώσουν την ταλαιωπρία στο συγκεκριμένο σημείο.
Επίσης συνιστάται η αυξημένη λήψη υγρών για να αποτραπεί η αφυδάτωση, ωστόσο, οι όξινοι χυμοί μπορεί να ερεθίσουν τα στοματικά έλκη.
Το κρύο γάλα έχει διαπιστωθεί ότι καταπραΰνει τη δυσφορία του στόματος.
Ορισμένοι γιατροί χρησιμοποιούν τοπικά διφαινυδραμίνη στην μορφή τζελ ή υγρών για τη θεραπεία σε χέρια και πόδια.
Οι σχετικά σπάνιες επιπλοκές της λοίμωξης από τον ιό κοξάκι (για παράδειγμα, στην καρδιά ή μια λοίμωξη του εγκεφάλου) απαιτούν ειδική εξατομικευμένη θεραπεία (πιθανώς με ανοσοσφαιρίνη ή κάποιο ειδικό αντιικό, αν και τέτοιες θεραπείες είναι σπάνιες και δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί ότι είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές σε σοβαρές λοιμώξεις σε χέρια, πόδια και στόμα).
Αυτές οι θεραπείες συχνά χορηγούνται από ειδικό γιατρό λοιμωδών νόσων.
Αμυγδαλίτιδα είναι η φλεγμονή των αμυγδαλών, δύο μαλακών ιστών οβάλ σχήματος στο πίσω μέρος του λαιμού.
Οι περισσότερες περιπτώσεις αμυγδαλίτιδας προκαλούνται από μόλυνση με έναν κοινό ιό, αλλά είναι πιθανό να οφείλονται και σε βακτηριακές λοιμώξεις.
Επειδή η ενδεδειγμένη θεραπεία για την αμυγδαλίτιδα εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία, είναι σημαντικό να πάρετε μια άμεση και ακριβή ιατρική διάγνωση.
Η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των αμυγδαλών, η οποία κάποτε ήταν συνήθης αντιμετώπιση, συνήθως γίνεται μόνο όταν υπάρχουν επανειλημμένα επεισόδια βακτηριακής αμυγδαλίτιδας συμβαίνει, που δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες, ή προκαλούν σοβαρές επιπλοκές.
Συμπτώματα
Η αμυγδαλίτιδα επηρεάζει συνήθως τα παιδιά μεταξύ των ηλικιών προσχολικής ηλικίας και μέχρι τα μέσα της εφηβείας.
Τα κλασικά συμπτώματα της αμυγδαλίτιδας περιλαμβάνουν:
- Κόκκινες, πρησμένα αμυγδαλές
- Λευκό-κίτρινο επίχρισμα, ή μπαλώματα στις αμυγδαλές
- Πονόλαιμο
- Δύσκολη ή επώδυνη κατάποση
- Πυρετό
- Διογκωμένους λεμφαδένες στον λαιμό
- Βραχνή φωνή
- Δυσάρεστη αναπνοή
- Στομαχόπονο, ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά
- Στραβολαίμιασμα
- Πονοκέφαλο
Σε μικρά παιδιά που δεν είναι σε θέση να περιγράψουν το πώς αισθάνονται, τα σημάδια της αμυγδαλίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:
Να τρέχουν τα σάλια τους από την δύσκολη, ή επώδυνη κατάποση
- Άρνηση να φάει
- Ασυνήθιστη, διαρκής αναστάτωση
- Αίτια
Η αμυγδαλίτιδα προκαλείται πιο συχνά από κοινούς ιούς, αλλά μπορεί να οφείλονται και σε βακτηριακές λοιμώξεις.
Το πιο κοινό βακτήριο που προκαλεί αμυγδαλίτιδα είναι ο πυοεγενής στρεπτόκοκκος (στρεπτόκοκκος ομάδας Α).
Άλλα στελέχη στρεπτόκοκκου και άλλα βακτήρια μπορεί επίσης να προκαλέσουν αμυγδαλίτιδα.
