Σύμφωνα με τους επιστήμονες της mayo clinic η νόσος του Χασιμότο επηρεάζει κυρίως γυναίκες μέσης ηλικίας, αλλά επίσης μπορεί να συμβεί σε άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και σε παιδιά.
Όπως εξηγούν οι ειδικοί ο θυρεοειδής αδένας είναι μέρος του ενδοκρινικού συστήματος, το οποίο παράγει ορμόνες που συντονίζει πολλές από τις δραστηριότητές του σώματός σας.
Η προκύπτουσα φλεγμονή από τη νόσο του Hashimoto, επίσης γνωστή ως χρόνια λεμφοκυτταρική θυρεοειδίτιδα, συχνά οδηγεί σε υπολειτουργία του θυρεοειδούς αδένα (υποθυρεοειδισμός).
Συμπτώματα
Μπορεί να μην παρατηρήσετε συμπτώματα της νόσου του Hashimoto στην αρχή, ή μπορεί να παρατηρήσετε ένα πρήξιμο στο μπροστινό μέρος του λαιμού σας (βρογχοκήλη).
Η νόσος του Hashimoto συνήθως εξελίσσεται αργά με το πέρασμα των ετών και προκαλεί χρόνιες βλάβες του θυρεοειδούς, εξηγούν οι ειδικοί της mayo clinicμε αποτέλεσμα την πτώση στα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα.
Τα συμπτώματα είναι όμοια με εκείνα της υπολειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα (υποθυρεοειδισμός):
- Κόπωση και νωθρότητα
Αυξημένη ευαισθησία στο κρύο
Δυσκοιλιότητα - Χλωμό, ξηρό δέρμα
Πρησμένο πρόσωπο
Βραχνή φωνή
Άλλα σημάδια περιλαμβάνουν:
- Ανεξήγητη αύξηση του σωματικού βάρους, που συμβαίνει σπάνια και δεν υπερβαίνει τα 5-10 κιλά, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι από κατακράτηση υγρών.
- Μυϊκοί πόνοι, ευαισθησία στην αφή και ακαμψία, ιδιαίτερα στους ώμους και τους γοφούς
- Πόνος και δυσκαμψία στις αρθρώσεις και πρήξιμο στα γόνατά ή στις μικρές αρθρώσεις στα χέρια και τα πόδια
Μυϊκή αδυναμία, ειδικά στα κάτω άκρα
Υπερβολική ή παρατεταμένη έμμηνος ρύση
Κατάθλιψη
Η ασυμπτωματική βακτηριουρία είναι η απομόνωση μεγάλου αριθμού βακτηρίων από ένα δείγμα ούρων ασθενούς που δεν έχει παρουσιάσει συμπτώματα ουρολοίμωξης.
Κλινικοί Ορισμοί
Τα ούρα είναι συνήθως στείρα, ωστόσο συχνά προσφέρουν πρόσφορο έδαφος για τον πολλαπλασιασμό βακτηρίων που εισέρχονται στην ουροδόχο κύστη και δεν καταστρέφονται.
Η λήψη ενός καθαρού δείγματος ούρων δεν είναι πάντοτε εύκολη υπόθεση, επομένως έχουν καθοριστεί ειδικά ποσοτικά όρια για να διαχωριστεί η βακτηριουρία της ουροδόχου κύστεως από την μόλυνση της ουρήθρας.
Ως ασυμπτωματική βακτηριουρία ορίζεται η απομόνωση μίας συγκεκριμένης ποσότητας βακτηρίων σε ένα δείγμα ούρων που έχει συλλεχθεί σωστά σε ένα άτομο που δεν έχει συμπτώματα ουρολοίμωξης.
Τα ποσοτικά όρια διαφέρουν μεταξύ καθαρού δείγματος και δείγματος από καθετήρα.
Η παρουσία πυουρίας δεν επαρκεί για τη διάγνωση της βακτηριουρίας.
Καθαρό δείγμα ούρων
Γυναίκες – Η ασυμπτωματική βακτηριουρία στις γυναίκες διαγιγνώσκεται μετά από δύο συνεχόμενα δείγματα ούρων που έχουν ληφθεί σωστά και στα οποία έχει απομονωθεί ο ίδιος μικροοργανισμός σε ποσότητες πάνω από συγκεκριμένα όρια.
Ο ορισμός αυτός έχει βασιστεί σε έρευνες με ασυμπτωματικούς ασθενείς. Στους ασθενείς αυτούς φάνηκε ότι οι 2 συνεχόμενες, θετικές σε ένα μικροοργανισμό, μετρήσεις προέβλεπαν 3η θετική μέτρηση σε ποσοστό 95%. Επομένως, οι 2 θετικές μετρήσεις επαρκούν για να τεθεί η διάγνωση της βακτηριουρίας ουροδόχου κύστεως.
Άνδρες – Η ασυμπτωματική βακτηριουρία στους άντρες διαγιγνώσκεται με ένα δείγμα ούρων που έχει ληφθεί σωστά και στο οποίο απομονώθηκε ένας μικροοργανισμός σε συγκεκριμένη ποσότητα. Γενικότερα στους άντρες, η λήψη καθαρού δείγματος ούρων είναι ευκολότερη.
Δείγμα από καθετήρα
Στο δείγμα ούρων από καθετήρα τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες χρειάζεται ένα μόνο θετικό δείγμα για να τεθεί η διάγνωση της ασυμπτωματικής βακτηριουρίας.
Το δείγμα αυτό πρέπει να περιέχει ποσότητες του μικροοργανισμού μεγαλύτερες από τα καθορισμένα όρια.
Το όριο για να τεθεί η διάγνωση της βακτηριουρίας είναι υψηλότερο αν ο ασθενής είναι ασυμπτωματικός. Αυτό γίνεται για να προληφθεί η χρήση των αντιμικροβιακών φαρμάκων.
Επιδημιολογία
Γυναίκες – Η συχνότητα της ασυμπτωματικής βακτηριουρίας στις υγιείς γυναίκες αυξάνεται με την ηλικία. Επηρεάζει το 20% των γυναικών ηλικίας άνω των 80 ετών. Αρκετές έρευνες έχουν δείξει ότι η σεξουαλική δραστηριότητα αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης της νόσου. Στις υγιείς νεαρές γυναίκες η ασυμπτωματική βακτηριουρία διαρκεί λιγότερο από μερικές εβδομάδες.
Η συχνότητα της νόσου στις διαβητικές γυναίκες είναι 8-14% και συνήθως σχετίζεται με την παρουσία επιπλοκών του διαβήτη και όχι τόσο με τον έλεγχο της γλυκόζης.
Άντρες – Η ασυμπτωματική βακτηριουρία είναι σπάνια μεταξύ των υγιών ανδρών ναρής ηλικίας. Στους ενήλικες άνω των 75 ετών, η συχνότητα κυμαίνεται από 6-15%. Τα ποσοστά ασυμπτωματικής βακτηριουρίας δεν είναι υψηλότερα στους διαβητικούς άνδρες.
Παθοφυσιολογία
Η απουσία των συμπτωμάτων στην ασυμπτωματική βακτηριουρία αποδίδεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παθογόνου, του ατόμου ή και των 2.
Η μικροβιολογία της ασυμπτωματικής βακτηριουρίας ομοιάζει αυτή της κυστίτιδας και της πυελονεφρίτιδας, ωστόσο κάποια στελέχη βακτηρίων μπορεί να παρουσιάζουν μικρές μεταλλάξεις που διευκολύνουν την εμφάνιση της νόσου. Για παράδειγμα, η προσκόλληση βακτηρίων μέσω προεκβολών φαίνεται ότι είναι σημαντικός παράγοντας για την εγκατάσταση και τον πολλαπλασιασμό τους με αποτέλεσμα την εκδήλωση συμπτωματικής λοίμωξης. Κάποια βακτηριακά στελέχη με μειωμένη ικανότητα έκθεσης προεκβολών φάινεται ότι αναπτύσσονται γρήγορα, γεγονός που συνήθως προκαλεί ασυμπτωματική βακτηριουρία.
Εναλλακτικά, ορισμένα βακτηριακά στελέχη που ενοχοποιούνται για την ασυμπτωματική βακτηριουρία είναι λιγότερο λοιμογόνα και δεν θεωρούνται απαραιτήτως παθογόνα. Για παράδειγμα, ορισμένα στελέχη της Escherichia coli που έχουν απομονωθεί από τραυματισμούς της σπονδυλικής στήλης σε ασθενείς με ασυμπτωματική βακτηριουρία φαίνεται ότι προκαλούν λιγότερα συμπτώματα σε σχέση με στελέχη που ενοχοποιούνται για ουρολοιμώξεις. Ακόμα και αν τα πρώτα στελέχη πολλαπλασιαστούν είναι σπάνιο να προκαλέσουν σοβαρή λοίμωξη.
Η απουσία συμπτωμάτων στους ασθενείς με ασυμπτωματική βακτηριουρία μπορεί επίσης να οφείλεται σε διαταραχές στην απόκριση του ξενιστή.
