Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει δώσει σαφή οδηγία για τον έλεγχο της πανδημίας COVID-19.
Ακούμε γύρω μας για νέα τεστ, μοριακά τεστ, 15λεπτα τεστ, 45λεπτα τεστ, RNA, τεστ αντιγόνου, τεστ αντισωμάτων και δημιουργείται μια σύγχυση, τι σημαίνει το καθένα και πότε το χρησιμοποιούμε, πόσο αξιόπιστο είναι και πώς αξιολογείται το κάθε αποτέλεσμα.
Κατ’ αρχήν το βασικό γνώρισμα για την αξιοπιστία και την ποιότητα ενός οποιουδήποτε διαγνωστικού τεστ που κυκλοφορεί, είναι να έχει έγκριση από εθνικούς η διεθνείς οργανισμούς όπως FDA approved η CE- IVD, που σημαίνουν το πρώτο έγκριση από τον Food and Drugs Administration(USA), το δεύτερο έγκριση Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Aν κάποιο τεστ δεν έχει αυτές τις εγκρίσεις δεν σημαίνει ότι δεν δουλεύει, αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις ανεξάρτητων οργανισμών για την αξιοπιστία τους.
Κάποια εργαστήρια έχουν αναπτύξει δικές τους in house διαδικασίες για την ανίχνευση του RNA του ιού.
Η αξιοπιστία τότε εξαρτάται από την εμπειρία και τις γνώσεις του εργαστηρίου σε τέτοιου είδους μεθοδολογίες και από την διαπίστευσή τους.
Τα τεστ για τον κοροναϊό που αναπτύχθηκαν εξ΄ ανάγκης πολύ γρήγορα το τελευταίο τετράμηνο είναι αρκετά και διαφορετικά και είναι δύο κατηγοριών.
Τα μοριακά όπου ανιχνεύουμε το RNA του ιού και τα ορολογικά.
Ξεχωριστή κατηγορία είναι τα γρήγορα τεστ.
α) Μοριακός έλεγχος με Real time PCR για ανίχνευση του ιού.
Είναι το Gold test για την ανίχνευση αφού ανιχνεύει το RNA του ιού.
Έχει την μεγαλύτερη αξιοπιστία ευαισθησία και ειδικότητα για την διάγνωση ασθενών η φορέων του ιού.
Η επιτυχία της εξέτασης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως, ο ειδικός ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός, οι ειδικές συνθήκες απομόνωσης και ελέγχου, το εξειδικευμένο προσωπικό εργαστηρίου και η σωστή λήψη των δειγμάτων.
Ο χρόνος εκτέλεσης της εξέτασης είναι περίπου 3 ώρες, αλλά τελευταία αναπτύχθηκαν συσκευές και αντιδραστήρια που μπορούν να περιορίσουν τον χρόνο σε 15-45 λεπτά.
Συνήθως ανιχνεύει τον ιό με την έναρξη των συμπτωμάτων, αλλά αρκετοί επιστήμονες συνιστούν σε κάποια περιστατικά την επιβεβαίωση αρνητικού αποτελέσματος μετά από λίγες μέρες.
β) Ορολογικός έλεγχος αντισωμάτων του ιού.
Είναι εξετάσεις όπου δεν ανιχνεύεται ο ίδιος ο ιός, αλλά αντισώματα έναντι του ιού.
Η προσβολή ενός ατόμου από τον ιό προκαλεί την παραγωγή αντισωμάτων από το ανοσιακό σύστημα για να τον καταπολεμήσουν.
Άρα ανιχνεύονται κυρίως μετά την λοίμωξη καθιστώντας τα ουσιαστικά μή χρήσιμα για άμεση διάγνωση
Το πόσο μετά, εξαρτάται από το ανοσιακό σύστημα του κάθε οργανισμού, ωστόσο κατά μέσο όρο χρειάζονται 10 ημέρες από την μόλυνση σε ένα ανοσιακό σύστημα που λειτουργεί φυσιολογικά.
Συνήθως εμφανίζονται σε πρώτη φάση τα IgM και στην συνέχεια τα IgG αντισώματα.
Μια αξιόπιστη μεθοδολογία για τα αντισώματα είναι ο έλεγχος στο αίμα με χημειοφωταύγεια (CLIA), όπου η ευαισθησία εφόσον γίνουν και τα 2 αντισώματα IgG και IgM μπορεί να αγγίξει το 97%.
Ο έλεγχος των αντισωμάτων δεν προσφέρεται για την διάγνωση της νόσου
COVID-19 αλλά είναι χρήσιμος για να διαπιστώσουμε εκείνους που έχουν ήδη μολυνθεί από τον ιό με συμπτώματα η χωρίς συμπτώματα.
Συνεπώς είναι χρήσιμα τεστ για επιδημιολογικούς, ερευνητικούς και λόγους δημόσιας υγείας.
γ) Γρήγορα τέστ ανοσοχρωματογραφίας για ανίχνευση αντισωμάτων η αντιγόνου.
Είναι 10λεπτα τεστ που εκτελούνται επί τόπου, χωρίς να χρειάζεται συνήθως ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός.
Γενικώς δεν είναι τόσο αξιόπιστα όσο τα προηγούμενα, έχουν χαμηλότερη ευαισθησία και δεν έχουν έγκριση διεθνών οργανισμών επιστημονικής πιστοποίησης, τουλάχιστον προς το παρόν, ωστόσο σε κάποιες χώρες χρησιμοποιούνται για μαζικούς ελέγχους.
Διαγνωστικά αυτό που θα μπορούσε να είναι χρήσιμο είναι το γρήγορο τεστ για την ανίχνευση αντιγόνου του ιού ακόμα και με χαμηλότερη ευαισθησία ως screening test.
Τα τεστ των αντισωμάτων χρησιμοποιούνται και αυτά για επιδημιολογικούς σκοπούς.
Συμπέρασμα
Το ποιο τεστ θα πρέπει να κάνετε θα το αποφασίσει ο γιατρός και εξαρτάται από το αν έχετε συμπτώματα η όχι, από τον χρόνο που υποθέτουμε ότι προσβληθήκατε από τον ιό, από τις χρόνιες παθήσεις σας, από το περιβάλλον και την δραστηριότητα που έχετε, από τους τόπους που επισκεφθήκατε και τα κρούσματα που υπάρχουν στους χώρους που κινείστε.
Ακόμη σε επίπεδο αντισωμάτων για να ξεχωρίσουμε εκείνους που έχουν ανοσοποιηθεί.