Γιατί μολύνονται οι αμυγδαλές;
Οι αμυγδαλές είναι η “πρώτη γραμμή άμυνας” του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στα βακτηρίδια και τους ιούς που εισέρχονται στο στόμα.
Αυτή η λειτουργία μπορεί να κάνει τις αμυγδαλές ιδιαίτερα ευάλωτες σε λοιμώξεις και φλεγμονές.
Ωστόσο, η σημασία των αμυγδαλών στο ανοσοποιητικό σύστημα μειώνεται μετά την εφηβεία, ένας παράγοντας που μπορεί να ευθύνεται για τις σπάνιες περιπτώσεις αμυγδαλίτιδας σε ενήλικες.
Αντιμετώπιση
Στο σπίτι
Είτε η αμυγδαλίτιδα οφείλεται σε ιογενή, είτε σε βακτηριακή λοίμωξη, υπάρχουν ορισμένες έξυπνες στρατηγικές φροντίδας και αντιμετώπισης που μπορείτε να κάνετε στο σπίτι.
Μάλιστα, αν η αιτία είναι ένας ιός, τότε αυτές είναι και μόνες απαραίτητες θεραπείες.
Ο γιατρός σας δεν θα σας συνταγογραφήσει αντιβιοτικά.
Το παιδί σας πιθανότατα θα είναι καλύτερα εντός 7-10 ημερών.
Η αντιμετώπιση στο σπίτι περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
- Ανάπαυση. Ενθαρρύνετε το παιδί σας να κοιμηθεί καλά και πολλές ώρες.
- Ενυδάτωση. Δώστε στο παιδί σας άφθονο νερό για προλάβετε την αφυδάτωση στον λαιμό, η οποία επιδεινώνει τα συμπτώματα.
- Διατροφή. Ζεστά υγρά (όπως σούπες, ροφήματα χωρίς καφεΐνη, ή ζεστό νερό με μέλι) και κρύα σνακ (όπως θρυμματισμένος πάγος) μπορεί να απαλύνουν τον πονόλαιμο.
- Γαργάρες με αλατόνερο. Εάν το παιδί σας μπορεί να κάνει γαργάρες, τότε δώστε του να κάνει γαργάρα με 1 κουταλάκι του γλυκού επιτραπέζιο αλάτι διαλυμένο σε ένα ποτήρι ζεστό νερό. Βεβαιωθείτε φυσικά ότι μετά από κάθε γαργάρα θα φτύνει το νερό!
- Υγρασία ατμόσφαιρας. Χρησιμοποιήστε έναν υγραντήρα για να μειώσετε την ξηρασία στον αέρα, η οποία μπορεί να ερεθίσει περαιτέρω τον λαιμό, ή καθίστε μαζί με το παιδί σας για μερικά λεπτά σε ένα μπάνιο με πολλούς υδρατμούς.
- Παστίλιες για τον λαιμό. Τα παιδιά ηλικίας άνω των 4 ετών επιτρέπεται να πιπιλίζουν παστίλιες για την ανακούφιση του πονόλαιμου.
- Αποφύγετε τα ερεθιστικά του λαιμού. Κρατήστε το σπίτι σας απαλλαγμένο από τον καπνό του τσιγάρου και τις αναθυμιάσεις από τα προϊόντα καθαρισμού, που μπορεί να ερεθίσουν τον λαιμό.
- Φάρμακα για τον πόνο και τον πυρετό. Συζητήστε με το γιατρό σας σχετικά με τη χρήση ιβουπροφαίνης, ή ακεταμινοφαίνης για την ελαχιστοποίηση του πόνου στον λαιμό και του πυρετού.
Αντιβιοτικά
Αν η αμυγδαλίτιδα προκαλείται από βακτηριακή λοίμωξη, ο γιατρός σας θα σας συνταγογραφήσει μια θεραπεία με αντιβιοτικά.
Η πενικιλίνη που λαμβάνονται από το στόμα για 10 ημέρες είναι η πιο συχνή θεραπεία αυτού του τύπου για την αμυγδαλίτιδα, η οποία προκαλείται από το βακτήριο του στρεπτόκοκκου ομάδας Α.