Ποιοι χρειάζονται θεραπεία;
- Εγκυμοσύνη: Οι προληπτικές εξετάσεις και η θεραπεία για την ασυμπτωματική βακτηριουρία είναι απαραίτητη για τις έγκυες γυναίκες.
- Χειρουργικές επεμβάσεις του ουροποιητικού συστήματος: Η διάγνωση και θεραπεία της ασυμπτωματικής βακτηριουρίας είναι απαραίτητη σε ασθενείς που θα κάνουν χειρουργείο στον προστάτη ή σε άλλα όργανα του ουροποιητικού συστήματος, ειδικά αν τραυματιστεί το βλενογόννο.
- Αποδέκτες νεφρικού μοσχεύματος: Η ασυμπτωματική βακτηριουρία πρέπει να διαγνωστεί και να αντιμετωπιστεί τους 3 πρώτους μήνες μετά από μία μεταμόσχευση νεφρού.
Ποιοι ΔΕΝ χρειάζονται θεραπεία;
Η ασυμπτωματική βακτηριουρία δεν απαιτεί αντιμετώπιση σε άτομα που δεν ανήκουν σε μία από τις παραπάνω τρεις κατηγορίες.
Καμία έρευνα δεν έχει δείξει ότι η θεραπεία της ασυμπτωματικής βακτηριουρίας μειώνει την πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων, επιπλοκών ή θανάτου σε κατά τα άλλα υγιή άτομα.
Η μη χορήγηση θεραπείας για την ασυμπτωματική βακτηριουρία βοηθά επίσης στην πρόληψη της ανάπτυξης μικροβιακής αντοχής.
Η πνευμονία είναι μια απειλητική για τη ζωή λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος, που προσβάλλει παιδιά και ενήλικες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Προκαλεί θνητότητα μεγαλύτερη του 15% στους ευαίσθητους πληθυσμούς (βρέφη, μικρά παιδιά, ηλικιωμένους, καπνιστές, ασθενείς με χρόνια νοσήματα, όπως σακχαρώδης διαβήτης, άσθμα, ΧΑΠ, καρδιαγγειακά νοσήματα, αλκοολικά άτομα κ.λπ.), ωστόσο μπορεί να επηρεάσει εξίσου και υγιείς ανθρώπους που γυμνάζονται, τρώνε υγιεινά και γενικά φροντίζουν τον εαυτό τους.
Kάθε χρόνο καταγράφονται στην Ευρώπη 3 εκατομμύρια περιστατικά πνευμονίας, από τα οποία το 1 εκατομμύριο χρήζει νοσηλείας στο νοσοκομείο.
Η πνευμονιοκοκκική πνευμονία κοστίζει κάθε χρόνο στην Ε.Ε. των 28 περί τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ με εκείνους που οφείλονται τα τροχαία δυστυχήματα και 90 φορές περισσότερους θανάτους από ό,τι η γρίπη.
Παρ΄ όλα αυτά, λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τι μπορεί να προκαλέσει η πνευμονία και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ξέρουν ότι μπορούν με ένα εμβόλιο να προστατευθούν από τη λοίμωξη και τις επιπλοκές της.
Όπως έδειξε η έρευνα PneuVUE (Αdult Pneumonia Vaccine Understanding in Europe), που πραγματοποιήθηκε σε 9.000 ενήλικες από 9 χώρες της Ε.Ε. (ανάμεσά τους και η Ελλάδα), ενώ 9 στους 10 ερωτηθέντες μεγαλύτερης ηλικίας ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν τι είναι η πνευμονία, μόνο το 43% γνωρίζει ότι αυτή μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο.
Επιπλέον, το 54% θεωρεί ότι έχει μικρό κίνδυνο να προσβληθεί- έτσι, μόλις το 48% γνωρίζει για τον προληπτικό εμβολιασμό και μόλις το 21% των ατόμων υψηλού κινδύνου έχει εμβολιαστεί.
Δυστυχώς, το 27% των ηλικιωμένων που έλαβαν μέρος στη μελέτη (από το σύνολο των χωρών) δήλωσαν ότι αποφεύγουν τα εμβόλια, επειδή δεν πιστεύουν ότι είναι ασφαλή.
Στην Ελλάδα, κραταιά είναι επίσης η αντίληψη ότι η πνευμονία δεν μπορεί να προσβάλει τα υγιή άτομα (ποσοστό 28% έναντι π.χ. 9% στη Μεγάλη Βρετανία).
Το 98% των συμμετεχόντων φαίνεται να πιστεύουν ότι με το να διατηρούν τη γενική τους υγεία, μπορούν να αποφύγουν την πνευμονία.
Το 95% θεωρεί πως τα ίδια αποτελέσματα μπορεί να έχει κόβοντας το τσιγάρο ή φορώντας ζεστά ρούχα (82%), ενώ μόλις 7 στους 10 θεωρούν αποτελεσματικό μέτρο προστασίας τον εμβολιασμό.
Ο εμβολιασμός είναι μια από τις σημαντικότερες πράξεις που πραγματοποιούνται για το συμφέρον των ανθρώπων, προκειμένου τα προστατευτούν από σοβαρά λοιμώδη νοσήματα.
Προλαμβάνει 2-3 εκ. θανάτους κάθε χρόνο και αποτελεί μία από τις πλέον επιτυχημένες και αποδοτικές από άποψη κόστους παρεμβάσεις δημόσιας υγείας.
Ο εμβολιασμός παρέχει την καλύτερη προστασία ενάντια σε ασθένειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν όχι μόνο σε σοβαρά προβλήματα υγείας, με ό,τι συνεπάγεται αυτό και σε οικονομικό επίπεδο.
Ο ρόλος των γιατρών και των άλλων επαγγελματιών υγείας, όπως των νοσοκόμων και των φαρμακοποιών στην ευαισθητοποίηση των ασθενών, κυρίως δε στις ομάδες υψηλού κινδύνου, είναι σημαντικός.
Από αυτούς που έχουν εμβολιαστεί, το 50% αναφέρουν ότι το έκαναν επειδή του το σύστησε ο γιατρός.
Πιο ευαισθητοποιημένοι μοιάζουν να είναι οι ασθενείς οι οποίοι πάσχουν ήδη από κάποια χρόνια, πνευμονολογική πάθηση.
Το 13δύναμο συζευγμένο εμβόλιο κατά του πνευμονιόκοκκου κυκλοφόρησε πριν από λίγα χρόνια στην Ελλάδα και παρέχει προστασία από τους 13 πιο σημαντικούς ορότυπους που προκαλούν την πνευμονιοκοκκική νόσο.
Στην Ελλάδα, ο εμβολιασμός για την πρόληψη της πνευμονιοκοκκικής νόσου είναι ενταγμένος στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών (ΕΠΕ) και παρέχεται δωρεάν για όλους τους ενήλικες άνω των 65 ετών, καθώς και για τα άτομα 18 έως 64 ετών που ανήκουν στις ομάδες κινδύνου, όπως οι συστηματικοί καπνιστές, οι ασθενείς με χρόνια καρδιακά, μεταβολικά και αναπνευστικά νοσήματα, και οι ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς.
Ο εμβολιασμός των ενηλίκων είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της υγιούς γήρανσης και αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όσο ο πληθυσμός γερνά και το ανοσοποιητικό του σύστημα φθίνει, αλλά και όσο αυξάνει η μικροβιακή αντοχή (ειδικά στη χώρα μας), που καθιστά την αντιμετώπιση της πνευμονιοκοκκικής νόσου ολοένα και πιο δύσκολη.
Ο εμβολιασμός μειώνει τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα, βελτιώνοντας έτσι, την ποιότητα ζωής. Εκτός από τον εμβολιασμό για τον πνευμονιόκοκκο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει τον εμβολιασμό των ενηλίκων με τα εμβόλια κατά της γρίπης, του τετάνου και του κοκίτη.
Άλλοι πυλώνες της υγιούς γήρανσης είναι η τακτική άσκηση, η αποχή από το κάπνισμα, η ισορροπημένη διατροφή και οι προληπτικές εξετάσεις.
Ποιοι κινδυνεύουν περισσότερο από πνευμονία;
- τα άτομα άνω των 65 ετών
- οι συστηματικοί καπνιστές
- τα άτομα που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ
- οι ασθενείς με ανοσοκαταστολή
- τα άτομα που πάσχουν από χρόνιες πνευμονικές παθήσεις
- τα άτομα που πάσχουν από χρόνια νοσήματα, όπως διαβήτη, άσθμα, ΧΑΠ, καρδιαγγειακά νοσήματα, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, χρόνια ηπατική νόσο κ.ά.
- τα βρέφη και τα μικρά παιδιά.
Η λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος είναι μία απο τις συχνότερες λοιμώξεις της παιδικής ηλικίας η οποία μπορεί να αφήσει μόνιμη νεφρική βλάβη σε ποσοστό περίπου 17%.
Η συχνότητα ποικίλλει κατά ηλικία και από τα μέχρι τώρα στοιχεία φαίνεται ότι 8% των κοριτσιών και 2% των αγοριών θα παρουσιάσουν μία τουλάχιστον ουρολοίμωξη κατά την διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας.