Βεβαίως, πολλά εξαρτώνται και από την διαθεσιμότητα, δεδομένου ότι σε εποχή πανδημίας η παραγωγή των αντιδραστηρίων δεν καλύπτει πάντα τις ανάγκες που υπάρχουν.
Ένα καινούριο στέλεχος της ομάδας ιών Corona ανιχνεύθηκε τέλη του 2019, όπως έχει γίνει ευρέως γνωστό, ως υπαίτιο εκατοντάδων κρουσμάτων σοβαρής αναπνευστικής λοίμωξης που πρωτοεμφανίστηκε στο Wuhan, μια επαρχία της Κίνας.
Από τις επιδημιολογικές μελέτες που ακολούθησαν συνδέθηκαν τα περιστατικά με μια συγκεκριμένη αγορά τροφίμων, που πραγματεύεται ζωικά είδη ζωντανά και μη (φίδια, νυχτερίδες κ.α.) και θαλασσινά.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξέδωσε κατευθυντήριες οδηγίες προς υιοθέτηση μέτρων προφύλαξης έναντι της μόλυνσης από τον 2019-nCoV και εξάπλωσής του και προσδιορίζει ποια άτομα με συμπτώματα γρίπης χρήζουν άμεσης παρακολούθησης και ελέγχου σε ειδικά ερευνητικά κέντρα.
Στην Ελλάδα το κέντρο που αναλαμβάνει να εφαρμόσει διαγνωστικό μοριακό έλεγχο σε περιπτώσεις ύποπτων επικείμενων κρουσμάτων είναι το Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ.
Ο χαρακτηρισμός ενός περιστατικού ως ύποπτου γίνεται από ιατρικούς φορείς (ΕΟΔΥ) με βάση την κλινική εικόνα και το ιστορικό του νοσούντα από αναπνευστική λοίμωξη.
Απαραιτήτως, θα πρέπει να αποσταλεί στο Ε.Ι. Παστέρ έγγραφη γνωμοδότηση από τον ΕΟΔΥ για την πραγματοποίηση της εργαστηριακής εξέτασης, μετά από συνεννόηση του ενδιαφερόμενου με το αρμόδιο γραφείο του ΕΟΔΥ. (Στοιχεία επικοινωνίας ΕΟΔΥ: 210 5212000/ 210 5212054 και στην ιστοσελίδα: https://eody.gov.gr)
Ο Συνεταιρισμός Εργαστηριακών Ιατρών Medisyn αφουγκράζεται τις νέες ανάγκες που πιθανόν να προκύψουν σύντομα και στη χώρα μας και βρίσκεται ήδη σε περαιτέρω αναζήτηση διαγνωστικών προτάσεων για την έγκαιρη διάγνωση της νέας νόσου, η οποία όπως αποδεικνύεται κινείται με ταχείς ρυθμούς.
Τι θα πρέπει να γνωρίζουμε για τους κορωνοϊούς.
Οι κορωνοϊοί είναι μια μεγάλη ομάδα RNA ιών που πήραν την ονομασία τους από την χαρακτηριστική κορώνα (στέμμα) που εμφανίζουν στην ηλεκτρονική μικροσκόπηση.
Πόσο επικίνδυνοι είναι;
Ενοχοποιούνται για την πρόκληση ποικίλης σοβαρότητας λοίμωξης που κυμαίνεται από εικόνα απλού κρυολογήματος μέχρι και σοβαρής αναπνευστικής νόσου (βρογχίτιδα, πνευμονία). Σε ασθενείς με κλονισμένο ανοσοποιητικό σύστημα ή στους οποίους προϋπάρχει και άλλη νόσος μπορεί να αποβεί η λοίμωξη επικίνδυνη έως και μοιραία, όπως συμβαίνει εξάλλου και σε περιπτώσεις άλλων ιογενών λοιμώξεων.
Στην ομάδα αυτή ανήκουν και οι ιοί SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome) και MERS (Middle East Respiratory Syndrome) που εμφάνισαν έξαρση το 2002 και 2012 αντίστοιχα.
Είναι συχνές οι λοιμώξεις από αυτούς;
Οι ιοί αυτοί είναι ευρέως διαδεδομένοι ανάμεσα στα θηλαστικά και στα πτηνά, με τις νυχτερίδες να αποτελούν τον ξενιστή μεγάλης ποικιλίας γονοτύπων.
Πότε έχουμε εξάρσεις των λοιμώξεων από κορωνοϊούς;
Στα εύκρατα κλίματα οι αναπνευστικές λοιμώξεις από κορωνοϊούς εμφανίζονται κυρίως το χειμώνα, με λιγότερο συχνά κρούσματα το φθινόπωρο ή την άνοιξη.
Πώς εξαπλώνεται ο ιός;
Αυτός ο ιός πιθανώς αρχικά προέκυψε από μια ζωική πηγή, αλλά τώρα φαίνεται να εξαπλώνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μερικοί ιοί είναι εξαιρετικά μεταδοτικοί (όπως ο ιός της ιλαράς), ενώ άλλοι ιοί είναι λιγότερο.
Μεταδίδονται κυρίως μέσω αεροσταγονιδίων (βήχας, πτάρνισμα) ή άμεσης επαφής χεριών με χέρια ή επιφάνειες αντικειμένων με επιμολυσμένες εκκρίσεις (μύτης, πτύελα) και επακόλουθο άγγιγμα μύτης ή στόματος.
Ποια είναι τα συμπτώματα και οι επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει το Novel Coronavirus 2019;
Τα τρέχοντα συμπτώματα που αναφέρθηκαν σε ασθενείς με 2019-nCoV περιλαμβάνουν ήπια έως σοβαρή αναπνευστική λοίμωξη με πυρετό, βήχα δυσκολία στην αναπνοή.
Πώς γίνεται η διάγνωση;
Η διάγνωση γίνεται κυρίως από την κλινική εικόνα και το ιστορικό του ασθενούς.
Αν κρίνεται απαραίτητο στη διαγνωστική φαρέτρα μας συμπεριλαμβάνονται και εργαστηριακές πρακτικές (ανοσολογικές δοκιμασίες και μοριακός έλεγχος).
Υπάρχει θεραπεία;
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη αντι-ιϊκή θεραπεία.
Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει συμπτωματική αγωγή (ανάπαυση, εξασφάλιση επαρκούς ενυδάτωσης/ σίτισης, αντιπυρετική αγωγή) και αντιμετώπιση επιπλοκών αν υπάρχουν.