Εάν το παιδί σας είναι αλλεργικό στην πενικιλίνη, ο γιατρός σας θα σας συνταγογραφήσει ένα εναλλακτικό αντιβιοτικό.
Το παιδί σας πρέπει να ολοκληρώσει πλήρως την αντιβίωση, ακόμη και αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν εντελώς.
Αν δεν το κάνετε αυτό, μπορεί να επιδεινωθεί η μόλυνση, ή να εξαπλωθεί και σε άλλα μέρη του σώματος.
Η πιο σοβαρή επίπτωση είναι ο ρευματικός πυρετός και η σοβαρή φλεγμονή των νεφρών.
Συζητήστε με το γιατρό ή το φαρμακοποιό σας σχετικά με το τι πρέπει να κάνετε αν ξεχάσετε να δώσετε στο παιδί σας μια δόση.
Χειρουργική επέμβαση
Η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση αμυγδαλών (αμυγδαλεκτομή) μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις που η αμυγδαλίτιδα αποτελεί συχνό πρόβλημα για το παιδί (χρόνια αμυγδαλίτιδα), αν πρόκειται για βακτηριακή αμυγδαλίτιδα που δεν ανταποκρίνεται σε θεραπεία με αντιβιοτικά.
Η χρόνια αμυγδαλίτιδα γενικά ορίζεται από τα εξής:
- Υπάρχουν περισσότερα από 7 επεισόδια αμυγδαλίτιδας μέσα σε ένα έτος
- Περισσότερα από 4-5 επεισόδια το χρόνο και για τα δύο προηγούμενα έτη
- Περισσότερα από τα 3 επεισόδια το χρόνο για κάθε ένα από τα τρία προηγούμενα έτη
Η αμυγδαλεκτομή μπορεί, επίσης, να εφαρμοστεί, αν η αμυγδαλίτιδα οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές, όπως:
- Αποφρακτική άπνοια ύπνου
- Δυσκολία στην αναπνοή
- Δυσκολία στην κατάποση
- Ένα απόστημα που δεν βελτιώνεται με θεραπεία με αντιβιοτικά
Η αμυγδαλεκτομή γίνεται συνήθως ως εξωνοσοκομειακή διαδικασία, εκτός εάν το παιδί σας είναι πολύ μικρό, ή αν έχει μια σύνθετη ιατρική πάθηση, ή αν προκύψουν επιπλοκές κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.
Το παιδί σας θα πρέπει κανονικά να είναι σε θέση να γυρίσει στο σπίτι ανήμερα της χειρουργικής επέμβασης.
Μια πλήρης αποκατάσταση διαρκεί συνήθως 1-2 εβδομάδες.
Ρινίτιδα είναι η φλεγμονή του εσωτερικού τοιχώματος της μύτης και έχει πολλές διαφορετικές αιτίες.
Ως χρόνια ρινίτιδα ορίζεται η ρινική καταρροή που σε γενικές γραμμές διαρκεί πάνω από 3 μήνες.
Η ρινίτιδα είναι μια πολύ συχνή πάθηση.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
- Καταρροή (ρινόρροια)
- Ρινικό κνησμό (όταν σας “τρώει” συνέχεια η μύτη σας)
- Ρινική συμφόρηση (μπούκωμα)
- Φτέρνισμα
Υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ της αλλεργικής ρινίτιδας, του άσθματος και της χρόνιας ιγμορίτιδας (φλεγμονή των κόλπων για περισσότερο από 12 εβδομάδες) σε μερικά άτομα. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι έως και 3 της κάθε 5 ασθενών έχει πολλές συνθήκες.
Αίτια
Η ρινίτιδα έχει πολλές πιθανές αιτίες.
Μπορεί να είναι είτε οξεία ή χρόνια και κατηγοριοποιείται με τρεις τρόπους: αλλεργική, μη αλλεργική και μικτή (ένας συνδυασμός των δυο προηγούμενων).
Η αλλεργική είναι η πιο κοινή αιτία ρινίτιδας.