Στα νεογνά, η συχνότητα κυμαίνεται από 1- 1.4% με υπεροχή των αγοριών (3-5 : 1).
Στη βρεφική ηλικία η συχνότητα της συμπτωματικής και ασυμπτωματικής ουρολοίμωξης αφορά το 4% των αγοριών και το 2% των κοριτσιών.
Η ουρολοίμωξη μπορεί να είναι εμπύρετη ή απύρετη, να εντοπίζεται στο κατώτερο ή ανώτερο ουροποιητικό.
Στο κατώτερο εκδηλώνεται ως οξεία κυστίτιδα, ουρηθρίτιδα ή ασυμπτωματική βακτηριουρία.
Στό ανώτερο μπορεί να προσβάλλει την νεφρική πύελο (πυελίτιδα) ή/και το νεφρικό παρέγχυμα οριζόμενη οξεία πυελονεφρίτιδα, εστιακή ή καθολική νεφρονία ή απόστημα ενδονεφρικό μονήρες ή πολλαπλό.
Στήν οξεία κυστίτιδα, ο πυρετός δεν ξεπερνά τους 38º C, ενώ στην εντόπιση στο ανώτερο ουροποιητικό μπορεί να κυμανθεί σε υψηλότερα επίπεδα και με την συνοδεία ρίγους.
Μετά την ηλικία των 2 ετών η οξεία κυστίτιδα είναι συχνή κυρίως στα κορίτσια.
Χρησιμοποιούμε τον όρο υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις γιά 2 ή περισσότερα επεισόδια οξείας πυελονεφριτιδας ή 1 επεισόδιο οξείας πυελονεφρίτιδας και 1 ή περισσότερα επεισόδια κυστίτιδας ή για 3 ή περισσότερα επεισόδια κυστίτιδας.
Πυρετός >39º, ανωμαλίες του ουροποιητικού στο υπερηχογράφημα και μικροοργανισμοί άλλοι του κολοβακτηριδίου αυξάνουν την πιθανότητα δημιουργίας νεφρικής ουλής και ιδιαίτερα η παρουσία κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης μεγάλου βαθμού (4ου και 5ου ).
Προδιαθεσικοί παράγοντες για ουρολοίμωξη είναι
1. οι συγγενείς ανωμαλίες του ουροποιητικού με προεξάρχουσα την κυστεοουρητηρική παλινδρόμιση (ΚΟΠ) και τις αποφρακτικές ουροπάθειες
2.οι συμφύσεις της πόσθης στα άρρενα νεογνά και βρέφη που ευνοούν την προσκόλληση της μικροβιακής χλωρίδας στην περιουρηθρική περιοχή
3.η έλλειψη μητρικού θηλασμού.Το μητρικό γάλα περιέχει πολλούς ανοσολογικούς παράγοντες και γαλακτοβάκιλλους.
3. η σύμμιση χειλέων του αιδοίου στα κορίτσια
4. η δυσκοιλιότητα
5. η νεφρολιθίαση και υπερασβεστιουρία
6. η Νευρογενής κύστη.
Τα συμπτώματα ποικίλλουν ανά ηλικία
1. Νεογνά και βρέφη μικρότερα των 2 μηνών εμφανίζουν πυρετό, ανορεξία, παρατεινόμενο ίκτερο, αιματουρία, διάρροιες ή εμέτους, ανησυχία, κοιλιακό άλγος ή ανεπαρκή πρόσληψη βάρους μεμονομένα ή σε συνδυασμό.
2.Βρέφη και παιδιά 2 μηνών – 2 ετών.
Ανορεξία, πυρετό, εμέτους, δύσοσμα ούρα, αιματουρία, κοιλιακό άλγος ή ανησυχία.
3.Παιδιά > 2 ετών.Πλήν των συμπτωμάτων της προηγούμενης ομάδας προστίθεται το σύμπτωμα του υπερηβικού άλγους, τα δυσουρικά ενοχλήματα, άλγος στην νεφρική χώρα, δευτεροπαθής ενούρηση και μικροαπώλειες ούρων.
Κριτήρια γιά την διάγνωση είναι ή παρουσία πυοσφαιρίων και μικροβίων στη μικροσκοπική εξέταση και ή θετική καλλιέργεια ούρων.
Η λήψη μη επιμολυσμένου δείγματος ούρων από βρέφη και μικρά παιδιά γίνεται με τους εξής τρόπους
α. Υπερηβική Παρακέντηση κυρίως όταν επείγει η έναρξη αντιβίωσης, ιδιαίτερα σε νεογνά και μικρά βρέφη
β. Καθετηριασμό της ουροδόχου κύστης.
γ. Στείρο σακκουλάκι που προσκολλάται υπο άσηπτες συνθήκες στην περινεϊκή χώρα
δ. Λήψη ούρων από ελεύθερη ούρηση (λήψη ούρων στον αέρα) κυρίως στα βρέφη.
Ο συνήθης εργαστηριακός έλεγχος περιλαμβάνει 1. Γενική αίματος και CRP 2.Καλλιέργεια αίματος επί πυρετού με υποψία μικροβιαιμίας ή σηψαιμίας 3. Δείκτες νεφρικής λειτουργίας ( Ουρία, Κρεατινίνη )
4. Ηλεκτρολύτες ορού
Η θεραπεία πρέπει να αρχίσει αμέσως μετά την λήψη ή/και τα αποτελέσματα της εξέτασης των ούρων.
Ανάλογα με την ηλικία και την γενική κατάσταση του βρέφους και παιδιού θα αποφασισθεί η εισαγωγή στο νοσοκομείο ή η θεραπεία στο σπίτι.
Νοσηλεία στο νοσοκομείο ενδείκνυται :
1. Νεογνό με εμπύρετη ή απύρετη ουρολοίμωξη
2. Βρέφη μικρότερα των 2 μηνών με εμπύρετη ουρολοίμωξη
3. Βρέφη με εικόνα μικροβιαιμίας ή σηψαιμίας
4. Βρέφη και παιδιά που δεν δύνανται να λάβουν υγρά ή φάρμακα από το στόμα.
5. Ασθενείς με ενδείξεις αποφρακτικής ουροπάθειας ή σημαντική υποκείμενη νόσο
Η επιλογή της αντιμικροβιακής αγωγής θα εξαρτηθεί από τον τύπο του παθογόνου μικροοργανισμού, την κλινική εικόνα και την ηλικία του παιδιού.
Βακτηρίδια είναι η πιο συνήθης αιτία ουρολοιμώξεων αλλά και κόκκοι, μύκητες και ιοί.
Το κολοβακτηρίδιο κατέχει την 1η θέση με ποσοστό 75-90% και ακολουθούν η κλεμψιέλλα, ο πρωτέα , ο εντερόκοκκος, η ψευδομονάδα κ.αλ.
Η διάρκεια θεραπείας για την οξεία πυελονεφρίτιδα κυμαίνεται κατά περίπτωση από 7 – 14 ημέρες ενώ για την οξεία κυστίτιδα 3 – 7 ημέρες, με μέσο όρο τις 4 ημέρες.
Ο Ακτινολογικός έλεγχος του ουροποιητικού που ενδεικνυται κατά την διάρκεια της θεραπείας ή μετα το πέρας αποτελεί αντικείμενο μεγάλης συζήτησης και διαφορετικών τακτικών από μεγάλα κέντρα που χαράζουν τις κατευθηντήριες οδηγίες σήμερα. Ο συγκερασμός των απόψεων διαμορφώνεται ως κάτωθι
1. Κάθε νεογνό με ουρολοίμωξη θα ελεγχθεί με υπερηχογράφημα και κυστεογραφία
2. Υπερηχογράφημα νεφρών, ουρητήρων, κύστης
α. Βρέφη και παιδιά κάθε ηλικίας μετα εμπύρετη ή απύρετη ουρολοίμωξη
β. Καθυστέρηση στην ανταπόκριση στην αντιβιοτική αγωγή για > 2 ημέρες
γ. Ανώμαλη ροή ή ακτίνα ούρων
δ.Ψηλαφητή κοιλιακή ή κυστική διόγκωση
ε.Υποτροπή εμπύρετης ουρολοίμωξης μετά ικανοποιητική θεραπεία της 1ης
στ.’Ατυπο ιστορικό νόσου
ζ. Ανεπαρκής μελλοντική παιδιατρική παρακολούθηση
3. Κυστεογραφία μετά την 1η εμπύρετη ουρολοίμωξη
α. όταν το υπερηχογράφημα αποκαλύψει ανατομικές ανωμαλίες
β. Επιπεπλεγμένες ή άτυπες περιπτώσεις
γ. ‘Οταν ο παθογόνος μικροοργανισμός της εμπύρετης ουρολοίμωξης δεν είναι κολοβακτηρίδιο
δ. Οικογενειακό ιστορικό κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης
4. Κυστεογραφία συνιστάται μετά το δεύτερο επεισόδιο ουρολοίμωξης ή σε υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις σε βρέφη και παιδιά κάτω των 3 ετών
Στατικό Σπινθηρογράφημα νεφρών (DMSA) θα γίνει σε βρέφη και παιδιά έως 3 ετών όταν έχουν άτυπη ουρολοίμωξη ή υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις και σε παιδιά > 3 ετών με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις. Ακολουθεί 4- 6 μήνες μετά την λοίμωξη.