Δεν έχει τεκμηριωθεί η αποτελεσματικότητα αντι-ιϊκών φαρμάκων.
Υπάρχει εμβόλιο;
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο για προστασία από το 2019-nCoV.
Πως δύναται να προφυλαχθεί κανείς και να αποτραπεί η μετάδοση μιας τέτοιας λοίμωξης;
Οι φορείς υγείας δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο συστηματικό πλύσιμο χεριών, τη χρήση αντισηπτικών για καθαρισμό επιφανειών σε χώρους με νοσούντες, την αποφυγή επαφής με άτομα που νοσούν, όπως και την αποφυγή συγχρωτισμού σε κλειστούς χώρους σε περιόδους έξαρσης γριπώδους συνδρομής.
Η καλύτερη πρόληψη είναι η αποφυγή έκθεσης στον ιό.
Οι καθημερινές προληπτικές ενέργειες είναι ίδιες για όλους τους ιούς:
- Πλύνετε συχνά τα χέρια σας με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα. Αν δεν είναι διαθέσιμο το σαπούνι και το νερό, χρησιμοποιήστε ένα απολυμαντικό χεριών με βάση το αλκοόλ.
- Αποφύγετε να αγγίζετε τα μάτια, τη μύτη και το στόμα σας με άπλυτα χέρια.
- Αποφύγετε την στενή επαφή με άρρωστα άτομα.
- Μείνετε στο σπίτι όταν είστε άρρωστοι.
- Καλύψτε τον βήχα σας ή χρησιμοποιείστε χαρτομάντηλο και στη συνέχεια ρίξτε το στα σκουπίδια.
- Χρησιμοποιείστε μάσκα μιας χρήσεως αν είστε αδιάθετοι η βρίσκεστε σε χώρους με πιθανούς φορείς ιών.
- Καθαρίστε και απολυμάνετε αντικείμενα και επιφάνειες που χρησιμοποιούνται συχνά και από πολλά άτομα.
Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ουρολογίας αναθεώρησε πριν από λίγο καιρό τις κατευθυντήριες οδηγίες της για τον προληπτικό έλεγχο του προστάτη.
O έλεγχος αυτός δεν συνιστάται πια να αρχίζει σε ηλικία 50 ετών, ούτε να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.
Οι άνδρες πρέπει να εξετάζονται για πρώτη φορά σε νεότερη ηλικία, ενώ στη συνέχεια η συχνότητα επανάληψης του ελέγχου πρέπει να καθορίζεται σε κάθε έναν ξεχωριστά.
Αυτό αναφέρουν οι νεότερες κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ουρολογίας (EAU), οι οποίες αναθεωρήθηκαν νωρίτερα εφέτος για να ληφθούν υπόψη όλα τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα για το ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA) και τις άλλες εξετάσεις του προστάτη.
Το PSA είναι μία πρωτεΐνη, που αυξάνεται στους άνδρες με καρκίνο του προστάτη.
Ωστόσο επηρεάζεται και από άλλα νοσήματα και καταστάσεις. Μπορεί π.χ. να αυξηθεί:
- Σε περίπτωση προστατίτιδας ή καλοήθους υπερτροφίας προστάτη
- Μετά από διέγερση του προστάτη (π.χ. λόγω εκσπερμάτισης, δακτυλικής εξέτασης του προστάτη, κατακράτησης ούρων κ.λπ.).
- Έπειτα από ορισμένες έντονες ασκήσεις (όπως η ποδηλασία).
Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, η πρώτη μέτρηση του PSA πρέπει να γίνεται σε ηλικία 40-45 ετών.
Η εξέταση αυτή θα δώσει μία τιμή αναφοράς με την οποία θα συγκρίνονται όλες οι επόμενες.
Αυτό συνιστάται επειδή, όπως προαναφέρθηκε, τα επίπεδα του PSA δεν είναι σταθερά αλλά παρουσιάζουν διακυμάνσεις.
Επομένως, μία μεμονωμένη μέτρηση του PSA έχει μειωμένη διαγνωστική αξία.
Τα κριτήρια που καθορίζουν τη συχνότητα επανάληψης
Η επόμενη μέτρηση του PSA και το κάθε πότε θα επαναλαμβάνεται, θα καθορίζεται σε κάθε άνδρα ξεχωριστά με βάση ορισμένα κριτήρια.
Τα κριτήρια αυτά, εκτός από το PSA, είναι:
- Η ηλικία του άνδρα
- Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη
- Τα ευρήματα στην δακτυλική εξέταση προστάτη, η οποία πρέπει να διενεργείται σε συνδυασμό με το PSA, ώστε να αξιολογεί ο γιατρός τον κίνδυνο ύπαρξης κάποιας ύποπτης βλάβης.
- Ο όγκος του προστατικού αδένα
Καθοριστικό είναι επίσης το προσδόκιμο επιβίωσης του άνδρα.
Η EAU τονίζει ότι η συστηματική μέτρηση του PSA πρέπει να αποθαρρύνεται στους άνδρες με μειωμένο προσδόκιμο επιβίωσης, στους οποίους ο κίνδυνος θανάτου από άλλα αίτια είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ ό,τι ο κίνδυνος θανάτου από τον καρκίνο του προστάτη.
Πότε πρέπει να γίνεται βιοψία
Η EAU τονίζει επίσης ότι βιοψία του προστάτη πρέπει να διενεργείται μόνο όταν:
- Υπάρχει σοβαρός λόγος, με βάση τα ευρήματα όλων των εξετάσεων
- Προηγηθεί μια εξελιγμένη εξέταση, που λέγεται πολυπαραμετρική μαγνητική τομογραφία. Η εξέταση αυτή ξεχωρίζει τους σημαντικούς καρκίνους από εκείνους που δεν θα επηρεάσουν τον ασθενή και έτσι βοηθά τον γιατρό να αποφασίσει αν είναι απαραίτητη η βιοψία προστάτη ή όχι.
Η EAU υπολογίζει ότι με τη χρήση της πολυπαραμετρικής τομογραφίας μπορεί να μειωθούν:
- Κατά 10% οι αχρείαστες διαγνώσεις
- Κατά 30% οι αχρείαστες βιοψίες προστάτη.
Η EAU συνιστά επίσης να αποφεύγεται η χορήγηση θεραπείας σε ασθενείς που έχουν όγκους χαμηλού κινδύνου.
Στη θέση της θεραπείας πρέπει να τους προσφέρεται η επιλογή της ενεργητικής παρακολούθησης.