Είναι εκείνη που προκαλείται από περιβαλλοντικές αλλεργίες και χαρακτηρίζεται από φαγούρα, ρινική καταρροή, φτέρνισμα και ρινική συμφόρηση.
Άλλα συμπτώματα αυτής της αλλεργίας περιλαμβάνουν:
- Φαγούρα σε αυτιά και λαιμό
- Κόκκινα ή υγρά μάτια
- Βήχας
- Κόπωση, έλλειψη συγκέντρωσης και ενέργειας από την απώλεια ύπνου
- Πονοκεφάλους ή ευαισθησία του προσώπου (μη τυπική)
Τα άτομα με αλλεργική ρινίτιδα έχουν επίσης υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης άσθματος και εκζέματος, τα οποία είναι επίσης κυρίως αλλεργικής προέλευσης.
Η εποχική αλλεργική ρινίτιδα συνήθως προκαλείται από τη γύρη στον αέρα και οι ευαίσθητοι σε αυτό ασθενείς έχουν έξαρσης συμπτωμάτων κατά τις εποχικές περιόδους που υπάρχει πολλή γύρη στην ατμόσφαιρα.
Η χρόνια αλλεργική ρινίτιδα είναι ένα είδος χρόνιας ρινίτιδας που επηρεάζει το άτομο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους σχεδόν.
Συχνά, εκτός από την γύρη, προκαλείται από αλλεργιογόνα εσωτερικού χώρου (σωματίδια που προκαλούν αλλεργίες), όπως η σκόνη και το τρίχωμα των ζώων.
Η ρινίτιδα σχετίζεται πάντα με τις αλλεργίες;
Όχι, μπορεί να έχει πολλές αιτίες, εκτός από τις αλλεργίες.
Η μη αλλεργική ρινίτιδα εμφανίζεται σε εκείνα τα άτομα, στα οποία οι εξετάσεις δεν εντοπίζουν αλλεργική ή άλλη αιτία ρινίτιδας.
Σε αυτή την περίπτωση τα συμπτώματα εμφανίζονται για εβδομάδες ή και μήνες κάθε φορά μέσα στην διάρκεια ενός έτους.
Μη αλλεργική ρινίτιδα: Ποιοι τύποι υπάρχουν
1. Ιδιοπαθής ρινίτιδα
Συχνά δεν έχει μια συγκεκριμένη υποκείμενη αιτία, αλλά συνήθως περιλαμβάνει λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού.
2. Αγγειοκινητική ρινίτιδα
Πιστεύεται ότι συμβαίνει λόγω κακής ροής του αίματος στην περιοχή της μύτης και μπορεί να προκαλείται από διακυμάνσεις της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος, όπως, κρύο ή ξηρός αέρας, ή από άλλους ερεθιστικούς παράγοντες όπως:
- Ατμοσφαιρική ρύπανση
- Αιθαλομίχλη
- Καπνός
- Καυσαέρια από τα αυτοκίνητα
- Ισχυρές οσμές, όπως, απορρυπαντικά ή αρώματα
3. “Γευστική” ρινίτιδα
Εκδηλώνεται κυρίως ως καταρροή (ρινόρροια) που σχετίζεται με την κατανάλωση καυτών ή πικάντικων τροφών.
4. Ρινίτιδα της εγκυμοσύνης
Οι ορμονικές μεταβολές που παρατηρούνται κατά την εγκυμοσύνη, την εμμηνόπαυση και σε κάποιες αλλαγές της λειτουργίας του θυρεοειδούς, έχουν συνδεθεί με συμπτώματα ρινίτιδας.
5. Ατροφική ρινίτιδα
Προκαλείται μετά από χειρουργική επέμβαση στην μύτη ή από μια σπάνια ρινική βακτηριακή λοίμωξη.
6. Μη αλλεργική ρινίτιδα με σύνδρομο ρινικής ηωσινοφιλίας
Χαρακτηρίζεται από διάφανο υγρό στην ρινική καταρροή. Το υγρό αυτό περιέχει ηωσινόφιλα (κύτταρα αλλεργικού τύπου). Είναι πολύ πιθανό ο ασθενής να μην παρουσιάζει οποιαδήποτε άλλα σημάδια αλλεργίας του δέρματος.