Τρόποι για την αποφυγή υποτροπών ουρολοίμωξης είναι οι κατωτέρω:
1.Η χημειοπροφύλαξη είναι η χορήγηση μικρής μη θεραπευτικής δόσης αντιβιοτικού το οποίο απεκκρίνεται από τους νεφρούς και εξασφαλίζει υψηλή πυκνότητα στα ούρα η οποία εμποδίζει την ανάπτυξη των μικροβίων στην κύστη και την άνοδο στο ανώτερο ουροποιητικό.
Η άποψη που διαμορφώνεται σήμερα είναι ότι προσφέρει όφελος σε μεγάλου βαθμού κυστεοουρητηρικές παλινδρομήσεις (4ου – 5ου βαθμού). Συνιστάται σε κορίτσια < 2 ετών με κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση > 2ου βαθμού ενώ στα αγόρια της ίδιας ηλικίας σε ΚΟΠ > 3ου βαθμού και σε παρουσία σημαντικών ανατομικών ανωμαλιών του ουροποιητικού.
Επίσης σε υποτροπιάζουσες συμπτωματικές ουρολοιμώξεις.
2 .Επαρκής υγιεινή της ουρογεννητικής περιοχής
3 .’Αφθονη πρόσληψη υγρών και συχνή ούρηση
4 .Διατροφή πλούσια σε ίνες για την αποφυγή δυσκοιλιότητας
5.Προβιοτικά. Δεν υπάρχουν επαρκώς τεκμηριωμένες μελέτες που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά τους. Δεν φαίνεται να υπερέχουν των αντιβιοτικών και ίσως υπερέχει ο συνδυασμός των δύο. Η χρήση τους συχνά εξατομικεύεται.
6. Κράνμπερι σε χυμό ή χάπια. Δεν έχει τεκμηριωθεί η χρήση τους στην παιδική ηλικία.
7. Περιτομή.Τα εως τώρα δεδομένα δείχνουν ότι η περιτομή ελλατώνει σημαντικά τις υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις. Δεν υποστηρίζεται η αγωγή σε υγιή αγόρια γιατί πρέπει να γίνουν 111 περιτομές για να αποτραπεί 1 επεισόδιο ουρολοίμωξης. Στα αγόρια όμως με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις που δεν περιορίζονται με τις συνήθεις μεθόδους ή με κυστεοουρητητική παλινδρόμιση ≥ 3ου βαθμού έχει ένδειξη η περιτομή με ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Βιταμίνη Α
Πώς μας βοηθάει:
Συμβάλλει στη θεραπεία διαφόρων δερματικών παθήσεων, και ίσως προστατεύει από κάποιες μορφές καρκίνου.Είναι χρήσιμη για την όραση και θεωρείται ότι βελτιώνει την ικανότητα να βλέπουμε στο σκοτάδι.
Πηγές:
Συκώτι μοσχαρίσιο, συκώτι από αρνί, συκώτι κοτόπουλου, καρότα, γλυκοπατάτα με φλούδα, νιφάδες καλαμποκιού, βρόμη, σπανάκι βραστό. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Βιταμίνη C
Πώς μας βοηθάει:
Η βιταμίνη C διαθέτει αντιοξειδωτική δράση, ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, ενώ παράλληλα συμβάλλει στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων. Επίσης αυξάνει την απόδοση του οργανισμού και συμμετέχει και στη μετατροπή των θερμίδων σε ενέργεια. Η βιταμίνη C συμβάλλει τέλος στην πρόληψη των ιώσεων και των κρυολογημάτων, και είναι χρήσιμη για τα οστά και τα δόντια.
Πηγές:
Πορτοκάλια, ακτινίδια, μπρόκολο, ρόδια, φράουλες. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Βιταμίνη Ε
Πώς μας βοηθάει:
Διαθέτει ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, είναι απαραίτητη για τη γονιμότητα και χρήσιμη για το καρδιαγγειακό μας σύστημα, προστατεύει τα αγγεία από την αρτηριοσκλήρυνση. Ακόμη είναι χρήσιμη στην επούλωση των πληγών. Τέλος θεωρείται ότι συμβάλλει στη διατήρηση της αρτηριακής μας πίεσης σε φυσιολογικά επίπεδα. Θωρείται ότι μπορεί να είναι χρήσιμη στην πρόληψη του καρκίνου, της νόσου αλτσχάιμερ και των καρδιακών προβλημάτων.
Πηγές:
Σπανάκι, ηλιόσποροι, σιτηρά ολικής αλέσεως, ελαιόλαδο. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Bιταμίνες του συμπλέγματος Β:
Βιταμίνη Β1
Πώς μας βοηθάει:
Μεταξύ άλλων ρυθμίζει την όρεξη και θεωρείται ότι ενισχύει την πνευματική μας διαύγεια. Είναι χρήσιμη για την καρδιά και απαραίτητη για τη θεραπεία της αναιμίας. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Πηγές:
Δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, μαύρο ρύζι, και τα περισσότερα θαλασσινά, αποτελούν καλές πηγές της συγκεκριμένης βιταμίνης.
Βιταμίνη Β2
Πώς μας βοηθάει:
Είναι απαραίτητη στον οργανισμό για την παραγωγή ενέργειας, την επιδερμίδα και την κυτταρική αναπνοή. Θωρείται ότι συμβάλλει στην αύξηση των αθλητικών επιδόσεων.
Πηγές:
Συκώτι, αμύγδαλα, μανιτάρια, σολομός, γάλα, μαγιά. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Βιταμίνη Β3
Πώς μας βοηθάει:
Συμβάλλει στην απομάκρυνση των τοξινών από το σώμα και προστατεύει τον οργανισμό από μολύνσεις. Ακόμη συμβάλλει στη μείωση της χοληστερίνης, και προστατεύει από καρδιακές παθήσεις. Τέλος είναι χρήσιμη στην πέψη.
Πηγές:
Τόνος, συκώτι, μαγιά μπίρας, φιστίκια, κρέας. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Βιταμίνη Β5
Πώς μας βοηθάει:
Είναι απαραίτητη για την επούλωση των τραυμάτων, ενώ συμβάλλει στη μείωση της χοληστερόλης και την αντιμετώπιση της αρθρίτιδας. Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε την κούραση.
Πηγές:
Συκώτι, πέστροφες, ηλιόσποροι, ρέγκα, καρύδια, γαρίδες, δημητριακά ολικής αλέσεως. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Βιταμίνη Β6
Πώς μας βοηθάει:
Θεωρείται ότι προστατεύει από καρκίνο και στειρότητα. Βοηθάει στον έλεγχο του διαβήτη και στην ανακούφιση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης. Έχει διουρητική δράση, και θεωρείται απαραίτητη για την παραγωγή αντισωμάτων
Πηγές
Μαγιά μπίρας, συκώτι, λάχανο, αυγά, πεπόνι. Επίσης μπορείτε να τη βρείτε ως συμπλήρωμα διατροφής.
Πρόκειται για 4 μικρούς αδένες στο μέγεθος “φακής” που βρίσκονται πίσω από το θυρεοειδή αδένα. Οι αδένες αυτοί παράγουν μια ορμόνη που λέγεται παραθορμόνη και ρυθμίζει τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.
Σπάνια σε μερικούς ανθρώπους κάποιος από αυτούς τους αδένες μπορεί να υπερτραφεί. Αυτό σημαίνει ότι παράγει περισσότερη παραθορμόνη από ότι χρειάζεται ο οργανισμός.
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Συνήθως οι περισσότεροι ασθενείς με υπερπαραθυρεοειδισμό δεν έχουν συμπτώματα.
Το πρόβλημα ανακαλύπτεται τυχαία, όταν σε κάποια εξέταση αίματος το ασβέστιο βρίσκεται αυξημένο.
Σε κάποιους άλλους ασθενείς μπορεί η νόσος να δώσει συμπτώματα και συνήθως αυτά είναι πέτρες στους νεφρούς ή οστεοπόρωση.
ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Μια απλή εξέταση αίματος αρκεί για να τεθεί η διάγνωση. Ένα υπερηχογράφημα μπορεί να επιβεβαιώσει τη θέση του παραθυρεοειδή αδένα που έχει υπερτραφεί.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Συνήθως η θεραπεία της νόσου είναι χειρουργική.
Η ομάδα μας εφαρμόζει επαναστατικές ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές.
Εντοπίζουμε και αφαιρούμε μόνο τον αδένα που έχει υπερτραφεί, αφήνοντας τους άλλους ανέπαφους.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ
Η πρόγνωση της νόσου αφού αντιμετωπισθεί είναι εξαιρετική.
Με τις καινούργιες θεραπευτικές τεχνικές που εφαρμόζουμε το πρόβλημα λύνεται εύκολα, σχετικά ανώδυνα και οριστικά.