Αυτό σημαίνει ότι θα κάνουν τακτικά εξετάσεις για να εξακριβώνεται σε βάθος χρόνου αν ο όγκος εξελίσσεται ή παραμένει στάσιμος.
Πόσο πιθανή είναι η υπερδιάγνωση
Οι συστάσεις αυτές έγιναν με σκοπό να εξασφαλιστεί η έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου στους άνδρες που την χρειάζονται, αλλά ταυτοχρόνως να αποφευχθεί η υπερδιάγνωση και η υπερθεραπεία.
Σύμφωνα με την EAU, η πιθανότητα υπερδιάγνωσης στον καρκίνο του προστάτη ανέρχεται σε 40%.
Εξατομικευμένη προσέγγιση
Ωστόσο όλες οι θεραπευτικές επιλογές για την αντιμετώπιση του καρκίνου προστάτη θα επηρεάσουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Τα παραπάνω, όμως, δεν σημαίνουν ότι πρέπει να σταματήσει η διενέργεια του PSA.
Αντιθέτως, όπου δοκιμάστηκε κάτι τέτοιο, η θνησιμότητα από καρκίνο του προστάτη αυξήθηκε, σύμφωνα με την EAU.
Αυτό λοιπόν που πρέπει να γίνει, είναι καλύτερος καθορισμός των ανδρών που χρειάζονται την εξέταση PSA και ακολούθως θεραπεία.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι νέες οδηγίες της ευρωπαϊκής εταιρείας αποσκοπούν στην εξατομικευμένη προσέγγιση του προβλήματος.
Ο πιο συχνός όγκος
Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο πιο συχνός συμπαγής όγκος στους άνδρες της Ευρώπης, καθώς και η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο.
Το 2018 υπολογίζεται ότι διαγνώσθηκε σε 450.000 άνδρες στην Ευρώπη, ενώ 107.000 έχασαν τη ζωή τους από αυτόν.
Την τελευταία πενταετία, εξάλλου, υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Ευρωπαίοι άνδρες έμαθαν ότι πάσχουν από αυτόν.
Ο καρκίνος του προστάτη είναι ταυτοχρόνως και ένας καρκίνος που συνήθως μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς.
Έτσι, τουλάχιστον το 83% των ασθενών ξεπερνούν το ορόσημο της 5ετούς επιβίωσης που σηματοδοτεί την ίαση.
Υπολογίζεται ότι κάθε άνδρας έχει μία στις επτά πιθανότητες να εκδηλώσει καρκίνο του προστάτη κάποια στιγμή στη ζωή του και μία στις 41 πιθανότητες να χάσει τελικά τη ζωή του από αυτόν.
Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα στην ποιότητα της ζωής τους επειδή ιδρώνουν υπερβολικά πολύ, εξαιτίας μιας διαταραχής που λέγεται υπεριδρωσία.
Παρότι, όμως, υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες γι’ αυτήν, πολλοί από τους πάσχοντες καθυστερούν επί 10 χρόνια ή περισσότερο να απευθυνθούν σε δερματολόγο ιατρό..
Υπολογίζεται ότι η υπεριδρωσία προσβάλλει το 2-3% του γενικού πληθυσμού.
Εκδηλώνεται σε ενήλικες και παιδιά και χαρακτηρίζεται από υπερπαραγωγή ιδρώτα σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, κυρίως στις μασχάλες, τις παλάμες, τα πέλματα ή στο κεφάλι.
Οι πάσχοντες από υπεριδρωσία συχνά «στάζουν» από τον ιδρώτα σε ένα ή δύο σημεία, αλλά το υπόλοιπο σώμα είναι στεγνό.
Σοβαρές επιπτώσεις
Η κατάσταση τυπικά αρχίζει πριν από την ηλικία των 25 ετών (συχνά στην παιδική ή εφηβική ηλικία) και εκδηλώνεται με τουλάχιστον ένα επεισόδιο έντονης εφίδρωσης την εβδομάδα.
Ωστόσο συνήθως δεν προκαλεί εφίδρωση τη νύχτα.
Σύμφωνα με την AAD, η κατάσταση προκαλεί πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα των πασχόντων.
Στα παιδιά, π.χ., μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διαταραχή της κοινωνικής ζωής, αφού συχνά δεν μπορούν ούτε τα μολύβια τους να κρατήσουν (γλιστράνε από τα ιδρωμένα χέρια τους), με συνέπεια πολλά να αρνούνται να πάνε στο σχολείο.
Αντίστοιχα στους ενήλικες η υπεριδρωσία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την προσωπική, την επαγγελματική και την κοινωνική ζωή, καθώς και απλούστερα πράγματα όπως η επιλογή ρούχων (ένα από τα χαρακτηριστικά της είναι η δημιουργία λεκέδων ιδρώτα σε συγκεκριμένες θέσεις των ρούχων, π.χ. στις μασχάλες).
Επειδή εξάλλου το δέρμα είναι συχνά υγρό, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος λοιμώξεων.
Η υπεριδρωσία είναι ουσιαστικά η παραγωγή ιδρώτα όταν ο οργανισμός δεν έχει ανάγκη από δρόσισμα.
Ένοχες αιτίες
Η ακριβής αιτία της διαταραχής παραμένει άγνωστη, αλλά οι γιατροί πιστεύουν πως σχετίζεται με υπερδραστηριότητα ορισμένων νεύρων τα οποία δίνουν μήνυμα στο σώμα πως πρέπει να αυξήσει την εφίδρωση για να ρυθμίσει τη θερμοκρασία του.
Οι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο να εκδηλωθεί υπεριδρωσία είναι: το οικογενειακό ιστορικό της διαταραχής, ορισμένες παθήσεις ή καταστάσεις που αυξάνουν την παραγωγή ιδρώτα και η λήψη ορισμένων φαρμάκων.
Στις καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν αύξηση της εφίδρωσης συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο σακχαρώδης διαβήτης, ο υπερθυρεοειδισμός, η παχυσαρκία, η ουρική αρθρίτιδα, η εμμηνόπαυση, αλλά ακόμα και ένας όγκος ή η δηλητηρίαση από υδράργυρο.
Στα φάρμακα που μπορεί να προκαλέσουν υπεριδρωσία συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ορισμένα αντικαταθλιπτικά και ορισμένα φάρμακα για τη νόσο Αλτσχάιμερ, το γλαύκωμα και την υπέρταση.
Οι θεραπείες
Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν αρκετές θεραπείες που μπορεί να βοηθήσουν τους ασθενείς.