7. Επαγγελματική ρινίτιδα
Μπορεί να προκύψει από την έκθεση του ατόμου σε ερεθιστικές ουσίες στον χώρο της εργασίας του. Τα συμπτώματα υποχωρούν όταν ο ασθενής φεύγει από το χώρο εργασίας.
Η ρινίτιδα μπορεί, επίσης, να σχετίζεται με:
- Ορισμένες φαρμακευτικές αγωγές, όπως αντισυλληπτικά, φάρμακα για την πίεση, για το άγχος, για την στυτική δυσλειτουργία και μερικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα
- Κάποιες δομικές ανωμαλίες στην μύτη (σκολίωση ρινικού διαφράγματος, διάτρητο διάφραγμα, όγκοι, ρινικοί πολύποδες, ή ξένα σώματα)
- Οι λοιμώξεις, κυρίως οι ιοί, είναι μια ακόμα κοινή αιτία ρινίτιδας. Η ιογενής ρινίτιδα δεν είναι συνήθως χρόνιας μορφής και μπορεί να υποχωρήσει από μόνη της.
- Μερικές φορές η ρινίτιδα μπορεί να σχετίζεται με άλλες γενικευμένες ιατρικές καταστάσεις όπως:
- Γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση
- Κοκκιωμάτωση Wegener
- Σαρκοείδωση
- Κυστική ίνωση
Αντιμετώπιση
Η θεραπεία γενικά εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία.
Μια αλλεργία δεν είναι τίποτα άλλο από μια υπερβολική φλεγμονώδη απόκριση του οργανισμού σε κάποια ουσία.
Αυτές οι ουσίες που προκαλούν αλλεργίες ονομάζονται αλλεργιογόνα, και συνήθως περιλαμβάνουν:
- Γύρη
- Μούχλα
- Τρίχωμα των ζώων
- Σκόνη του σπιτιού
- Ακάρεα της σκόνης και άλλα έντομα
- Ορισμένες τροφές
Η καλύτερη θεραπεία είναι η αποφυγή αυτών των αλλεργιογόνων, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αυτό μπορεί να είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο.
Σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθήστε να:
- Χρησιμοποιείτε μια μάσκα προσώπου για την γύρη, τουλάχιστον τις περιόδους που υπάρχει πολλή γύρη στην ατμόσφαιρα
- Εγκαταστήστε έναν ιονιστή αέρα και να αλλάζετε τα φίλτρα αέρα σε μηνιαία βάση στα συστήματα κλιματισμού
- Χρησιμοποιείτε υποαλλεργικά μαξιλάρια και κλινοσκεπάσματα
- Κλείνετε το στρώμα που κοιμάστε μέσα σε πλαστική θήκη
- Βάζετε μαξιλαροθήκες που απωθούν τα ακάρεα
- Εξετάστε τη χρήση ενός υγραντήρα αέρα
- Κρατήστε τα παράθυρα κλειστά κατά τη διάρκεια της έντονης παρουσίας γύρης στην ατμόσφαιρα
- Μην έχετε φυτά μέσα στο σπίτι
Πώς θα αποφύγετε τα ρινικά ερεθιστικά
Τα ρινικά ερεθιστικά συνήθως δεν οδηγούν στην τυπική ανοσολογική απόκριση που παρατηρείται με τις κλασικές αλλεργίες, αλλά παρόλα αυτά, μπορεί να μιμούνται ή να επιδεινώνουν τα συμπτώματα των αλλεργιών, όπως στην αγγειοκινητική ρινίτιδα.
Παραδείγματα αυτών των ερεθιστικών παραγόντων περιλαμβάνουν τον καπνό του τσιγάρου, τα αρώματα, το σπρέι αεροζόλ, τον καπνό, το νέφος και τα καυσαέρια από τα αυτοκίνητα.