Η αιματουρία, ο πόνος στην ούρηση, μια οξεία λοίμωξη είναι λόγοι που μας οδηγούν στον ουρολόγο και έχουν ως βάση την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη
Ο προστάτης αδένας είναι ένα όργανο του άνδρα που βρίσκεται στη βάση της ουροδόχου κύστης και περιβάλλει το αρχικό τμήμα της ουρήθρας.
Με την πάροδο της ηλικίας υπερτρέφεται και δημιουργεί προβλήματα στην ομαλή έξοδο των ούρων από την κύστη.
Αναγκάζεστε να πάτε στην τουαλέτα συχνά (συχνουρία);
Ξυπνάτε τη νύχτα πολλές φορές για να ουρήσετε, σε σημείο να διαταράσσεται ο ύπνος (νυκτουρία);
Δυσκολεύεστε να συγκρατήσετε τα ούρα σας όταν έχετε επιθυμία για ούρηση (επιτακτική ούρηση-ακράτεια);
Έχετε δυσκολία στην έναρξη της ούρησης (δυσουρία);
Νιώθετε ότι η κύστη σας δεν αδειάζει;
Η ούρηση διακόπτεται και ξαναρχίζει και η ροή είναι κακή;
Αυτά είναι τα υποκειμενικά ενοχλήματα που θα ακούσουμε από έναν ασθενή και, σε κάποιες περιπτώσεις, να μας τα περιγράφει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο, σαφές δείγμα ότι η κοινωνική και επαγγελματική του ζωή αρχίζουν να επηρεάζονται από αυτά.
Η αιματουρία, ο πόνος στην ούρηση, μια οξεία λοίμωξη είναι λόγοι που μας οδηγούν στον ουρολόγο και έχουν ως βάση την καλοήθη υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ).
Τέλος, η επίσχεση ούρων είναι η αδυναμία κένωσης της κύστης και συνοδεύεται από πολύ πόνο, αγωνία και αποτελεί επείγουσα ανάγκη να πάμε στο γιατρό και συνήθως έχει ως βάση την ΚΥΠ.
Η διάγνωση
Η δακτυλική εξέταση είναι ο παλαιότερος και από τους πιο αξιόπιστους τρόπους να υπολογίσουμε το μέγεθος του προστάτη και την πιθανότητα να υπάρχει κακοήθεια, εκτιμώντας τη σύσταση και τη σκληρία του αδένα. Επίσης:
- Το υπερηχογράφημα, κυρίως το διακοιλιακό, μας δείχνει το μέγεθος του προστάτη, τη σύστασή του και το υπόλειμμα των ούρων μετά την ούρηση. Το διορθικό υπερηχογράφημα είναι εξέταση που μας απεικονίζει καλύτερα τον προστάτη, μας δείχνει καλύτερα τη σύστασή του, δεν πρέπει να είναι εξέταση ρουτίνας και συνιστάται σε περίπτωση που υπάρχει η υποψία καρκίνου του προστάτη.
- Η ουρομετρία είναι ένας τρόπος απεικόνισης της ούρησης, χρήσιμη εξέταση χωρίς να είναι απόλυτα απαραίτητη παντού.
- Γενική ούρων-καλλιέργεια ούρων και μέτρηση του PSA είναι εργαστηριακές εξετάσεις που είναι στην πρωτιά του ελέγχου. Επιβάλλεται να σημειώσουμε ότι το PSA είναι δείκτης που αφορά στον καρκίνο του προστάτη. Είναι δείκτης που δεν μας λέει αν έχουμε καρκίνο του προστάτη, αλλά αν πρέπει να ψάξουμε και να κάνουμε βιοψία. Πρέπει να είναι μια εξέταση ρουτίνας για τους άνδρες. Η εκτίμηση του PSA πρέπει να γίνεται με σύνεση από τον ουρολόγο, ο οποίος θα συνεκτιμήσει και άλλες παραμέτρους.
Η θεραπεία
Η παρακολούθηση ενός άνδρα με αρχόμενα προβλήματα υπερπλασίας προστάτη είναι ίσως η πιο λογική αντιμετώπιση.
Δεν είναι απαραίτητο με τα πρώτα ενοχλήματα να λαμβάνει αγωγή και κυρίως να οδηγείται σε χειρουργική επέμβαση.
Συνήθως η πρώτη επιλογή θεραπείας είναι η φαρμακευτική αγωγή με:
- αναστολείς 5-α αναγωγάσης,
- αποκλειστές των αδρενεργικών υποδοχέων,
- φάρμακα στυτικής δυσλειτουργίας.
Τα φάρμακα αυτά βοηθούν την ποιότητα της ούρησης και μειώνουν την ένταση των συμπτωμάτων.
Οι αναστολείς των α-αδρενεργικών υποδοχέων ρίχνουν την αρτηριακή πίεση του ασθενούς, που πολλές φορές εκδηλώνεται ως ζάλη ή αδυναμία.
Η παλίνδρομη εκσπερμάτιση είναι ακόμη μια -όχι τόσο συχνή- παρενέργεια των φαρμάκων αυτών.
Οι αναστολείς της 5-α αναγωγάσης, όταν χρησιμοποιούνται, ρίχνουν την τιμή του PSA.
Έτσι, όταν λαμβάνονται αυτά τα φάρμακα, πρέπει να αναφέρονται στο θεράποντα ιατρό για να γίνει κατάλληλη εκτίμηση της τιμής του PSA.
Ευρύτατη, τέλος, είναι και η χρήση φυτικών σκευασμάτων όπως τα Sevenoa repens και Pygenum africanum.
Η χειρουργική αντιμετώπιση
Ανοικτές χειρουργικές επεμβάσεις γίνονται πια σε προστάτη αδένα με πολύ μεγάλο μέγεθος, εκεί όπου ο ουρολόγος πιστεύει ότι η διουρηθρική εκτομή δεν είναι αρκετή για τη βελτίωση των συμπτωμάτων του ασθενούς.
Πάντως, τα αποτελέσματα μιας ανοικτής χειρουργικής επέμβασης είναι άριστα, όμως απαιτούνται πολλές μέρες νοσηλείας και μεγάλη περίοδος ανάρρωσης μετεγχειρητικά.
Σήμερα σε μεγάλο ποσοστό γίνονται διουρηθρικές επεμβάσεις, μιας και μειώνονται σημαντικά τα προβλήματα κατά τη διάρκεια της επέμβασης, μειώνεται ο χρόνος νοσηλείας και συντομεύεται η επάνοδος του ασθενούς στην καθημερινότητά του.
Η χρήση του Green Light Laser, καθώς και η εξάχνωση (Turis), είναι μέθοδοι διουρηθρικής επέμβασης που μειώνουν ακόμη περισσότερο τις μέρες νοσηλείας και βοηθούν τον ασθενή να επανέλθει στις δραστηριότητές του συντομότερα.
Οι ασθενείς, μετά την επέμβαση για την ΚΥΠ, παρουσιάζουν σχεδόν πάντα -σε μικρό ή μεγάλο βαθμό- αιματουρία, ερεθιστικά ενοχλήματα, συχνουρία και παλίνδρομη εκσπερμάτιση.
Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη είναι ένα πρόβλημα που πάντα θα απασχολεί τον άνδρα και θα είναι ταμπού για αυτόν.
Η συχνή παρακολούθηση και η καλή πληροφόρηση είναι απαραίτητες για την κατανόηση των συμπτωμάτων και των θεραπειών.
Η φαρμακευτική αγωγή, καθώς και η βελτίωση των χειρουργικών τεχνικών, έχουν κάνει πιο αποτελεσματική και, θα έλεγε κάποιος, πιο εύκολη την αντιμετώπιση της κατάστασης που σχεδόν όλοι οι άνδρες βιώνουν με την πάροδο της ηλικίας.
Η Δρεπανοκυτταρική Νόσος αποτελεί κληρονομική αιμοσφαιρινοπάθεια οφειλόμενη σε μετάλλαξη η οποία διαταράσσει τη φυσιολογική σειρά των αμινοξέων της β πολυπεπτιδικής αλυσίδας της αιμοσφαιρίνης, με αποτέλεσμα να διαταράσσονται και οι φυσικές και χημικές ιδιότητες του μορίου της.
Από την προκύπτουσα δομική διαταραχή, η λειτουργία της αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται.
Ο πολυμερισμός της αιμοσφαιρίνης αποτελεί τη βάση των βιολογικών εκδηλώσεων που οδηγούν στη δρεπάνωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων και μετά από μια πληθώρα παθοφυσιολογικών διεργασιών στην απόφραξη της κυκλοφορίας.
Ο πόνος αποτελεί το έμβλημα της νόσου και κυριαρχεί στην κλινική εικόνα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του πάσχοντος.
Τα τελευταία χρόνια, η συνολική πρόοδος στην αντιμετώπιση της νόσου συνετέλεσε στην επιμήκυνση της διάρκειας ζωής των πασχόντων.
Δυστυχώς όμως, η επιμήκυνση αυτή διατρέχει εν μέσω επαναλαμβανόμενων επώδυνων κρίσεων, οι οποίες περιγράφονται με τρόπο δραματικό από τους νοσούντες και οι οποίες, συχνά, μετατρέπουν τη ζωή αυτή σε κόλαση.