Η πρώτη θεραπεία που μπορεί να προτείνει ο δερματολόγος ιατρός είναι προϊόντα που μειώνουν την παραγωγή ιδρώτα (ανθιδρωτικά ή αντιιδρωτικά).
Τα προϊόντα αυτά εφαρμόζονται τη νύχτα και μπορεί να είναι ειδικά, ισχυρά σκευάσματα που χορηγούνται με ιατρική συνταγή.
Μία άλλη θεραπευτική επιλογή είναι οι εγχύσεις αλλαντοτοξίνης (μπότοξ) στις περιοχές που υπάρχει πρόβλημα.
Οι εγχύσεις δεσμεύουν προσωρινά μία χημική ουσία η οποία διεγείρει τους ιδρωτοποιούς αδένες.
Οι περισσότεροι ασθενείς βλέπουν μείωση της εφίδρωσής τους 4-5 ημέρες μετά τις εγχύσεις.
Η μειωμένη εφίδρωση συνήθως διαρκεί 4-6 μήνες, μερικές φορές περισσότερο.
Ύστερα απαιτείται επανάληψη της θεραπείας.
Για την υπεριδρωσία στα χέρια και στα πόδια μία άλλη επιλογή είναι η ιοντοφόρεση, κατά την οποία βυθίζει ο πάσχων τα χέρια ή τα πόδια του σε δοχείο με νερό και εκτίθεται σε χαμηλής έντασης ρεύμα για να αδρανοποιηθεί προσωρινά η λειτουργία των ιδρωτοποιών αδένων.
Οι περισσότεροι ασθενείς χρειάζονται 6-10 θεραπείες για να επιτευχθεί αυτό.
Οι θεραπείες, που συνήθως διαρκούν περίπου 20 λεπτά, στην αρχή γίνονται 2-3 φορές την εβδομάδα.
Όταν αδρανοποιηθούν οι αδένες, απαιτείται επανάληψη μία-δύο φορές το μήνα.
Η μέθοδος αυτή είναι καλά ανεκτή, με λίγες παρενέργειες και είναι κατάλληλη για τα παιδιά, σύμφωνα με την AAD.
Στους ασθενείς μπορεί επίσης να χορηγηθούν ορισμένα φάρμακα που λέγονται αντιχολινεργικά και τα οποία εμποδίζουν την εφίδρωση ολόκληρου του οργανισμού.
Η χρήση τους πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή.
Δεν ενδείκνυνται για αθλητές, εργαζόμενους σε θερμούς χώρους και σε όσους ζουν σε θερμές περιοχές.
Επιπλέον, μπορεί να έχουν ανεπιθύμητες ενέργειες όπως ξηροστομία, δυσκοιλιότητα και κατακράτηση ούρων.
Η θερμόλυση με μικροκύματα είναι μία άλλη πιθανή θεραπεία.
Χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνητική ενέργεια για να σταματήσει τη δράση των ιδρωτοποιών αδένων και είναι εγκεκριμένη από την αρμόδια αμερικανική
Εάν οι παραπάνω θεραπείες δεν αποδώσουν, τελευταία λύση είναι η χειρουργική παρέμβαση που μπορεί να γίνει με λέιζερ ή με ανοικτή εγχείρηση για να αφαιρεθούν οι ιδρωτοποιοί αδένες.
Η δερματίτιδα εξ επαφής μπορεί να μην είναι απειλητική για την υγεία αλλά είναι μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση.
Αρχικά εκδηλώνεται με ένα κόκκινο, κνησμώδες εξάνθημα που προκαλείται από κάποια ουσία που έρχεται σε επαφή με το δέρμα.
Η καλύτερη θεραπεία αναφέρουν οι ειδικοί της mayo clinic είναι να γνωρίζετε ώστε να αποφεύγετε τις αιτίες που σας πυροδοτούν το εξάνθημα.
Οι εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν σε υψηλότερο κίνδυνο αυτού του τύπου της δερματίτιδας είναι όσοι απασχολούνται:
-στον τομέα της υγείας και στην φαρμακευτική βιομηχανία
-Μεταλλεργάτες
-Οικοδόμοι
-Σε κομμωτήρια και σε εταιρίες παρασκευής και πώλησης αρωμάτων
-Σερβιτόροι
-Εργαζόμενοι στον τομέα καθαρισμού
-Κηπουροί και γεωργοί
Τα πιο συνήθη αλλεργιογόνα περιλαμβάνουν:
Νικέλιο, το οποίο χρησιμοποιείται σε κοσμήματα, νομίσματα και πολλά άλλα αντικείμενα
Φάρμακα, όπως αντιβιοτικές κρέμες και αντιισταμινικά
Φορμαλδεΰδη, η οποία εμπεριέχεται σε κόλλες, διαλύτες κ.α.
Προϊόντα προσωπικής φροντίδας, όπως αποσμητικά, αφρόλουτρα, βαφές μαλλιών, καλλυντικά, βερνίκι νυχιών, καθώς και φυτικά σκευάσματα για το δέρμα που περιέχουν ευκάλυπτο, καμφορά ή δεντρολίβανο
Τατουάζ του δέρματος και μαύρη χέννα
Φυτά όπως ο δηλητηριώδης κισσός και το μάνγκο, τα οποία περιέχουν μια εξαιρετικά αλλεργιογόνα ουσία, που ονομάζεται ουρουσιόλη (urushiol)
Προϊόντα που προκαλούν αντίδραση όταν είστε στον ήλιο (φωτοαλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής), όπως ορισμένα αντηλιακά και φάρμακα που λαμβάνονται από το στόμα
Οινόπνευμα
Λευκαντικά
Λέμφωμα είναι μια μορφή καρκίνου που επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Ο καρκίνος συμβαίνει όταν υπάρχει ανεξέλεγκτη ανάπτυξη μη φυσιολογικών κυττάρων που ευδοκιμούν και εξαπλώνονται αντί να πεθαίνουν όπως συμβαίνει στον κύκλο ζωής ενός κανονικού κυττάρου.
Το λέμφωμα χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες και πολλές υποκατηγορίες.
Οι δύο τύποι λεμφώματος περιγράφονται ως: λέμφωμα Χότζκιν και λέμφωμα μη-Χότζκιν.
Λέμφωμα: Αίτια
Ο λεμφικός ιστός έχει συνδέσεις σε όλο το σώμα.