Επώδυνες κρίσεις είναι συχνές στην ομόζυγη νόσο, ενίοτε, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, στους φέροντες το στίγμα καθώς και στους πάσχοντες από μικροδρεπανοκυτταρική νόσο.
Ο πόνος της ομόζυγης δρεπανοκυτταρικής αναιμίας μπορεί να είναι οξύς, χρόνιος ή μικτός.
Μπορεί να οφείλεται σε ιστική βλάβη απότοκο της ισχαιμίας (αλγαισθητικός), σε νευρική βλάβη (νευροπαθητικός) ή σε άγνωστη αιτία (ιδιοπαθής).
Επίσης, μπορεί να συνδέεται με τη νόσο αυτή καθεαυτή ή την ακολουθούμενη θεραπεία ή να οφείλεται σε συνυπάρχοντα προβλήματα (π.χ. μετεγχειρητικός, μετατραυματικός) ανεξάρτητα από τη νόσο ή τη θεραπεία.
Η ετερογένεια είναι μεγάλη και η αναγνώριση του τύπου του πόνου δεν είναι πάντοτε εφικτή και σαφής.
Οι κύριες κλινικές εκδηλώσεις πέρα από τις επώδυνες κρίσεις, είναι αιμολυτική αναιμία, οργανική ανεπάρκεια, φλεγμονή, οξεία και χρόνια αγγειοπάθεια καθώς και επιπλοκές απότοκες της χρόνιας οργανικής βλάβης η οποία προκύπτει από την ιστική ισχαιμία.
Η φιλοσοφία της ολιστικής αντιμετώπισης στηρίζεται στην τροποποίηση της νόσου (πρόληψη των κρίσεων, των επιπλοκών, της χρόνιας οργανικής βλάβης και της πρόωρης θνησιμότητας) και στην ανακούφιση των κρίσεων, κυρίως των επώδυνων, άμεσα και αποτελεσματικά.
Η χρονιότητα και ανθεκτικότητα του πόνου, η γνώση ότι η νόσος είναι ανίατη και η αναπηρία που προκαλείται τόσο σε οργανικό όσο και ψυχοκοινωνικό επίπεδο, οδηγούν στην ανάγκη σύνθετης αντιμετώπισής του.
Ο πόνος του οξέος επεισοδίου είναι απρόβλεπτος.
Πλήττει οποιοδήποτε τμήμα του σώματος και η βαρύτητα, ο εντοπισμός και η διάρκειά του διαφέρουν οριζόντια μεταξύ διαφορετικών αρρώστων και κάθετα στον ίδιο άρρωστο.
Σε ένα δεδομένο άρρωστο το καθαρό αποτέλεσμα της ιστικής ισχαιμίας μπορεί να προκαλέσει άλλοτε άλλης βαρύτητας επώδυνο επεισόδιο σχετιζόμενο με την έκταση της ιστικής βλάβης αλλά και την ισορροπία των εκλυόμενων δευτερογενώς φλεγμονωδών ουσιών και έτσι εξηγείται η οριζόντια διαφοροποίηση στα χαρακτηριστικά του πόνου μεταξύ διαφορετικών αρρώστων αλλά και η κάθετη στον ίδιο άρρωστο.
Η εμφάνιση των επιπλοκών που ταλαιπωρούν τους πάσχοντες σχετίζεται με την ηλικία.
1-3 ετών: σπληνομεγαλία, κρίσεις σπληνικού εγκλωβισμού, πνευμονία, μηνιγγίτις από Streptococcus pneumoniae και άλλους μικροβιακούς παράγοντες (λόγω λειτουργικού υποσπληνισμού), σύνδρομο χειρός – ποδός.
Πρώτη παιδική ηλικία: εγκεφαλικό επεισόδιο, οξύ θωρακικό σύνδρομο, οστεονέκρωση.
Μέση παιδική ηλικία: επώδυνες κρίσεις, οστεονέκρωση, οξύ θωρακικό σύνδρομο.
12-20 ετών: εγκεφαλικά επεισόδια, πριαπισμός, επώδυνες κρίσεις.
20-30 ετών: νεφρική ανεπάρκεια, πνευμονική υπέρταση, οστεονέκρωση που προκαλεί αναπηρία, αμφιβληστροειδοπάθεια, άτονα έλκη ποδός, επώδυνες κρίσεις.
Άνω των 30 ετών: συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, νεφρική ανεπάρκεια, επώδυνες κρίσεις. Είναι εμφανές αυτό που καταθέτουν σαν εμπειρία οι άρρωστοι: Ο πόνος είναι παντού και κυριαρχεί με θορυβώδη τρόπο στο φαύλο κύκλο.
- Αν και πολλοί ασθενείς παραμένουν εντυπωσιακά ανθεκτικοί απέναντι σε συχνά επεισόδια μη ανακουφιζόμενου πόνου, σε άλλους η κατάσταση έχει καταστροφικές συνέπειες για την ποιότητα της ζωής τους ή αποτελεί άμεση απειλή δεδομένου ότι τα συχνά επώδυνα επεισόδια σχετίζονται με πρόωρη θνησιμότητα. Σοβαρή χαρακτηρίζεται η επώδυνη κρίση που απαιτεί αντιμετώπιση σε νοσοκομειακό περιβάλλον και παρεντερική χορήγηση οπιοειδών, ενώ η εμφάνιση 3-4 σοβαρών κρίσεων το χρόνο υποδηλώνει σοβαρή δρεπανοκυτταρική νόσο. Ο πόνος, τυπικά, πλήττει τα μακρά οστά και τις αρθρώσεις με την οσφυαλγία την πιο συχνά αναφερόμενη εντόπιση. Επίσης το κρανίο, το πρόσωπο, τις γνάθους, την άνω και κάτω κοιλία και την πύελο.
- Η αντιμετώπιση του πόνου είναι κατά βάση φαρμακολογική με τη χορήγηση βασικών ομάδων αναλγητικών φαρμάκων όπως μη οπιοειδών φαρμακολογικών παραγόντων (ακεταμινοφαίνης, ΜΣΑΦ, τοπικών αναλγητικών παραγόντων, τραμαδόλης και κορτικοειδών), οπιοειδών και συνοδών φαρμάκων (αντιϊσταμινικών, αντικαταθλιπτικών, βενζοδιαζεπινών, αντιεπιληπτικών). Παράλληλα αντιμετωπίζονται και οι υπόλοιπες κλινικές εκδηλώσεις και επιπλοκές με χορήγηση οξυγόνου, ενυδάτωση, αντιμετώπιση των λοιμώξεων ακόμη και με επείγουσα χειρουργική επέμβαση (ακρωτηριασμός).
- Για τον πόνο μπορεί να ακολουθηθεί και μη φαρμακολογική αντιμετώπιση, συμπτωματικά (π.χ. TENS, εφαρμογή θερμού – μαλάξεων – διατάσεων σε μυϊκό σπασμό) ή σε χρόνια βάση, αντιμετώπιση που αφορά και τη γενικότερη θέση αυτών των αρρώστων απέναντι στη ζωή με συνοδοιπόρο τη νόσο τους.
- Στις ΗΠΑ όπου η Δρεπανοκυτταρική Νόσος εμφανίζει μεγάλο επιπολασμό μεταξύ των Αφροαμερικανών, εφαρμόζονται πιο συστηματικά τεχνικές απόσπασης της προσοχής σε ευχάριστα θέματα, τεχνικές χαλάρωσης, τεχνικές κατευθυνόμενων θετικών φαντασιώσεων, τεχνικές αυτο-ύπνωσης, τεχνικές αυτοπαρακίνησης για θετική στάση απέναντι στη ζωή, τεχνικές βιολογικής επανατροφοδότησης (βιοανάδρασης).
- Αξιόλογη θέση κατέχει και ο βελονισμός. Ακόμα και σε χώρες όπου η νόσος ενδημεί και οι πάσχοντες μέχρι πρόσφατα δεν γνώριζαν ούτε το όνομά της γίνονται προσπάθειες ενημέρωσης και αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης (Αφρική).
- Αναφορικά με την πρόληψη, η εισαγωγή της υδροξυουρίας στη θεραπεία συνετέλεσε στη σημαντική ελάττωση των επώδυνων κρίσεων, της εμφάνισης οξέος θωρακικού συνδρόμου, των αναγκών σε μετάγγιση καθώς και στη μείωση της θνησιμότητας. Οι πιο ανατριχιαστικές περιγραφές του πόνου της Δρεπανοκυτταρικής Νόσου αφορούν το χρόνιο ανθεκτικό πόνο που δεν έχει εμφανή αιτιολογία.
Τι είναι η ΧΑΠ;
Με τον όρο Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) περιγράφουμε μια ομάδα πνευμονικών παθήσεων οι οποίες έχουν κοινό χαρακτηριστικό τη στένωση των βρόγχων με αποτέλεσμα να αδειάζουν δύσκολα οι πνεύμονες από τον αέρα που περιέχουν.
Αυτή η δυσκολία μπορεί να οδηγήσει σε παγίδευση αέρα μέσα στο θώρακα στο τέλος της εκπνοής, σε δυσκολία στην εισπνοή (δύσπνοια) και στο αίσθημα της εύκολης κόπωσης.