Εάν αναπτυχθούν καρκινικά κύτταρα στο λεμφικό σύστημα, μπορούν να εξαπλωθούν εύκολα από την αρχική τους θέση σε άλλους ιστούς και όργανα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται εκτός του λεμφικού συστήματος.
Το λέμφωμα συνήθως εξαπλώνεται στο ήπαρ, στον μυελό των οστών, ή στους πνεύμονες.
- Στο λέμφωμα Χότζκιν, ο καρκίνος συνήθως επηρεάζει τους λεμφαδένες διαδοχικά, τον έναν μετά τον άλλον.
- Στο λέμφωμα μη-Χότζκιν, καρκινικοί όγκοι μπορεί να προκύψουν σε διαφορετικούς λεμφαδένες, παρακάμπτοντας ορισμένους ενδιάμεσα.
Το τι ακριβώς προκαλεί το λέμφωμα είναι ασαφές, αλλά υπάρχουν ορισμένοι διαπιστωμένοι παράγοντες κινδύνου για κάθε έναν από τους δύο τύπους λεμφώματος.
Λέμφωμα μη-Χότζκιν
Οι παράγοντες κινδύνου για μη-Χότζκιν λέμφωμα περιλαμβάνουν:
- Ηλικία: Τα περισσότερα λεμφώματα εμφανίζονται σε άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω, αλλά ορισμένα είδη είναι πιθανότερο να επηρεάσουν τα παιδιά και τους νέους ενήλικες.
- Φύλο: Ορισμένοι τύποι είναι πιο πιθανό στις γυναίκες, άλλοι είναι πιο πιθανό στους άνδρες.
- Χημικές ουσίες και ακτινοβολία: Η πυρηνική ακτινοβολία και ορισμένες χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στη γεωργία έχουν συνδεθεί με λέμφωμα μη-Χότζκιν.
- Ανοσοανεπάρκεια: Ένα άτομο με ασθενές ανοσοποιητικό σύστημα κινδυνεύει περισσότερο. Αυτό μπορεί να οφείλεται, για παράδειγμα, στον ιό HIV του AIDS, ή σε φάρμακα που λαμβάνονται μετά από μεταμόσχευση οργάνου.
- Αυτοάνοση ασθένεια: Αυτό συμβαίνει όταν το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα κύτταρα του σώματος. Παραδείγματα περιλαμβάνουν την ρευματοειδή αρθρίτιδα και την κοιλιοκάκη.
- Λοίμωξη: Ορισμένες ιογενείς και βακτηριακές λοιμώξεις που μετασχηματίζουν λεμφοκύτταρα αυξάνουν τον κίνδυνο, όπως ο ιός Epstein-Barr (EBV).
- Εμφυτεύματα στήθους: Αυτά μπορεί να προκαλέσουν αναπλαστικό μεγαλοκυτταρικό λέμφωμα (anaplastic large cell lymphoma) στον ιστό του μαστού.
- Σωματικό βάρος και διατροφή: Η παχυσαρκία έχει αποδειχτεί ότι εμπλέκεται στην ανάπτυξη του λεμφώματος, αν και χρειάζονται περισσότερες έρευνες για να επιβεβαιωθεί αυτός ο συσχετισμός.
Λέμφωμα Χότζκιν
Οι παράγοντες κινδύνου για λέμφωμα Χότζκιν περιλαμβάνουν:
- Λοιμώδης μονοπυρήνωση: Η μόλυνση με EBV μπορεί να προκαλέσει μονοπυρήνωση, πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο λεμφώματος.
- Ηλικία: Άτομα ηλικίας 20 έως 30 ετών και άτομα άνω των 55 ετών έχουν υψηλότερο κίνδυνο.
- Φύλο: Είναι λίγο πιο κοινό στους άνδρες.
- Οικογένεια: Εάν ένας αδελφός/ή έχει λέμφωμα Χότζκιν, ο κίνδυνος είναι ελαφρώς υψηλότερος και εξαιρετικά υψηλός εάν αυτός ο αδελφός/ή είναι δίδυμος/η.
- Ιός HIV: Μπορεί να αποδυναμώσει το ανοσοποιητικό σύστημα και να αυξήσει τον κίνδυνο λεμφώματος.
Όσο μεγαλύτερα είναι τα επίπεδα της καλής χοληστερίνης τόσο μειώνεται ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας, η HDL θεωρείται «καλή» επειδή βοηθά να απομακρυνθεί η LDL από τις αρτηρίες.
Μάλιστα εάν τα επίπεδα της HDL βρίσκονται εντός του φυσιολογικού, η συγκεκριμένη λιποπρωτεΐνη μπορεί να προστατεύσει από το έμφραγμα και το εγκεφαλικό.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic ακόμα και μικρές αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες μπορεί να βοηθήσουν να αυξήσετε τα επίπεδα της καλής χοληστερίνης!
Για να πετύχετε τον στόχο σας οι ειδικοί της mayo clinic συστήνουν :
Μην καπνίζετε
Χάστε τα περιττά κιλά
Ασκηθείτε
Βάλτε στο πιάτο σας τα καλά λιπαρά
Μειώστε το αλκοόλ
Εκτός όμως από τις φαρμακευτικές ουσίες που μπορούν να αυξήσουν την καλή χοληστερίνη υπάρχουν και κάποιες ομάδες τροφών που έχουν αυτή την ιδιότητα!
Δημητριακά ολικής αλέσεως (αλεύρι βρώμης, πίτουρο βρώμης και προϊόντα ολικής αλέσεως)
Ξηροί καρποί (καρύδια, αμύγδαλα και καρύδια Βραζιλίας)
Φυτικές στερόλες (β-σιτοστερόλη και σιτοστανόλη που βρίσκονται σε συγκεκριμένα προϊόντα βουτύρου και μαργαρίνης)
Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα (λιπαρά ψάρια, συμπληρώματα ιχθυελαίων, λιναρόσπορος και λινέλαιο)
Η λιθίαση του ουροποιητικού (πέτρες στα νεφρά) είναι η τρίτη πιο συχνή πάθηση μετά τις ουρολοιμώξεις και τις παθήσεις του προστάτη.
Ο μέσος κίνδυνος εμφάνισης λιθίασης ανέρχεται στη διάρκεια της ζωής μας στο 4-7%.
Η εμφάνιση της νόσου είναι τριπλάσια στους άνδρες από τις γυναίκες, με πιο συχνή εμφάνιση κατά την τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής.
Η κλινική διάγνωση για τις πέτρες στα νεφρά πρέπει να στηριχτεί στην κατάλληλη απεικόνιση.
Η συνήθης εξέταση περιλαμβάνει ακτινογραφία, υπέρηχο, ενδοφλέβιο ουρογραφία ή κάποιες φορές αξονική τομογραφία.
Επίσης πρέπει να γίνεται χημική ανάλυση του λίθου καθώς και ανάλυση αίματος και ούρων.
Η αποβολή του λίθου εξαρτάται από το μέγεθος, θέση και σχήμα του και αναμένεται αυτόματη αποβολή στο 80% των λίθων μικρότερων από 4 χιλιοστά.
Για λίθους >7 χιλιοστά η πιθανότητα αυτόματης αποβολής είναι χαμηλή.
Πέτρες στα νεφρά: Συμπτώματα
Μια πέτρα στα νεφρά δεν μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα μέχρι να αρχίσει να κινείται μέσα στο νεφρό, ή να περάσει στον ουρητήρα (ο σωλήνας που συνδέει το νεφρό με την ουροδόχο κύστη).
Αν γίνει κάτι από αυτά, θα έχετε τα ακόλουθα συμπτώματα:
- Οξύς πόνος στο πλάι και πίσω, κάτω από τα πλευρά
- Πόνος που «απλώνεται» προς τα κάτω στην κοιλιακή και βουβωνική χώρα
- Πόνος που «έρχεται κατά κύματα» και κυμαίνεται σε ένταση
- Πόνος κατά την ούρηση
- Ροζ, κόκκινο ή καφέ χρώμα στα ούρα
- Θολά, ή ιδιαίτερα δυσώδη ούρα
- Ναυτία και έμετος
- Επίμονη ανάγκη για ούρηση
- Ούρηση πιο συχνά από το συνηθισμένο
- Πυρετός και ρίγη (εάν υπάρχει μόλυνση)
- Μικρές ποσότητες ούρων
Ο πόνος που προκαλείται από τις πέτρες στα νεφρά μπορεί να αλλάξει.
Για παράδειγμα, η μετατόπιση μια πέτρας σε διαφορετική θέση φέρνει αύξηση στην ένταση του πόνου.
Πότε πρέπει να δείτε ένα γιατρό
Κλείστε ένα ραντεβού με το γιατρό σας εάν έχετε οποιαδήποτε συμπτώματα που σας ανησυχούν.
Ζητήστε, όμως, αμέσως ιατρική βοήθεια εάν εμφανίσετε:
- Πόνο τόσο σοβαρό, που δεν μπορείτε να καθίσετε, ή να βρείτε μια άνετη θέση
- Πόνο που συνοδεύεται από ναυτία και έμετο
- Πόνο που συνοδεύεται από πυρετό και ρίγη
- Αίμα στα ούρα σας
- Δυσκολία στην ούρηση
Πέτρες στα νεφρά: Τι να κάνετε για να φύγουν ανώδυνα
Η θεραπεία για τις πέτρες στα νεφρά ποικίλλει, ανάλογα με το μέγεθος της πέτρας και την θέση της.
Μικρές πέτρες με ελάχιστα συμπτώματα
Οι περισσότερες πέτρες στα νεφρά, δεν απαιτούν επεμβατική θεραπεία.
Μπορεί να είστε σε θέση να αποβάλλετε μια μικρή πέτρα με τους ακόλουθους τρόπους:
- Πίνετε νερό. Πίνετε 2 έως 3 λίτρα καθημερινά για να βοηθήσετε να καθαρίσει το ουροποιητικό σας σύστημα. Πίνετε αρκετό νερό ώστε να παράγετε διαυγή ούρα.
- Αναλγητικά. Το να αποβάλλετε μια πέτρα, έστω και πολύ μικρή, θα σας προκαλέσει αρκετή δυσφορία. Για την ανακούφιση από τον πόνο, ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει παυσίπονα, όπως η ιβουπροφαίνη, ακεταμινοφαίνη, ή ναπροξένη.
- Ιατρική θεραπεία. Ο γιατρός σας μπορεί να σας δώσει ένα φάρμακο για να σας βοηθήσει να αποβάλλετε μια πέτρα στα νεφρά σας. Αυτό το είδος της φαρμακευτικής αγωγής, με φάρμακα που είναι γνωστά ως άλφα-αποκλειστές, χαλαρώνει τους μυς στον ουρητήρα σας, βοηθώντας σας να αποβάλλετε την πέτρα πιο γρήγορα και με λιγότερο πόνο.
Μεγάλες πέτρες και εκείνες που προκαλούν έντονα συμπτώματα
Οι πέτρες στα νεφρά, που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με συντηρητικά μέτρα, -είτε επειδή είναι πολύ μεγάλες, είτε επειδή προκαλούν αιμορραγία, νεφρική βλάβη, ή λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος- χρειάζονται μια μικροεπέμβαση στο νοσοκομείο.
Η μη-αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος, ή λιπώδης ηπατική νόσος, είναι μια κατάσταση που συνήθως παρατηρείται σε άτομα που είναι παχύσαρκα ή υπέρβαρα.
Όπως υποδηλώνει το όνομα, το κύριο χαρακτηριστικό της νόσου είναι η συσσώρευση υπερβολικού λίπους που αποθηκεύεται στα ηπατικά κύτταρα.
Το λιπώδες ήπαρ αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας, διότι οδηγεί σε σοβαρές και συχνά θανατηφόρες βλάβες στο συκώτι (ήπαρ), συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του ήπατος.
Η κατάσταση συνδέεται με χρόνιες ηπατικές παθήσεις όπως η κίρρωση του ήπατος, όπου συρρικνώνεται το συκώτι και μπορεί να οδηγήσει σε ηπατική ανεπάρκεια.
Λιπώδες ήπαρ: Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο – Με ποιες ασθένειες συνδέεται
Το λιπώδες ήπαρ είναι μια όλο και συχνότερη νόσος σε όλο τον κόσμο, ειδικά στα κράτη του λεγόμενου Δυτικού κόσμου.
Στις ΗΠΑ, είναι η πιο κοινή μορφή χρόνιας ηπατικής νόσου και επηρεάζει περίπου 80 έως 100 εκατομμύρια ανθρώπους!
Η μη αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος εμφανίζεται σε κάθε ηλικιακή ομάδα, αλλά ειδικά σε άτομα των 40 και 50 ετών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο καρδιακών παθήσεων λόγω των παραγόντων κινδύνου όπως η παχυσαρκία και ο διαβήτης τύπου 2.