Η ΧΑΠ είναι ένας όρος που ταιριάζει σε έναν ασθενή που πάσχει από χρόνια βρογχίτιδα ή από πνευμονικό εμφύσημα ή από συνδυασμό των δύο αυτών καταστάσεων.
Είναι διαφορετική πάθηση από το άσθμα, μερικές φορές, όμως, είναι δύσκολο να την ξεχωρίσουμε από το χρόνιο άσθμα.
Πως προκαλείται η ΧΑΠ;
Η ΧΑΠ δημιουργείται κατεξοχήν από το κάπνισμα και οφείλεται στη δυσμενή επίδραση του καπνού πάνω στους αμυντικούς μηχανισμούς των πνευμόνων.
Κάποιος που καπνίζει, εισπνέει τον καπνό από το στόμα, και έτσι παρακάμπτεται το φίλτρο της μύτης.
Η επίδραση του καπνού για χρόνια στην εσωτερική επένδυση των βρόγχων, από τους οποίους περνά, οδηγεί σε αδυνάτισμα και σε μείωση του αριθμού των μικρών κροσών (τριχών) αλλά και σε αύξηση της παραγωγής της βλέννας από τους τοπικούς αδένες των βρόγχων.
Έτσι, στον αυλό των βρόγχων συγκεντρώνεται βλέννα, η οποία καθυστερεί να απομακρυνθεί, εκεί μπορεί να αναπτυχθούν μικρόβια και ο ασθενής να υποφέρει από συχνές λοιμώξεις.
Ένα ακόμα αρνητικό αποτέλεσμα είναι ότι η συσσώρευσης της βλέννας στενεύει τον αυλό των βρόγχων.
Τέλος, τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος που συγκεντρώνονται συνέχεια στους πνεύμονες με σκοπό να εξουδετερώσουν τα βλαπτικά σωματίδια του καπνού, απελευθερώνουν ουσίες, οι οποίες εκτός από την καταπολέμηση του καπνού, προσβάλλουν και τους ίδιους τους πνεύμονες, καταστρέφοντας τις ελαστικές ίνες που υπάρχουν στην εξωτερική πλευρά των βρόγχων (σαν μικρά ελατήρια) για να τους κρατάνε ανοικτούς.
Μόλις καταστραφούν αυτά τα «ελατήρια», οι βρόγχοι κλείνουν εύκολα στην εκπνοή, με αποτέλεσμα να μην αδειάζει όλος ο αέρας που θα έπρεπε να βγει από τους πνεύμονες.
Αυτή η υπερβολική στένωση των βρόγχων στην εκπνοή, μαζί με τον βρογχοσπασμό που μπορεί να δημιουργηθεί ως αντίδραση στον εισπνεόμενο καπνό, οδηγούν σε δυσκολία εκπνοής, κάτι που, όπως αναφέρθηκε, χαρακτηρίζει την ΧΑΠ.
Η δυσκολία αφορά την εκπνοή περισσότερο, γιατί στη διάρκεια της εκπνοής οι βρόγχοι φυσιολογικά στενεύουν, ενώ στην εισπνοή διαστέλλονται.
Όταν υπάρχουν και τα προβλήματα που περιγράφηκαν, τότε στενεύουν ακόμα περισσότερο.
Ποιους ανθρώπους προσβάλλει η ΧΑΠ;
Η ΧΑΠ είναι πολύ συχνή αρρώστια αφού εμφανίζεται στο 6-8% περίπου του πληθυσμού.
Η ΧΑΠ προσβάλλει σχεδόν αποκλειστικά καπνιστές μέσης ηλικίας (άνω των 40-45 ετών).
Υπολογίζεται ότι το 15-20% των καπνιστών θα προσβληθούν από ΧΑΠ και δυστυχώς δεν υπάρχουν αξιόπιστοι τρόποι να προβλέψουμε από πριν ποιοι καπνιστές θα είναι αυτοί.
Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι που δεν κάπνισαν ποτέ τους και όμως προσβάλλονται από ΧΑΠ, αλλά αυτοί είναι πολύ λίγοι και συνήθως είναι άνθρωποι που εκτίθενται στο κάπνισμα των άλλων π.χ. εργαζόμενοι σε καφενεία, σε προϊόντα καύσης π.χ. ξύλων, σε χημικές ουσίες, σε επαγγελματική ρύπανση κλπ.
Βασικά, η ΧΑΠ είναι αρρώστια των καπνιστών.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι περισσότεροι ασθενείς με ΧΑΠ, ήταν άνδρες, αυτό όμως δεν ισχύει πια τώρα.
Ολοένα και περισσότερες γυναίκες προσβάλλονται από ΧΑΠ, δεδομένου ότι ολοένα και περισσότερες γυναίκες καπνίζουν.
Θεραπεύεται η ΧΑΠ;
Δυστυχώς, η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι όχι.
Δεν υπάρχει ακόμα φαρμακευτική αγωγή που να θεραπεύει τη ΧΑΠ.
Για αυτό πολύ σημαντική είναι η πρόληψη.
Εάν δεν καπνίζει κάποιος, είναι πολύ δύσκολο να προσβληθεί από ΧΑΠ.
Από τη στιγμή που κάποιος έχει ήδη προσβληθεί, αυτό που μπορεί να επιτευχθεί με τη θεραπεία είναι να ελαττωθεί η ένταση των ενοχλητικών συμπτωμάτων (δύσπνοια, βήχας, εύκολη κούραση κλπ) και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του.
Επίσης, η σωστή θεραπεία μαζί με τη διακοπή του καπνίσματος, θα συντελέσουν στην αναχαίτιση της επιδείνωσης της ΧΑΠ με το χρόνο.
Τέλος, η τακτική ιατρική παρακολούθηση μαζί με τη σωστή θεραπεία και τον ετήσιο εμβολιασμό κατά της γρίπης, μπορεί να ελαττώσουν τις λοιμώξεις που προκαλούν την έξαρση των συμπτωμάτων της ΧΑΠ και οδηγούν συχνά τον ασθενή στο νοσοκομείο.
Μπορεί, λοιπόν, η ΧΑΠ να μη θεραπεύεται οριστικά, αλλά υπάρχουν αρκετοί εφικτοί στόχοι που καλυτερεύουν την κατάσταση του ασθενή και την ποιότητα της ζωής του.
Η δερματοφυτία του τριχωτού της κεφαλής (tinea capitis) είναι μία επιφανειακή (επιπολής) μυκητίαση, η οποία οφείλεται σε μύκητες που ονομάζονται δερματόφυτα.
Τα δερματόφυτα είναι παθογόνοι μύκητες που συναντώνται στου ανθρώπους, στα ζώα και στο περιβάλλον και προσβάλλουν, όπως δείχνει και το όνομά τους, τις εξωτερικές στιβάδες του δέρματος ή άλλους κερατινοποιημένους ιστούς, όπως τα νύχια και τις τρίχες.
Τα κύρια δερματόφυτα που προκαλούν τη νόσο ανήκουν στο γένος Microsporum και Trichophyton.
Η νόσος είναι κοσμοπολίτικη με παγκόσμια κατανομή.
Η εμφάνισή της στους ενήλικες είναι σπάνια και συνήθως αφορά σε ηλικιωμένα και ανοσοκατασταλμένα άτομα, όπου η κλινική εικόνα μπορεί να μην είναι τυπική.
Αντίθετα, πολύ συχνά πλήττονται τα παιδιά της προεφηβικής ηλικίας.
Σχεδόν το 92% των δερματομυκητιάσεων σε παιδιά κάτω των 10 ετών, ιδίως μεταξύ 3 έως 7 ετών, αποδίδονται σε tinea capitis, ενώ φαίνεται ότι ελαφρώς υπερτερούν τα αγόρια έναντι των κοριτσιών.
Μία πιθανή αιτία της ηλικιακής «προτίμησης» είναι η ανασταλτική (μυκοστατική) ιδιότητα των λιπαρών οξέων των σμηγματογόνων αδένων και η ανταγωνιστική συνύπαρξη του μύκητα Malassezia, ως φυσιολογικής χλωρίδας της επιδερμίδας, στη μετεφηβική ηλικία των νεαρών ατόμων.
Τρόπος δράσης
Στο σημείο του ενοφθαλμισμού ο μύκητας διεισδύει στην κερατίνη στιβάδα του δέρματος και προσβάλλει το θύλακα της αναπτυσσόμενης τρίχας, έως το τελικό του άκρο.
Στη συνέχεια, σχηματίζοντας μία μάζα από πλευρικές υφές με διακλαδώσεις, επεκτείνεται προς τα επάνω με τη φορά που μεγαλώνει η τρίχα και τελικώς η βλάβη στην επιφάνεια της επιδερμίδας είναι ορατή μέσα στις επόμενες 2 εβδομάδες.
Οι προσβεβλημένες τρίχες είναι λεπτές, εύθρυπτες, ενώ μέσα στις επόμενες εβδομάδες μπορεί να εμφανιστεί αλωπεκία στο σημείο της προσβολής.