Η κατάσταση είναι επίσης στενά συνδεδεμένη με το μεταβολικό σύνδρομο, το οποίο είναι μια συσσώρευση ανωμαλιών που περιλαμβάνουν αυξημένο λίπος στην κοιλιά, κακή ικανότητα χρήσης της ορμόνης ινσουλίνης, υψηλή αρτηριακή πίεση και υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα, ένα είδος λίπους.
Οι ειδικοί έχουν προειδοποιήσει ότι το λιπώδες ήπαρ μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2.
Σε ένα άτομο με λιπώδη ηπατική νόσο, το συκώτι του παράγει περισσότερη γλυκόζη, κακά λιπαρά και πρωτεΐνες.
Αυτά περιλαμβάνουν την ουσία hepatokine fetuin-A, η οποία απελευθερώνεται στην ροή του αίματος και μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή.
Μεγαλύτερη απειλή για το πάγκρεας
Αυτό σημαίνει ότι οι βλαβερές ουσίες από το συκώτι φτάνουν και εισέρχονται σε άλλα όργανα.
Μια μελέτη επιβεβαιώνει τους κινδύνους που συνοδεύουν το λιπώδες ήπαρ, αφού οι επιστήμονες διαπίστωσαν τι είδους βλάβες μπορεί να προκαλέσει σε άλλα όργανα, συμπεριλαμβανομένου του παγκρέατος.
Σύμφωνα με ερευνητές από το Γερμανικό Κέντρο Έρευνας για τον Διαβήτη και το πανεπιστήμιο του Tübingen, το πάγκρεας είναι ένα όργανο που πλήττεται περισσότερο από την λιπώδη ηπατική νόσο, αλλά δεν γνωρίζαμε μέχρι τώρα το γιατί.
Ο διαβήτης τύπου 2 συμβαίνει όταν το πάγκρεας δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη, ή όταν η ινσουλίνη που παράγεται δεν λειτουργεί σωστά και τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα αυξάνονται.
Το πάγκρεας είναι ένας μεγάλος αδένας που βρίσκεται πίσω από το στομάχι, στο πίσω μέρος της κοιλιακής περιοχής.
Παράγει ορμόνες, συμπεριλαμβανομένης της ινσουλίνης, που ελέγχει το επίπεδο της ζάχαρης στο αίμα και ένζυμα, τα οποία βοηθούν στην πέψη των τροφών.
Οι ερευνητές εξέτασαν τις περιπτώσεις 200 ατόμων με αυξημένο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 και η περιεκτικότητά τους σε παγκρεατικό λίπος μετρήθηκε με μαγνητικές τομογραφίες.
Διαπίστωσαν ότι σε άτομα που είχαν ήδη πρόβλημα στην ρύθμιση του επιπέδου γλυκόζης στο αίμα, η βλάβη στο πάγκρεας συνδεόταν με τα μειωμένα επίπεδα ινσουλίνης.
Αυτή ήταν η αλυσιδωτή αντίδραση που ξεκίνησε από το λιπώδες ήπαρ.
Οι έρευνες διεξήχθησαν με επικεφαλής τον καθηγητή Hans Ulrich Häring και το Endocrinology Research Group, μαζί με επιστήμονες του Τμήματος Πειραματικής Ακτινολογίας στο πανεπιστήμιο του Tübingen.
Λιπώδες ήπαρ: Συμπτώματα
Τα συμπτώματα από της μη-αλκοολικής λιπαρής ηπατικής νόσου δεν εμφανίζονται συνήθως στα αρχικά της στάδια.
Ωστόσο, όταν η ασθένεια γίνεται πιο προηγμένη, μπορεί να προκαλέσει τα ακόλουθα:
- Διογκωμένο ήπαρ
- Κόπωση
- Πόνος στην άνω δεξιά κοιλιά
Τα πιθανά συμπτώματα της μη-αλκοολικής στεατοηπατίτιδας και της κίρρωσης του ήπατος περιλαμβάνουν:
- Κοιλιακή διόγκωση
- Διευρυμένα αιμοφόρα αγγεία ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του δέρματος
- Μεγέθυνση στήθους στους άνδρες
- Διευρυμένη σπλήνα
- Κόκκινες παλάμες
- Κίτρινο δέρμα και μάτια (ίκτερος)
Η καρδιακή ανεπάρκεια (γνωστή και ως συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια) εμφανίζεται όταν οι μυς της καρδιάς δεν αντλούν αποτελεσματικά το αίμα στο σώμα.
Στην καρδιακή ανεπάρκεια, ορισμένες παθήσεις, όπως η στένωση των αρτηριών στην καρδιά (στεφανιαία νόσος) και η υψηλή αρτηριακή πίεση, αδυνατίζουν σταδιακά την καρδιά σας.
Αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως η σωματική άσκηση, η μείωση του αλατιού στη διατροφή σας, η καλύτερη διαχείριση του άγχους και η απώλεια των περιττών κιλών μπορεί να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής σας.
Ένας τρόπος για την πρόληψη της καρδιακής ανεπάρκειας είναι να έχετε πάντα υπό έλεγχο τις πιθανές συνθήκες που την προκαλούν, όπως η νόσος της στεφανιαίας αρτηρίας, η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο διαβήτης και η παχυσαρκία.
Πώς θα καταλάβετε ότι κινδυνεύετε από καρδιακή ανεπάρκεια
Η καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να είναι σε μακρόχρονη εξέλιξη (χρόνια), ή να εκδηλωθεί ξαφνικά (οξεία).
Τα σημάδια και τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
- Δύσπνοια, ειδικά όταν ασκείστε, ή ξαπλώνετε
- Κόπωση και αδυναμία
- Πρήξιμο (οίδημα) στα πόδια, τους αστραγάλους και τα πόδια
- Ταχυκαρδία, ή αρρυθμία
- Μειωμένη ικανότητα για άσκηση
- Επίμονος βήχας ή συριγμός με φλέγμα που περιέχει λίγο αίμα
- Αυξημένη ανάγκη για ούρηση τη νύχτα
- Διόγκωση της κοιλιάς σας
- Ξαφνική αύξηση του σωματικού βάρους από την κατακράτηση υγρών
- Έλλειψη όρεξης και ναυτία
- Δυσκολία στη συγκέντρωση ή μειωμένη εγρήγορση
- Αιφνίδια, σοβαρή δύσπνοια και βήχας με ροζ, αφρώδη βλέννα
- Πόνος στο στήθος, εάν η καρδιακή ανεπάρκεια προκαλείται από καρδιακή προσβολή