Κλινική εικόνα
Γενικά, η κλινική εικόνα ποικίλει ανάλογα τον τύπο του δερματόφυτου και το είδος του παρασιτισμού που εκδηλώνει. Έτσι διακρίνουμε:
- τον εξωτριχικό παρασιτισμό. Σε αυτόν, οι υφές του μύκητα περιελίσσονται ελικοειδώς στο εξωτερικό του στελέχους της τρίχας και κατακερματίζονται σε πολυάριθμα αρθροκονίδια που τελικά την περιβάλλουν σαν θήκη, με αποτέλεσμα αυτή να καταστρέφεται. Το χαρακτηριστικό στην περίπτωση αυτή είναι ότι κατά την κλινική εξέταση με φθορισμό (με λυχνία Wood) το σημείο της βλάβης φθορίζει. Δερματόφυτα υπεύθυνα για τέτοιου είδους προσβολή είναι το Microsporum canis, το Microsporum gypseum, το Trichophyton verrucosum και Trichophyton equinum
- τον ενδοτριχικό παρασιτισμό. Χαρακτηρίζεται από υφές και αρθροκονίδια στο εσωτερικό της τρίχας, η οποία παραμένει ανέπαφη και δε φθορίζει κατά την εξέταση, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Ο τύπος αυτός της προσβολής οφείλεται σε ανθρωπόφιλα δερματόφυτα, δηλαδή σε αυτά που μεταδίδονται μόνο από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως το Trichophyton tonsurans και το Trichophyton violaceum.
- τον άχωρα. Πρόκειται για μία χρόνια και φλεγμονώδη μορφή της tinea capitis που προκαλείται κυρίως από το Trichophyton schoenleinii και χαρακτηρίζεται από κιτρινόφαιης χροιάς βλάβες που περιέχουν κύτταρα της επιδερμίδας, ουδετερόφιλα κύτταρα και υφές του μύκητα. Οι τρίχες δεν αποσπώνται εύκολα, ενώ λόγω της χρονιότητας της φλεγμονής πολλές φορές μπορεί να συνυπάρχει και βακτηριακή λοίμωξη. Η συγκεκριμένη κλινική εκδήλωση εμφανίζεται πλέον σπάνια λόγω της βελτίωσης των συνθηκών υγιεινής και θρέψης.
- το «κηρίο». Πρόκειται για φλεγμονή που χαρακτηρίζεται από επώδυνες, πυώδεις, βλατιδώδεις πλάκες με απόπτωση των τριχών και αλωπεκία. Οι πλάκες μπορεί να είναι μεμονωμένες ή πολλαπλές και συχνά χαρακτηρίζονται από συνοδό λεμφαδενοπάθεια, εξαιτίας της επιβραδυνόμενης ανοσιακής απάντησης στο δερματόφυτο. Λόγω της φλεγμονής, συχνά και σε αυτή την περίπτωση μπορεί να συνυπάρξει λοίμωξη από κάποιο μικρόβιο. Το είδος αυτό της βλάβης οφείλεται σε ζωόφιλα δερματόφυτα που μεταδίδονται στον άνθρωπο από τα ζώα, όπως το Trichophyton metagrophytes, το Microsporum namun και το Microsporum canis, και σε γεώφιλα, για τα οποία πηγή μόλυνσης αποτελεί το έδαφος (Microsporum gypseum).
Το χαρακτηριστικό τόσο των ζωόφιλων, όσο και των γεώφιλων δερματοφύτων είναι ότι η λοίμωξη που προκαλούν είναι οξύτερη και συνήθως φλεγμονώδης, σε αντίθεση με την προσβολή από ανθρωπόφιλα είδη, όπου είναι ηπιότερη και χρονίζουσα.
Διαφορική διάγνωση
Η διαφορική διάγνωση της νόσου θα γίνει από καταστάσεις με παρόμοια κλινική εικόνα.
- Η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα εμφανίζεται σε μεγαλύτερα παιδιά ενώ δεν παρατηρείται ευθρυπτότητα και απόπτωση των τριχών.
- Η ψωρίαση είναι μία αυτοάνοση πάθηση που μπορεί να εκδηλώνεται με αποφολιδωτικές πλάκες στην περιοχή του τριχωτού της κεφαλής που όμως δεν αποτελούν την προεξάρχουσα κλινική εκδήλωση και οι τρίχες δεν σπάζουν.
- Ομοίως, άλλες αυτοάνοσες παθήσεις μπορεί να μοιάζουν με tinea capitis, όπως ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) και η γυροειδής αλωπεκία, μία αυτοάνοση πάθηση κατά την οποία ο θύλακας των τριχών διηθείται από Τ-λεμφοκύτταρα, με αποτέλεσμα την απόπτωσή τους. Η κωνοειδής (τριγωνική) μορφή τους, όμως, από το σπασμένο άκρο προς την επιφάνεια του δέρματος είναι σε αυτή την περίπτωση παθογνωμονική.
- Επίσης, για τη διαφορική διάγνωση, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα της λεγόμενης τριχοτιλλομανίας, ιδιαιτέρως αν πρόκειται για παιδιά προεφηβικής και νεαρής εφηβικής ηλικίας όπου εμφανίζεται συχνότερα.
- Είναι μία διαταραχή της συμπεριφοράς, κατά την οποία το άτομο έχει την τάση επαναλαμβανόμενα να τραβάει τις τρίχες στην περιοχή του τριχωτού της κεφαλής ή σε άλλα σημεία του σώματος, προκαλώντας τελικά αλωπεκία.
Το μολυσματικό κηρίο, επίσης, μία μικροβιακή λοίμωξη που οφείλεται κυρίως σε Staphylococcus aureus μπορεί να συγχέεται με tinea capitis, ιδιαίτερα με τη φλεγμονώδη μορφή Ø της, εντούτοις ο πόνος είναι πολύ πιο έντονος στην πρώτη περίπτωση, ενώ δε συνυπάρχει αλωπεκία.
Κλινική εξέταση
Εκτός από την κλινική εικόνα, η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού βοηθά σημαντικά στη διάγνωση της νόσου.
Επιπλέον, η χρήση της λυχνίας Wood στο δερματολογικό ιατρείο μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι βοηθητική, δεδομένου ότι η εξωτριχική προσβολή από είδη του γένους Microsporum (π.χ το συχνότατο Μ.canis) εκπέμπει έναν χαρακτηριστικό φωτεινό πράσινο φθορισμό, ενώ η ενδοτριχική προσβολή από τα είδη Trichophyton, συνήθως είναι αρνητική στο φθορισμό.
Θεραπεία
Η θεραπεία μπορεί να είναι τοπική ή και συστηματική, δηλαδή από το στόμα.
Η τοπική θεραπεία με ειδικά φαρμακευτικά σαμπουάν έχει ως στόχο τον περιορισμό της διασποράς των σπορίων του μύκητα, αλλά η μεμονωμένη χορήγησή της δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματική. ως εκ τούτου, χρησιμοποιείται συμπληρωματικά με τη συστηματική αγωγή.
Η τελευταία συνίσταται στη χορήγηση φαρμάκων με μυκοστατική δράση, που σταματούν δηλαδή την ανάπτυξη του μύκητα ή με μυκητοκτόνο δράση, η οποία προκαλεί θάνατο του μύκητα.
Έτσι, τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα σκευάσματα είναι η γκριζεοφουλβίνη, η τερμπιναφίνη, η ιτρακοναζόλη και φλουκοναζόλη.
Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε πάντα ότι οι ενδείξεις χορήγησής τους και ο ακριβής προσδιορισμός του θεραπευτικού σχήματος, αναλόγως της ηλικίας και της κλινικής εικόνας γίνεται αποκλειστικά από τον θεράποντα ιατρό.
Γενικότερα μέτρα προφύλαξης του πληθυσμού από την tinea capitis
Τα μέτρα υγιεινής που αναφέρονται παρακάτω είναι γενικότερα μέτρα προστασίας έναντι των μυκητιασικών λοιμώξεων.
Η τήρησή τους είναι πολύ σημαντική, προκειμένου να προφυλάσσεται όχι μόνο ο γενικός πληθυσμός αλλά και οι ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς, των οποίων ο αριθμός έχει ιδιαιτέρως αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να αποφεύγεται η κοινή χρήση με το πάσχον άτομο αντικειμένων καθημερινής φροντίδας, όπως πετσέτες, χτένες, βούρτσες.
Επίσης, καλό θα ήταν τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται από τα πάσχοντα άτομα να απολυμαίνονται με αντισηπτικά διαλύματα, προκειμένου να αποφεύγεται όσο είναι δυνατόν η διασπορά των κονιδίων του μύκητα.
Σε περίπτωση κρούσματος tinea capitis στην οικογένεια σκόπιμο θα ήταν να υπάρξει προληπτικός έλεγχος και των φαινομενικά υγιών ατόμων και λήψη κατάλληλης αγωγής σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος.
Τέλος, πολύ σημαντική είναι η σχολαστική καθαριότητα των κατοικιδίων μας, δεδομένου ότι είναι δυνατόν ανά πάσα στιγμή να αποτελέσουν δεξαμενή φορείας του μύκητα και μετάδοσης της νόσου.